II FZ 77/06

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 184 w związku z art. 197 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ zażalenie Grzegorza R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2005 r. odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi Grzegorza R. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2005 r. w przedmiocie umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego w sprawie o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2005 r. odrzucono skargę kasacyjną Grzegorza R., będącego radcą prawnym, na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odrzucające jego skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2005 r. Przyczyną odrzucenia było nieuiszczenie wpisu stałego w kwocie 100 zł. Wprawdzie Grzegorz R. nakleił znaczki opłaty sądowej w kwocie 100 zł, ale czynność ta nie wywołała żadnych skutków prawnych wobec treści art. 219 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał art. 178 w związku z art. 221, art. 219 par. 2, art. 220 par. 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Grzegorz R. wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 28 listopada 2005 r., w którym wyjaśnił, że przebywał w szpitalu w związku z chorobą krążeniową i zmuszony był prosić o pomoc przy wniesieniu skargi kasacyjnej salową. Salowa była uprzedzona o potrzebie dokonania opłaty w formie przewidzianej w art. 219 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednakże, z przyczyn niewiadomych dla autora zażalenia, obowiązku tego nie wykonała. Odmówiła także sporządzenia oświadczenia na tę okoliczność. O fakcie naruszenia art. 219 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący dowiedział się w dniu otrzymania zaskarżonego postanowienia. W konkluzji wniósł o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści uzasadnienia zażalenia jednoznacznie wynika, że jego autor nie zarzuca naruszenia żadnego z przepisów wymienionych w podstawie prawnej rozstrzygnięcia. Żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia opiera wyłącznie na twierdzeniu, że nieopłacenie skargi kasacyjnej w formie przewidzianej przez art. 219 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nastąpiło bez jego winy. Takie twierdzenie nie może uzasadniać uchylenia zaskarżonego postanowienia, gdyż uwzględnienie zażalenia byłoby możliwe wyłącznie w razie naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji. Badając sprawę w tym zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że Sąd pierwszej instancji wadliwie powołał w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 178 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten bowiem nie ma zastosowania w przypadku odrzucenia pisma z powodu nieuiszczenia opłaty sądowej. Również art. 220 par. 3 został powołany zbędnie, gdyż w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca wezwanie do uiszczenia opłaty. Wyłączną podstawę odrzucenia skargi kasacyjnej stanowił art. 221 w zw. z art. 219 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Biorąc pod uwagę, że ostatnio wymienione przepisy zostały powołane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nie można przyjąć, że wadliwe przytoczenie innych przepisów uzasadniało jego podważenie. Jeśli zaś chodzi o twierdzenie skarżącego, że nieopłacenie skargi kasacyjnej w przewidzianej prawem formie nastąpiło bez jego winy, to mogłoby ono, co najwyżej, uzasadniać złożenie wniosku o przywrócenie terminu /art. 86 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/, i to do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a nie do sądu drugiej instancji /art. 87 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/, w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Skarżący jednak, będący radcą prawnym, wybrał środek niewłaściwy, co spowodowało konieczność oddalenia zażalenia, jako pozbawionego usprawiedliwionych podstaw /art. 184 w zw. z art. 197 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.