I SA/Wa 653/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lenart sędzia NSA Ewa Dzbeńska asesor WSA Maria Tarnowska (spr.) Protokolant referendarz sądowy Aneta Wirkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi J. i M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wezwań do zapłaty oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W, decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku J. B. i M. B. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wezwań do zapłaty opłat za użytkowanie wieczyste gruntu położonego w W. przy ul. [...] za lata 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002 (nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] z dnia [...] maja 2002 r.) - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podało, że w dniu [...] sierpnia 2002 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego przekazany został przez Naczelnika Wydziału Gospodarki Nieruchomościami i Geodezji Urzędu [...] Gminy W. [...] wniosek J. B. i M. B. o "stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej wysokość opłat za wieczyste użytkowanie gruntu przy ul. [...] za lata 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002 (nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] z dnia [...] maja 2002 r.). Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wezwań do zapłaty opłat za użytkowanie wieczyste gruntu położonego w W. przy ul. [...] za lata 1997 - 2002 (nr [...] - [...] z dnia [...] maja 2002 r.), twierdząc, że wskazane przez J. i M. B. "decyzje" [...], [...], [...], [...], [...], [...]- wbrew twierdzeniu wnioskodawców, nie są decyzjami ustalającymi wysokość opłat za wieczyste użytkowanie gruntu przy ul. [...], lecz upomnieniami o zapłacie za użytkowanie wieczyste tych nieruchomości. Upomnienia wydane trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie są ani decyzjami administracyjnymi ani też postanowieniami. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podzieliło stanowisko zawarte w decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. uznając, iż upomnienia oznaczone numerami [...] - [...] z dnia [...] maja 2002 r. nie są decyzjami administracyjnymi, ani też postanowieniami w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem nie jest dopuszczalne podjęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tych upomnień. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli J. B. i M. B., reprezentowani przez adwokata, zarzucając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a w szczególności art. 156 kpa przez jego błędną wykładnię i uznanie, że organ nadrzędny, jakim jest Kolegium, nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez organ niższego rzędu, domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do Kolegium do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznał skargę zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z późn. zm.), i postanowieniem z dnia 23 marca 2005 r. wznowił postępowanie sądowe oraz uchylił postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2003 r. sygn. akt I S.A. 1326/03. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga jest bezzasadna. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy wezwanie do zapłaty jest decyzją administracyjną, która może być wzruszona w trybie nadzorczym, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna (akt administracyjny zewnętrzny) jest jednostronnym, władczym, oświadczeniem woli organu administracji publicznej, opartym na przepisach prawa administracyjnego (ustawy), które określa sytuację prawną określonego adresata w określonej, indywidualnej sprawie. Organ administracji załatwiając sprawę co do istoty w całości lub części albo w inny sposób kończąc sprawę w danej instancji – wydaje decyzję, stosownie do art. 104 kpa. Decyzja administracyjna powinna zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji (art. 107 § 1 kpa). Zaskarżone przez stronę skarżącą dokumenty, oznaczone jako "wezwanie do zapłaty", nie odpowiadają warunkom określonym w art. 107 kpa. Wezwanie do zapłaty, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) przypomina jedynie o obowiązku wpłacenia wymienionych w nim należności, i nie jest rozstrzygnięciem władczym, które rozstrzyga o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane, lecz jedynie przypomina, że określony obowiązek już istnieje, i że należy go zrealizować. W tej sytuacji prawidłowo organ administracji uznał, że upomnienia wydane w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, oznaczone numerami [...], [...], [...], [...], [...], [...] z dnia [...] maja 2002 r., nie są decyzjami administracyjnymi, ani też postanowieniami w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem nie jest dopuszczalne podjęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności upomnień zawierających wezwanie do wykonania obowiązku zapłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.