VII SA/Wa 1094/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Asesor WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2005 r. sprawy ze skarg P. K., A. J. i A. H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących P. K., A. J. i A. H. kwotę po 200 zł (dwieście złotych) na rzecz każdego z nich tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...]decyzją z dnia [...]marca 2004r. nr [...], działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Miasta [...]z dnia [...] marca 1980r. nr [...] w sprawie pozwolenia na budowę warsztatu samochodowego. Organ ustalił, na podstawie wypisu z tekstu oraz wyrysu z obowiązującego w 1980r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzonego uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...]Nr [...]z dnia [...]stycznia 1979r., że analizowane pozwolenie na budowę z [...]marca 1980r. dotyczyło działki położonej na obszarze planu , oznaczonego symbolami [...]- tereny zieleni publicznej. W ocenie organu I instancji przytoczony zapis planu w sposób oczywisty nie odpowiadał charakterowi inwestycji jakim był warsztat samochodowo – lakierniczy. Tym samym organ uznał, iż został rażąco naruszony art. 3 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn.zm.), obowiązującej w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Przepis ten stanowił, iż obiekty budowlane mogą być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Z. K.- inwestor. Zarzucił decyzji obrazę art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. w związku z art. 156§2 k.p.a. przez ich pominięcie, zaś w ocenie odwołującego przepisy te miały zastosowanie w sprawie, obrazę art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przez wadliwe przyjęcie tego przepisu bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego, obrazę art. 75 § 1 k.p.a. przez nieuwzględnienie zmian planu zagospodarowania przestrzennego po roku 1980 oraz obrazę art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]maja 2004r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta [...]z dnia [...]marca 1980r. nr [...]. Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, iż sprzeczność decyzji pozwolenia na budowę z planem zagospodarowania przestrzennego stanowi wadę skutkującą stwierdzeniem nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Możliwość stwierdzenia nieważności zachodzi jednakże jedynie w sytuacji, gdy w sposób niesporny i jednoznaczny zostanie stwierdzona sprzeczność tej decyzji z konkretnymi ustaleniami obowiązującego w dacie orzekania planu zagospodarowania przestrzennego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż w sprawie niniejszej brak jest jednoznacznego zweryfikowania zaistniałych wątpliwości w sprawie, co w ocenie tego organu oznacza, iż pomiędzy organami istnieją różnice interpretacyjne zaistniałych okoliczności faktycznych i prawnych. Podsumowując organ stwierdził, iż wobec braku definitywnego ustalenia niezgodności zrealizowanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego w oparciu o kompletny materiał dowodowy, brak było podstaw do rozstrzygnięcia przez organ wojewódzki o nieważności decyzji Naczelnika Miasta [...]z dnia [...]marca 1980r. znak [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli P. K., A. J. i A. H., właściciele sąsiednich nieruchomości. Zarzucili decyzji naruszenie art. 3 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn.zm.). Skarżący wskazali również iż organ nadzoru budowlanego w zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił różnic interpretacyjnych pomiędzy organami, nie wskazał również okoliczności faktycznych i prawnych na które powołał się uchylając decyzję organu I instancji. Przytoczony wywód organu jest zatem w ocenie skarżących ogólnikowy i logicznie niespójny. Skarżący odrębnymi pismami wnieśli o przyznanie im poniesionych kosztów postępowania sądowego w kwotach po 200 zł . W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargi są zasadne, a podniesione w nich zarzuty zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W ocenie Sądu kontrolowana decyzja została wydana z oczywistym naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i mogło mieć wpływ na błędne zastosowanie przez organ art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone przez centralny organ nadzoru budowlanego bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności sprawy. Naruszenie prawa w tym zakresie jest o tyle istotne, iż organ nie czyniąc własnych ustaleń faktycznych, merytorycznie , w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., rozstrzygnął sprawę. Z treści uzasadnienia decyzji odwoławczej wynika, iż organ uznał sprawę za niedostatecznie wyjaśnioną przez organ I instancji, co w ocenie Sądu, w konsekwencji powinno doprowadzić do uruchomienia postępowania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w trybie art. 136 k.p.a. lub zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu zawartym w uzasadnieniu decyzji, iż niewyjaśnienie sprawy oznacza, iż między organami zachodzą różnice interpretacyjne. Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę , w ocenie Sądu, jest zatem co najmniej przedwczesna. Kontrolowane w postępowaniu nieważnościowym pozwolenie na budowę warsztatu samochodowego zostało wydane w stosunku do terenu na którym w roku 1980r., jak należałoby domniemywać na podstawie znajdującego się w aktach sprawy pisma Urzędu Miasta [...]z dnia [...] stycznia 2003r. nr [...] oraz kopii wyrysu z planu przestrzennego z 1979r., obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego przewidujący odmienny sposób zagospodarowania terenu. Późniejsze zmiany planu w odniesieniu do tego terenu nie mają znaczenia dla rozstrzygania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. [Zob. wyrok NSA z 16.09.2003r. sygn.akt IV SA 99/02 publik. Wspólnota 2004/10/55]. Powyższe w sposób rażący narusza art. 3 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn.zm.) Wskazać jednakże należy, iż w aktach sprawy znajdują się / k. 29-32 akt adm. – Projekt budowy warsztatu.../ dokumenty wydane przez Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego w [...]na rzecz K. H. oraz Z. K., zatyt. – Informacja o terenie, datowane na dzień [...]października 1979r., z których wynikało, iż na przedmiotowej działce [...]możliwa jest budowa budynku mieszkalnego z garażem lub budynku mieszkalnego oraz warsztatu samochodowego. "Informacja o terenie" powołuje się na plan ogólny miasta [...]z [...]stycznia 1979r., ten sam, który stanowił postawę uznania, iż na tym terenie przewidziano zagospodarowanie w postaci terenów zieleni publicznej. W celu wyjaśnienia powyższych sprzeczności konieczne jest sięgnięcie do tekstu planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], obowiązującego w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Aby bowiem ocenić zgodność decyzji organu administracji publicznej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego konieczna jest analiza zarówno rysunku planu oraz jego tekstu. [ Zob. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 1986r. sygn.akt II SA 2037/85 publik. ONSA 1986/1/6,]. Jak wynika z akt sprawy, organ wydając kontrolowaną w tym postępowaniu decyzję powyższej analizy nie przeprowadził, co oznacza, iż wydanie zaskarżonej decyzji zapadło z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a. Z ww. przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) orzekł jak w sentencji . O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.