III SA/Wa 928/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA (del.) Dariusz Dudra, Sędziowie Asesor WSA Jolanta Sokołowska (spr.), Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi A. GmbH na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zwrotu podatku od towarów i usług. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2001r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 67, poz. 690), Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika firmy A. GmbH z siedzibą w N., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...]. nr [...] odmawiającą dokonania zwrotu podatku od towarów i usług w kwocie 87.690,37 zł za okres od stycznia do grudnia 2001r. Z motywów decyzji wynika, że w dniu 4.07.2002r. wpłynął do [...] Urzędu Skarbowego W. wniosek firmy A. GmbH z siedzibą w N. o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2001r. w kwocie 87.690,37 zł. Decyzją z dnia [...]. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. odmówił dokonania zwrotu podatku od towarów i usług, ponieważ wniosek o zwrot podatku został złożony po terminie określonym w § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom. W odwołaniu pełnomocnik firmy A. GmbH zarzucił obrazę § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia poprzez ustalenie, iż podatnik złożył wniosek po terminie, o którym mowa w tym przepisie. Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko organu I instancji. Stwierdził, iż wprawdzie wniosek firmy A. GmbH został nadany w dniu 28.06.2002r. w niemieckim urzędzie pocztowym listem zwykłym, lecz i tak nie można uznać, że termin do jego złożenia został dochowany, a to przez wzgląd na postanowienia art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy podniósł, iż podjął działania w celu ustalenia daty wpływu przesyłki do polskiej placówki pocztowej, lecz według informacji uzyskanej od Dyrekcji Okręgu Poczty w W. wpływ zwykłych przesyłek nie jest ewidencjonowany w dokumentacji pocztowej. Dlatego Dyrektor Izby Skarbowej przyjął, że datą złożenia wniosku jest data jego wpływu do Drugiego Urzędu Skarbowego W., tj. 4.07.2002r., a to skutkuje nie dotrzymaniem przez stronę terminu wynikającego § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom. W skardze pełnomocnik firmy A. GmbH zarzucił zaskarżonej decyzji obrazę przepisów art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o postanowienia nieobowiązującego art. 12 § 6 pkt 2 tej ustawy oraz naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez orzeczenie na niekorzyść strony wobec braku możliwości wyjaśnienia okoliczności sprawy. W uzasadnieniu skargi zwrócił uwagę, że art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu cytowanym w zaskarżonej decyzji obowiązuje od dnia 24.08.2003r.. Utrzymywał, iż w rozpatrywanej sprawie istniały przesłanki do uznania dnia 1.07.2002r. jako daty wpływu do polskiej placówki pocztowej przesyłki nadanej przez skarżącą. Przyjęte zaś przez organy podatkowe stanowisko dotyczące daty wpływu przesyłki ocenił jako rażąco naruszające przepis art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Zauważył, że treść art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1.01.2003r. została przeniesiona do tego przepisu z obowiązującego przed tą datą art. 161 tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie u podstaw sporu legło stanowisko organów podatkowych, według którego datą złożenia wniosku o zwrot podatku od towarów i usług nadanego w niemieckiej placówce pocztowej jest data jego wpływu do urzędu skarbowego. Zdaniem pełnomocnika skarżącej wobec braku możliwości ustalenia daty wpływu zwykłej przesyłki do polskiej placówki pocztowej należało przyjąć termin korzystny dla strony. Z poglądem pełnomocnika nie można zgodzić się. Przede wszystkim wbrew jego twierdzeniu w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu cytowanym w zaskarżonej decyzji. Obowiązek stosowania przepisów obowiązujących w czasie, w którym nastąpiły zdarzenia powodujące skutki podatkowe, dotyczy przepisów materialnych prawa podatkowego, w myśl zasady lex retro non agit. Natomiast przepisy proceduralne stosuje się według stanu prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji. W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji została wydana dnia 23.02.2004r., natomiast wniosek skarżącej o zwrot podatku wpłynął do Urzędu Skarbowego dnia 4.07.2002r.. Omawiany przepis obowiązuje od dnia 1 stycznia 2003r. mocą art. 30 ustawy z dnia 12 września 2002r.o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U Nr 169, poz. 1387). Zgodnie z art. 22 § 1 tej ustawy do spraw wszczętych a niezakończonych przez organy podatkowe pierwszej instancji przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Nie może zatem budzić wątpliwości prawidłowość zastosowania przez organy podatkowe art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, iż termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. W omawianym przepisie mowa jest o nadaniu pisma w polskiej placówce pocztowej, a to oznacza, że złożenie pisma tylko w takiej placówce może czynić termin zachowanym. W przypadku pism złożonych za granicą termin uważa się za zachowany tylko wówczas, gdy pismo zostało złożone w polskim urzędzie konsularnym. Tak więc bez znaczenia pozostaje data nadania pisma w niemieckiej placówce, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, tym bardziej niemożliwe jest przyjęcie fikcyjnej daty wpływu pisma do polskiej placówki pocztowej, jaką proponuje wziąć pod uwagę pełnomocnik; kryterium daty wpływu przesyłki do urzędu pocztowego nie zostało ustanowione przepisami Ordynacji podatkowej. Również w orzecznictwie zwracano uwagę, że dla zachowania terminu do wniesienia odwołania niezbędne jest nadanie odwołania w polskim urzędzie pocztowym lub polskiej placówce konsularnej. Nadanie odwołania w terminie w jakimkolwiek urzędzie pocztowym za granicą nie ma wpływu na zachowanie terminu do wniesienia odwołania (por. Ordynacja Podatkowa Komentarz, S. Babiarz, B Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 72). Stanowisko to pozostaje aktualne dla zachowania terminu do wniesienia pism, gdy skuteczne ich wniesienie jest obwarowane terminem określonym w przepisach prawa. Niewątpliwie z tą ostatnią sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jednym bowiem z warunków uzyskania zwrotu podatku od towarów i usług jest złożenie wniosku nie później niż do dnia 30 czerwca roku następującego po roku kalendarzowym, którego wniosek dotyczy, o czym stanowi § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom. Skarżąca domagała się zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2001r., natomiast jej wniosek wpłynął do właściwego Urzędu Skarbowego dnia 4.07.2002r., zatem w świetle powyższych rozważań - po terminie. Niespełnienie wymogu złożenia wniosku o zwrot podatku w terminie określonym ww. przepisem prawa skutkowało odmową zwrotu podatku. Z przedstawionych względów nie sposób podzielić zarzutów skargi, wedle których zaskarżona decyzja narusza art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), postanowiono jak w sentencji.