II SA/Ka 305/03

Dnia 22 sierpnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędziowie: WSA Włodzimierz Kubik Asesor WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: ref. stażysta Ewa Jedrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2005 roku, sprawy ze skarg Spółki A w P. i Sołtysa Wsi P. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...]roku, Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargi Decyzją z dnia [...]roku, nr [...], Starosta Powiatu M., po rozpatrzeniu wniosku Polskiej Telefonii Komórkowej [...] Spółki z o.o. w W., zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] na nowo projektowanej wieży stalowej o wysokości 40m, wraz z kontenerem betonowym (2,50x3,70m), kablem zasilającym, przyłączem energetycznym, ogrodzeniem w P. przy ul. A. K. na działce nr [...], stanowiącej własność Fabryki[...]w likwidacji. W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji powołał się m.in. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] roku przekazującą sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wykonując zalecenia zawarte w powołanej decyzji organ uzupełnił postępowanie o procedurę przewidzianą w art. 32 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.) podając do publicznej wiadomości informację o wniosku inwestora oraz o możliwości składania wniosków i uwag. Dalej stwierdził, że w terminie 21 dni od daty podania tej informacji do publicznej wiadomości żadnych wniosków ani uwag nie złożono. Odwołanie od tej decyzji wniosła m.in. skarżąca Spółka [...]Sp. z o.o. w P. Zarzuciła organowi pierwszej instancji przeprowadzenie postępowania bez uczestnictwa społeczności miejscowej, w tym właścicieli sąsiednich działek. Wskazała ponadto, że emisja promieniowania z planowanej inwestycji jest nie do podważenia. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Rozpoznając odwołanie Wojewoda Ś. zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Stwierdził, że organ ten prawidłowo zastosował się do wcześniejszych zaleceń organu odwoławczego i spełnił wymogi określone w art. 32 ustawy Prawo ochrony środowiska. Dodatkowo wskazał, że inwestor legitymuje się uzgodnieniem w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych, wydanym na podstawie raportu oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko. Wyjaśnił, że inwestor jest zobowiązany do przedstawienia pomiarów kontrolnych na etapie wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie. Dodatkowo zaznaczył, że decyzja zgodna jest z decyzją w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Skargę do Naczelnego Sadu Administracyjnego wniosła Spółka [...] Sp. z o.o. w P., a także Z. P., działająca w imieniu własnym jako Sołtys Wsi P. oraz w imieniu społeczności Wsi P. Spółka [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, o jej wstrzymanie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wskazała, że inwestor nie legitymował się wymaganym przepisami prawa budowlanego dowodem stwierdzającym prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stwierdziła, że znajdująca się na tę okoliczność w aktach sprawy umowa dzierżawy zawarta przez Fabrykę [...] w likwidacji z inwestorem jest z mocy prawa nieważna. W jego bowiem ocenie umowa ta podpisana została ze strony Spółdzielni przez jej likwidatora, a tym samym przekroczone zostało jego uprawnienie określone w art. 119 § 2 ustawy Prawo spółdzielcze (tekst jedn. Dz.U. z 1995 roku, Nr 54, poz. 288 z późn. zm.). W ocenie skarżącej zawarta umowa dzierżawy stanowi o podjęciu nowej działalności, co uniemożliwi przeprowadzenie likwidacji spółdzielni. Zakwestionowano także procedurę podania do publicznej wiadomości informacji o wniosku inwestora. Stwierdzono bowiem, że zamieszczenie takiej informacji tylko na tablicy w Urzędzie Gminy jest nie do przyjęcia i nie stanowi podania do publicznej wiadomości w rozumieniu art. 32 Prawa ochrony środowiska. Z kolei Z. P. wnosząc także o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o wstrzymanie jej wykonania wskazała, że przy jej wydaniu nie uwzględniono interesu społecznego. Nie poinformowano bowiem mieszkańców o planowanej inwestycji, ani też o jej skutkach. Wyraziła obawę, że realizacja inwestycji wywoła spadek zainteresowania turystów miejscowością P. W odpowiedziach na skargi Wojewoda Ś. wniósł o ich oddalenie. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 32 Prawa ochrony środowiska organ stwierdził, że informacje o planowanej inwestycji wywieszone były na okres trzech tygodni na tablicy ogłoszeń w Starostwie Powiatowym w M. oraz w Urzędzie Gminy w P. Informacje te opublikowane zostały także w gazetach lokalnych. Dodatkowo wskazano, że skarżąca Z. P., jako Sołtys Wsi P. osobiście odebrała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w dniu [...]roku, a zawiadomienie to opatrzone zostało klauzulą "celem podania do publicznej wiadomości". Odnośnie natomiast zarzutu skarżącej Spółki [...] co do braku dokumentu uprawniającego inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to przedstawiona przez inwestora umowa dzierżawy, zgodnie z oświadczeniem likwidatora Spółdzielni, nie stanowi nowej działalności w rozumieniu art. 119 § 2 Prawa spółdzielczego. Postanowieniem z dnia 26 maja 2003 roku Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zaś prawomocnym postanowieniem z dnia 28 lutego 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę mieszkańców wsi P. Z kolei na rozprawie w dniu [...] roku pełnomocnik Z. P. oraz B. C. (nowego Sołtysa wsi P.) oświadczył, że skarżącą w niniejszej sprawie jest B. C. jako Sołtys. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że w świetle postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 28 lutego 2005 roku oraz złożonego na rozprawie oświadczenia pełnomocnika Sołtysa wsi P., rozpoznaniu podlegały skargi [...] Spółki z o.o. w P. oraz Sołtysa wsi P. Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są w ocenie składu orzekającego zgodne z prawem. Skarga Sołtysa wsi P. podlegała oddaleniu, jako skarga wniesiona przez osobę nie będącą stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Według bowiem stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę mógł być tylko ten, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (art. 28 kpa). Interes prawny w rozumieniu powołanego przepisu musi być rozumiany jako interes materialnoprawny, a więc ewentualne naruszenie tego interesu winno mieć poparcie w konkretnym przepisie prawa materialnego. Musi zatem istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu. W niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną do prowadzenia postępowania administracyjnego i wydania decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.). Przepisy te w zakresie dotyczącym postępowania poprzedzającego rozpoczęcie robót budowlanych (Rozdział 4 ustawy) nie ustanawiały w sposób szczególny kręgu osób będących stronami tego postępowania. Zatem interes ten należy oceniać w świetle powołanego art. 28 kpa. O tym bowiem, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola czy subiektywne przekonanie danej osoby, bądź dopuszczenie jej przez organ do udziału w nim, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby, jako interes prawny (vide: wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2001 roku, I SA 511/00, LEX nr 54725). Ponieważ w niniejszej sprawie Sołtys wsi P. nie wykazał tak rozumianego interesu prawnego, a Sąd z urzędu również nie dopatrzył się jego istnienia, skarga Sołtysa podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Co do skargi [...] Spółki z o.o., to należy stwierdzić, iż podniesione w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Zarzut braku dowodu dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest chybiony. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor dołączył odpis umowy dzierżawy nieruchomości, której przedmiotem była część działki o nr [...] w P. przy ulicy A. K., stanowiąca własność wydzierżawiającego tj. Fabryki [...] w likwidacji. W § 7 pkt 2 tej umowy wyraźnie zastrzeżone zostało prawo dzierżawcy (PTK [...]) do wzniesienia na przedmiotowej nieruchomości zabudowań niezbędnych do prowadzonej działalności. Działalność ta również została w umowie szczegółowo opisana. Ze strony Spółdzielni umowa została podpisana przez jej likwidatora, a więc osobę uprawnioną do reprezentacji spółdzielni w likwidacji. W takim stanie rzeczy organy administracji architektoniczno-budowlanej nie miały żadnych podstaw do uznania, że inwestor nie legitymuje się prawem, o jakim mowa art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, ani też, że przedłożony dokument nie jest dokumentem w rozumieniu art.33 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, czy likwidator spółdzielni przekroczył swoje uprawnienia, o jakich mowa w art. 119 § 2 Prawa spółdzielczego. Nie ma też znaczenia jego oświadczenie, na które powołuje się organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę. Ocena bowiem skuteczności, czy też ważności umowy cywilnoprawnej nie należy do kognicji organów administracji publicznej. Oceny takiej mógłby dokonać jedynie sąd powszechny rozpoznając sprawę na skutek powództwa wniesionego w trybie art. 189 Kodeksu postępowania cywilnego. Również nie może zostać uwzględniony zarzut pozbawienia mieszkańców i stron informacji o toczącym się postępowaniu. Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji właściwy do ich wydania, wszczynając postępowanie podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty podania do publicznej wiadomości, wskazując jednocześnie miejsce ich składania. Jak wynika z akt sprawy informacja o wszczęciu postępowania podana została do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie w dniach od [...] roku do [...] roku na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w M. oraz w Urzędzie Gminy P., a więc w miejscach do tego przeznaczonych. Każdy mieszkaniec Gminy mógł się z tą informacją zapoznać. Dodatkowo informacja o wszczęciu postępowania znalazła się w prasie lokalnej: [...] z dnia [...]roku, [...] z dnia [...]roku. Niezależnie od powyższego Sołtys wsi P. otrzymał odpis zawiadomienia o wszczęciu postępowania w dniu [...] roku. Stwierdzić dalej przyjdzie, że Sołtysowi doręczane były odpisy decyzji i pism poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji celem podania do publicznej wiadomości. Trudno w takiej sytuacji zarzucić brak lub ograniczenie możliwości udziału miejscowej społeczności w toczącym się postępowaniu. Organy nie miały bowiem obowiązku indywidualnego zawiadamiania mieszkańców wsi P. Jest to zadanie należące do Sołtysa, a ten jak wyżej wskazano był na bieżąco informowany o przebiegu postępowania. Z przytoczonych wyżej rozważań i przyczyn również skarga Spółki [...] nie mogła zostać uwzględniona przez Sąd i jako taka podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).