I OSK 1216/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Miejskiej S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 sierpnia 2005 r. sygn. akt III SA/Gd 372/05 odrzucającego skargę Gminy Miejskiej S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 23 maja 2005 r. (...) w przedmiocie opłaty za zajęcie pasa drogowego p o s t a n a w i a: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2005 r. III SA/Gd 372/05, odrzucił skargę Gminy Miejskiej S. - wniesioną przez Prezydenta Miasta S. - na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 23 maja 2005 r., (...), w przedmiocie opłaty za zajęcie pasa drogowego, powołując się na art. 58 par. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że jednostce samorządu terytorialnego nie przysługuje legitymacja do zaskarżania decyzji odwoławczych, w których jako organ I instancji orzekał Prezydent Miasta. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd powołał się na szereg wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 3003 r. OPS 1/03 /ONSA 2003 Nr 4 poz. 115/. Gmina Miejska S. wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia zarzucając naruszenie art. 50 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że jednostce samorządu terytorialnego nie przysługuje legitymacja do zaskarżenia decyzji odwoławczych, w których jako organ I instancji orzekał Prezydent Miasta. W ocenie skarżącego podstawowym kryterium decydującym o możliwości wniesienia skargi jest wykazanie, przez podmiot ją wnoszący istnienia interesu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Bowiem jak wynika z akt sprawy, Prezydent Miasta S. w imieniu Gminy Miejskiej S. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 23 maja 2005 r., (...), uchylającą w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta S. i umarzającą postępowanie organu I instancji, w przedmiocie opłaty rocznej za zajęcie pasa drogowego. Stosownie zaś do art. 50 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawnionym do wniesienia skargi, jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Przyjmuje się natomiast, iż interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się tym, że działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Należy zatem podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, że Gmina Miejska S., reprezentowana przez Prezydenta Miasta S. nie jest - zgodnie z art. 50 par. 1 cytowanej ustawy - stroną w sprawie, w której jako Organ I instancji orzekał właśnie Prezydent Miasta S. Bowiem powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na podstawie ustawy, czy też w formie porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. Pogląd ten znajduje uzasadnienie zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w - powołanej w zaskarżonym postanowieniu - uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. OPS 1/03 /ONSA 2003 Nr 4 poz. 115/. Stąd wniesiona w niniejszej sprawie skarga Gminy Miejskiej S. na decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G., którą uchylono decyzję Prezydenta Miasta S., podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.