II OSK 104/05

błąd_konwersji_dokumentu Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] uchylające postanowienie [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] i przekazujące temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania. Sprawa ta dotyczyła nałożenia, na współwłaścicieli działki przy ul. [...] w [...] – K. K., H. K. i A. S. obowiązków w zakresie wykonania oceny technicznej budynku położonego na wspomnianej działce. W uzasadnieniu wyroku Sąd przyjął, iż przedmiot sprawy dotyczy samowolnie postawionego przez A. S. w 1994 r. blaszanego garażu, który obecnie jest wykorzystywany do celów magazynowych przez A. S. i H. K. Postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane w postępowaniu wszczętym na skutek skarg K. K., bez rozważenia, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Wobec tego organ odwoławczy zobowiązany był uchylić postanowienie organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. W skardze kasacyjnej skarżąca K. K. wskazała jako podstawy kasacyjne naruszenie art. 37 i 56 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. oraz art. 35 i 56 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącej naruszenie tych przepisów polega na tym, że Sąd nie stwierdził, że wskazanych przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. nie należy stosować do skarżącej, skoro bez zgody współwłaścicieli działki garaż wybudował samowolnie A. S. Ponadto Sąd nie zawarł polecenia rozbiórki garażu i przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Kosztami sporządzenia ekspertyzy powinien być obciążony inwestor, a nie skarżąca. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim należy podnieść, że przedmiotem zaskarżenia do Sądu Administracyjnego było postanowienie organu odwoławczego, którym na skutek odwołania skarżącej uchylono rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. Tak więc ocena legalności zaskarżonego postanowienia w okolicznościach tej sprawy dotyczyła w szczególności tego, czy organ mógł wydać rozstrzygnięcie kasatoryjne (art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego), czy też powinien orzec co do istoty sprawy. Stanowisko Sądu wyrażone w zaskarżonym wyroku, iż organ odwoławczy zasadnie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania nie nasuwa zastrzeżeń, ponieważ podstawowe znaczenie w tej sprawie ma to, czy podstawę prawną rozpoznania sprawy stanowią przepisy Prawa budowlanego z 1994 r., czy też Prawa budowlanego z 1974 r. Wobec tego nie ma uzasadnionych podstaw zarzut, że Sąd nie ustosunkował do twierdzeń skarżącej, iż nakazy organu nadzoru budowlanego nie mogą być stosowane do skarżącej, ponieważ nie ona wybudowała garaż. Tym bardziej że na tym etapie postępowania administracyjnego Sąd nie mógł wypowiadać się w kwestii nakazu rozbiórki. Twierdzenie, iż Sąd zaskarżonym wyrokiem powinien nakazać rozbiórkę garażu i przywrócenie stanu zgodnego z prawem nie ma więc żadnych podstaw. Nie można wobec tego podzielić stanowiska skarżącej, iż Sąd naruszył wskazane w skardze kasacyjnej przepisy Prawa budowlanego oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O wynagrodzeniu na rzecz adwokata ustanowionego dla skarżącej Sąd orzekł na podstawie art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).