I OZ 760/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1172/04 o odmowie dokonania wykładni wyroku tego Sądu z dnia 18 sierpnia 2005 r. w sprawie ze skargi S.P. na postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] maja 2004 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił S.P. dokonania wykładni wyroku tego Sądu z dnia 18 sierpnia 2005 r., oddalającego skargę na postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt przekazania środków pieniężnych. Postanowienie to wydane zostało po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2011 r., którym także odmówiono skarżącemu dokonania wykładni powołanego wyroku w zakresie wyjaśnienia wątpliwości w przedmiocie ustalenia początku okresu, w którym organ zobligowany był do przechowywania dokumentów księgowych. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 29 lipca 2011 r. Sąd wskazał między innymi, iż w niniejszej sprawie nie istnieją żadne dokumenty umożliwiające określenie początkowego dnia biegu terminu, m.in. dokumenty potwierdzające fakt wykonania decyzji z dnia [...] grudnia 1989 r., nr [...]. Sąd nie był więc władny dokonać wykładni wyroku przez określenie dokładnego początku biegu terminu przechowywania dokumentów. Brak właściwej dokumentacji uniemożliwia nawet potwierdzenie, czy wskazana decyzja została w ogóle wykonana. Zdaniem Sądu te okoliczności wskazywały na brak podstaw do dokonania wykładni wyroku. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł S. P., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Skarżący podniósł, iż zaskarżone postanowienie nie jest wykonaniem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nakazał dokonania wykładni wyroku z dnia 18 sierpnia 2005 r. S. P. domagał się nakazania Sądowi I instancji dokonania wykładni we wnioskowanym zakresie, ewentualnie stwierdzenia, iż decyzja z dnia [...] grudnia 1989 r. nie została wykonana. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie wniesione w przedmiotowej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, iż Sąd I instancji, rozpoznając sprawę po przekazaniu jej nie może orzec inaczej, niż nakazał mu to Sąd odwoławczy we wskazówkach zamieszczonych w uzasadnieniu orzeczenia uchylającego rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 1 lipca 2011 r., sygn. akt I OZ 452/11, uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1172/04, którym odmówiono S. P. wykładni wyroku tego Sądu z dnia 18 sierpnia 2005 r. Sąd odwoławczy nakazał Sądowi I instancji dokonanie wykładni tego wyroku przez ustalenie dokładnej daty, w której rozpoczął bieg pięcioletni termin, w którym organ zobligowany był do przechowywania dokumentów księgowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odmawiając ponownie dokonania wykładni wskazanego wyroku naruszył więc nakaz wynikający z art. 190 ustawy P.p.s.a., co powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia z dnia 29 lipca 2011 r. Wskazać jednocześnie trzeba, iż z uzasadnienia postanowienia z dnia 29 lipca 2011 r. wynika wprost sposób interpretacji fragmentu uzasadnienia wyroku z dnia 18 sierpnia 2005 r., jednakże Sąd I instancji uznał, iż powołane przez niego okoliczności nie stanowią podstawy do dokonania wykładni orzeczenia, co stoi w sprzeczności z nakazem wynikającym z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2011 r. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny winien zatem przychylić się do wniosku S. P., a poczynione przez siebie ustalenia i wnioski uznać w sentencji postanowienia za wykładnię dokonaną zgodnie z żądaniem strony. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.