I OSK 1316/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie NSA Barbara Adamiak(spr.) Anna Łuczaj Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 10 października 2006r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. S od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 sierpnia 2005 r. sygn. akt III SA/Łd 138/05 w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Łodzi z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną Dyrektor Okręgowej Służby Więziennej w Łodzi decyzją z [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] z [...] nr [...] o odmowie B. S. funkcjonariuszowi Służby Więziennej przyznania pomocy finansowej na budowę budynku mieszkalnego w miejscowości [...]. W uzasadnieniu organ podkreślił, że B. S., której ze względu na stan rodzinny, stopień służbowy oraz zajmowane stanowisko przysługuje pięć norm powierzchni mieszkalnej, co odpowiada 35-50 m2 tej powierzchni, na mocy decyzji nr [...] Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych z dnia 4 kwietnia 1986 r., jest posiadaczką lokalu mieszkalnego o powierzchni mieszkalnej 39,70 m2 położonego w miejscowości pełnienia służby przy ul. [...] i w lokalu tym zamieszkuje. Organ podkreślił, iż pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego jest świadczeniem zamiennym w stosunku do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej i przysługuje jedynie tym funkcjonariuszom, którzy spełniają warunki do przydziału lokalu mieszkalnego, a lokalu takiego nie otrzymali. Z treści art. 91 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej wynika, że funkcjonariuszowi zajmującemu w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej, odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, nie przydziela się lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Dlatego należy uznać słuszność rozstrzygnięcia organu I instancji, który zasadnie przyjął, iż stronie nie przysługuje pomoc finansowa na budowę domu, gdyż nie ma ona prawa do uzyskania lokalu na podstawie decyzji administracyjnej. B. S. wniosła od decyzji skargę do sądu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 17 sierpnia 2005 r. sygn. akt III SA/Łd 138/05, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Służby Więziennej w [...] z [...] nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy przepis art. 90 ust. 1 ustawy z 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) może być przyjęty jako samoistna przesłanka udzielenia pomocy finansowej, czy musi być interpretowany w związku z całokształtem przepisów Rozdziału VI zatytułowanego "Mieszkania funkcjonariuszy". Przepis art. 90 ustawy o Służbie Więziennej statuujący prawo funkcjonariuszy tej służby do otrzymania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, domu jednorodzinnego albo lokalu mieszkalnego lub domu w ramach spółdzielni budownictwa mieszkaniowego stanowi część regulacji zawartych w Rozdziale VI ustawy o Służbie Więziennej zatytułowanym "Mieszkania funkcjonariuszy" (art. 85-95 ustawy). Istotą regulacji prawnej zawartej w tym rozdziale jest zapewnienie funkcjonariuszom Służby Więziennej lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której stale pełnią służbę lub w miejscowości pobliskiej. Przepis art. 85 ust. 1 ustawy stanowi, że funkcjonariuszowi w służbie czynnej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych, ust. 2 tego przepisu określa zasady ustalania powierzchni mieszkalnej przysługującej funkcjonariuszowi oraz jednostkową normę powierzchni mieszkalnej, która wynosi od 7 do 10 m2, zaś ust. 3 definiuje pojęcie miejscowości pobliskiej. W rozdziale VI ustawy o Służbie Więziennej ustawodawca przewiduje różne formy zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy tej służby poprzez: przydział lokalu (art. 87 ust. 1), prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu (art. 88 ust. 1), prawo do równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania (art. 89 ust. 1 i 2) i prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, domu jednorodzinnego albo lokalu mieszkalnego lub domu w ramach spółdzielni budownictwa mieszkaniowego (art. 90 ust. 1). Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, domu jednorodzinnego albo lokalu mieszkalnego lub domu w ramach spółdzielni budownictwa mieszkaniowego. Przepisu art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej nie można interpretować w oderwaniu od pozostałych przepisów rozdziału VI ustawy i rozumieć w ten sposób, że funkcjonariuszowi Służby Więziennej przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu, niezależnie od posiadania przez niego lub jego małżonka lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia i niezależnie od tego, gdzie lokal, z którym wiąże się wniosek o udzielenie pomocy, ma się znajdować. Uprawnienie do uzyskania lokalu mieszkalnego jest uprawnieniem podstawowym, dopiero w razie niemożliwości jego realizacji w grę może wchodzić uzyskanie przez funkcjonariusza innej formy pomocy mieszkaniowej. Stosownie do art. 91 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi: 1) zajmującemu w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej, umowy najmu lub spółdzielczego prawa do lokalu, odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, lub dom; 2) który jest właścicielem lub współwłaścicielem, w części odpowiadającej co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu, położonych w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej; 3) którego małżonek spełnia warunki określone w pkt 1 lub 2; 4) w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu, położonych w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Organy obu instancji przeprowadziły prawidłową wykładnię, interpretując art. 90 ust. 1 łącznie z art. 91 ust. 1 powołanej ustawy. W ocenie sądu, organy administracyjne trafnie przyjęły, iż skoro skarżąca zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni mieszkalnej zgodnej z przysługującymi normami (39,70 m2 powierzchni mieszkalnej przy normie 35 m2 do 50 m2) to nie ma ona prawa do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej i nie ma też prawa do uzyskania pomocy finansowej na budowę domu jednorodzinnego. W rozstrzyganej sprawie skarżąca wraz z mężem zajmują lokal mieszkalny przydzielony na mocy decyzji o przydziale mieszkania funkcyjnego z dnia 4 kwietnia 1986 r. jej mężowi, tak więc stosownie do przepisu art. 91 ust. 1 pkt 3 ustawy o Służbie Więziennej nie spełnia przesłanek do uzyskania pomocy finansowej. Co prawda organy administracyjne obu instancji w swoich decyzjach błędnie jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazały przepis art. 91 ust. 1 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej przyjmując, iż to skarżąca jako funkcjonariusz Służby Więziennej zajmuje na podstawie decyzji administracyjnej lokal odpowiadający przysługującej jej powierzchni mieszkalnej podczas, gdy de facto lokal taki na podstawie decyzji administracyjnej otrzymał jej małżonek. Okoliczność, iż zajmowany przez skarżącą lokal został na podstawie decyzji administracyjnej przyznany jej mężowi stosownie do przepisu art. 91 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy również uzasadnia odmowę przyznania lokalu mieszkalnego, a co za tym idzie pomocy finansowej na jego uzyskanie i dlatego sąd przyjął, iż błędne wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia wobec jego zgodności z obowiązującym stanem prawnym nie przesądza o wadliwości wydanych w sprawie decyzji. Celem przepisów, zawartych w rozdziale VI ustawy o Służbie Więziennej, jest bowiem zapewnienie funkcjonariuszowi Służby Więziennej w służbie stałej lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę albo w miejscowości pobliskiej. Prawo funkcjonariusza do posiadania lokalu w miejscowości, w której pełni służbę lub w pobliskiej jest związane z charakterem tej służby i wynikającymi z niego obowiązkami. Dodatkowo Sąd wskazał, iż trafność interpretacji art. 90 ustawy o Służbie Więziennej przyjętej w rozstrzyganej sprawie potwierdza przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 132, poz. 1235), który stanowi, że pomoc finansową przyznaje się jednorazowo funkcjonariuszowi, który spełnia warunki do przydzielenia mu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a lokalu takiego nie otrzymał. Rozporządzenie powyższe co prawda nie znajdowało zastosowania w rozstrzyganej sprawie z uwagi na datę złożenia przez skarżącą wniosku o przyznanie pomocy finansowej jednak może być traktowane jako wskazówka interpretacyjna przepisu art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. Z powyższych względów sąd uznał, że skoro skarżąca w miejscowości pełnienia służby posiadała odpowiedni lokal mieszkalny, cel przepisu był zrealizowany i nie powstało po jej stronie prawo do uzyskania pomocy finansowej na budowę domu i odpowiadający mu obowiązek organów administracji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił. B. S. wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Podstawą skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia prawa przez błędną interpretację art. 90 ust. 1 ustawy z 1996 r. o Służbie Więziennej polegający na przyjęciu, że należy go interpretować łącznie z art. 91 ust. 1 powołanej ustawy. Drugim zarzutem jest zarzut naruszenia art. 21 ustawy o Naczelny Sądzie Administracyjnym przez niedokonanie kontroli zgodności zaskarżonych decyzji ze stanem prawnym, który winien znaleźć zastosowanie w sprawie. Na tej podstawie wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi w Łodzi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodziła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podkreślając słuszność swego stanowiska odwołał się do przepisu § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 132, poz. 1235), który stanowi, że pomoc finansową przyznaje się jednorazowo funkcjonariuszowi, który spełnia warunki do przyznania mu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a lokalu takiego nie otrzymał. Sąd podkreśla co prawda, iż powyższe rozporządzenie nie znajdowało zastosowania w rozstrzyganej sprawie z uwagi na datę złożenia przez skarżącą wniosku o przyznanie pomocy finansowej jednak może być traktowane jako wskazówka interpretacyjna przepisu art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. Z takim stanowiskiem Sądu nie sposób się zgodzić. Zagadnienia dotyczące uprawnień funkcjonariuszy Służby Więziennej do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego reguluje przepis art. 90 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) stanowiąc, że przysługuje im prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, domu jednorodzinnego albo lokalu mieszkalnego lub domu w ramach spółdzielni budownictwa mieszkaniowego. W art. 90 ust. 2 ustawodawca upoważnił Ministra Sprawiedliwości do określenia wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty oraz zwrotu tej pomocy. W wykonaniu powyższej delegacji Minister Sprawiedliwości w dniu 30 września 1997 r. wydał zarządzenie w sprawie wysokości, szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz. Urz. Min. Spr. Nr 4, poz. 50). W § 3 określone zostały przypadki kiedy pomoc taka nie przysługuje. Przepis § 3 pozbawia funkcjonariusza prawa do przyznania pomocy finansowej gdy on lub jego małżonek jest posiadaczem samodzielnego lokalu mieszkalnego, zgodnie z należną powierzchnią użytkową, w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej albo zbył prawo do lokalu mieszkalnego w takiej miejscowości. W § 1 ust. 5 powołanego zarządzenia określa się należną powierzchnię użytkową jako powierzchnię mieszkalną lokalu mieszkalnego ustaloną na podstawie art. 85 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, z uwzględnieniem górnej granicy normy jednostkowej, pomnożoną przez wskaźnik 1,66. Zarówno art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, § 1 ust. 5 jak i § 3 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 września 1997 r. są czytelne i nie wymagają interpretacji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Podstawą prawną przyznania prawa do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, domu jednorodzinnego albo lokalu mieszkalnego lub domu w ramach spółdzielni budownictwa mieszkaniowego reguluje art. 90 ust. 1 w związku z art. 85 i art. 91 ustawy z 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.). Podstawą tego prawa jest regulacja zawarta w art. 85 ust. 1 powołanej ustawy o Służbie Więziennej, który stanowi: "Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem członków rodziny określonych w art. 86 oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych". Realizacją tego prawa do lokalu mieszkalnego jest prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, domu jednorodzinnego albo lokalu mieszkalnego lub domu w ramach spółdzielni budownictwa mieszkaniowego (art. 90 ust. 1 powołanej ustawy o Służbie Więziennej). Przesłanki prawa do lokalu wyznacza art. 85 ust. 2 powołanej ustawy o Służbie Więziennej, regulując ustalenie powierzchni mieszkaniowej przysługującej funkcjonariuszowi, przy uwzględnieniu jego stanu rodziny, stopnia służbowego lub zajmowanego stanowiska oraz normy dodatkowe przysługujące osobom uprawnionym na podstawie przepisów odrębnych, jednak nie więcej niż z dwóch tytułów. Jednostkowa norma powierzchni mieszkaniowej wynosi od 7 m2 do 10 m2. Drugą granicę wyznaczającą prawo do pomocy finansowej funkcjonariusza określa art. 91 ust. 1 powołanej ustawy o Służbie Więziennej, regulując sytuację, w której funkcjonariuszowi nie przysługuje prawo do lokalu a zatem wyłączając również prawo do pomocy. Sąd w zaskarżonym wyroku przeprowadził w pełni prawidłową wykładnię. Art. 90 ust. 1 powołanej ustawy o Służbie Więziennej nie można interpretować w oderwaniu od art. 91 ust. 1 tej ustawy oraz innych przepisów Rozdziału VI tej ustawy, zatytułowanego "Mieszkania funkcjonariuszy". W przepisach tych przewidziane są cztery formy pomocy dla funkcjonariusza Służby Więziennej: 1) przydzielenie lokalu mieszkalnego w formie decyzji (art. 87 ust. 1); 2) równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu (art. 88 ust. 1); 3) równoważnik pieniężny z tytułu braku mieszkania (art. 89 ust. 1); 4) pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego (art. 90 ust. 1). Jednocześnie w art. 91 ust. 1 ustawy wyliczono przypadki, w których nie przydziela się funkcjonariuszowi lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, przy czym w punkcie 1 i punkcie 3 jako przesłankę negatywną przydziału powołano zajmowanie w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, umowy najmu lub spółdzielczego prawa do lokalu – odpowiadającego, co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, bądź zajmowanie domu. Uprawnienie do uzyskania lokalu mieszkalnego jest uprawnieniem podstawowym, dopiero wtedy, gdy nie można zapewnić przydziału tego lokalu, może wchodzić w grę przyznanie innej formy pomocy. W tej sytuacji w skardze kasacyjnej postawiony zarzut, że art. 90 ust. 1 powołanej ustawy nie może być interpretowany w związku z art. 91 ust. 1 tej ustawy nie jest zasadny. Interpretacja art. 90 ust. 1 w oderwaniu od art. 91 ust. 1 prowadziłaby do wadliwości w ustaleniu granic prawa do pomocy finansowej. Prawo do pomocy finansowej nie przysługuje jeżeli funkcjonariusz zajmuje lokal wymieniony w art. 91 ust. 1 pkt 1 lub pkt 3, który odpowiada swą powierzchnią przysługującym mu normom powierzchni mieszkalnej. Przyjęcie innej interpretacji prawa do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu w ramach spółdzielni budownictwa mieszkaniowego musiałoby prowadzić do wniosku, iż każdemu funkcjonariuszowi niezależnie od tego, jakie posiada warunki mieszkaniowe, pomoc taka przysługuje i to w każdym czasie. Jedną z podstawowych zasad wykładni przepisów prawa jest wykluczenie dopuszczalności wykładni normy prawnej w oderwaniu od pozostałych przepisów prawa, w których norma jest zawarta oraz w oderwaniu od całości rozwiązań prawnych ustawy. Sąd w pełni tę zasadę wykładni zastosował w zaskarżonym wyroku. Nie jest zasadny zarzut co do znaczenia prawnego zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z 30 września 1997 r. (Dz. Urz. MS z 1997 r. Nr 4, poz. 50). Według art. 90 ust. 2 powołanej ustawy o Służbie Więziennej, Minister Sprawiedliwości otrzymał delegację ustawową do określenia szczegółowych zasad przyznania prawa pomocy. Nie obejmowała ona ustalenia norm przysługujących powierzchni mieszkalnej. Normy te zostały określone w art. 85 ust. 2 powołanej ustawy o Służbie Więziennej. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 21 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Postępowanie przed sądem administracyjnym reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), która weszła w życie 1 stycznia 2004 r. (art. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Zakres stosowanych przepisów ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelny Sądzie Administracyjnym reguluje art. 97, art. 98 powołanej ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która w art. 97 § 1 stanowi "Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W sprawie nie ulega wątpliwości zatem, że przy rozpoznaniu sprawy sąd administracyjny obowiązany był stosować ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzut naruszenia przepisów nieobowiązujących nie może być rozważony jako usprawiedliwiony. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.