II SA/Ka 2975/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.) Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant ref. staż. Ewa Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2005 r. sprawy ze skargi J.G., G.G., B.R., I.R., J.W., M.W., T.K., K.K., A.M., B.M. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. oddala skargę J.G., K.K., J.W., M.W., A.M., B.M.: 2. ze skargi G.G., B.R., I.R. i T.K. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty w T.G. z dnia [...]r. Nr [...] oraz orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. W dniu [...]r. A. i D.K. zwrócili się z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę – budynku mieszkalno – usługowego przy ulicy [...] w R. Po rozpatrzeniu wniosku, decyzją z dnia [...]r. Starosta Powiatu T.G. zatwierdził załączony do wniosku projekt budowlany i udzielił A. i D.K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno usługowego na działkach nr [...] w R. przy ulicy [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przywołał przepisy art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( t.jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec uwzględnienia wniosku w całości, odstąpiono od sporządzania uzasadnienia (art. 107 § Kodeksu postępowania administracyjnego). Odwołanie od tej decyzji złożyli sąsiedzi inwestorów, G. i J.G. oraz T. i K.K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucili, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...]r. która nie przewidywała "ogródka letniego pubu". Dodali, że przewidywana w rozpatrywanej decyzji powierzchnia zabudowy przekracza normy wskazane w tej decyzji. W projekcie wskazano bowiem tylko powierzchnię zabudowy budynku, pomijając teren przeznaczony pod klatki schodowe na zewnątrz czy np. pod "ogródek letni pubu". Zarzucili projektowi zbyt małą liczbę miejsc parkingowych, co będzie powodem blokowania dojazdu do ich posesji. Dodali także, że projekt nie uwzględnia zwiększonego hałasu, na który będą narażeni mieszkańcy, co może być powodem spięć i dodatkowych nieporozumień. Wojewoda Ś. nie uwzględnił przedstawionego odwołania i zaskarżoną decyzję Starosty T. utrzymał w mocy z powołaniem się na art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( t.jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda podkreślił, że spełnione zostały niezbędne warunki dla uzyskania powyższego pozwolenia na budowę, które oparte jest na obowiązujących przepisach. Podkreślił zgodność udzielonego pozwolenia na budowę z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Według tej ostatniej decyzji ustalony został nieprzekraczalny procent zabudowy działki na 30 % i tak według decyzji – pozwolenie na budowę – został utrzymany. Dodał, że został także spełniony wymóg zabezpieczenia co najmniej 75 % potrzeb parkingowych dla planowanej funkcji obiektu. Wyjaśnił, że zamierzenie nie jest inwestycją mogącą znacznie oddziaływać na środowisko, zatem nie wymaga przeprowadzenia postępowania w tym kierunku – zatem nie ma obowiązku zaprojektowania ekranów akustycznych. Podkreślił, że nieuzasadnione są wreszcie zarzuty dotyczące dojazdu i dojścia do planowanego budynku, o czym świadczy pozytywna opinia w tym zakresie Zarządu Dróg Powiatowych. Natomiast zastrzeżenia dotyczące ewentualnych skutków działalności projektowanego lokalu, kwestie związane z utrzymaniem porządku publicznego i bezpieczeństwa nie mieszczą się w kompetencji organów architektoniczno-budowlanych. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyły odwołujące się wcześniej strony, a mianowicie J. i T.G. oraz T. i K. K. a także B. i I.R., J. i M. W., oraz A. i B. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że "ogródek letni – pub" pomimo twierdzeń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pozostaje obiektem budowlanym, zatem jego powierzchnia musi być zaliczona do powierzchni zabudowy działki. Powołanie się na rozporządzenie w sprawie inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie zwalnia projektanta, inwestora jak również rzeczoznawców od przestrzegania norm chroniących przed hałasem, dlatego powinno być wykazane, że nie zostaną naruszone wartości wskazane w odpowiednich przepisach, a tego dotychczas nie zrobiono. Podnieśli, że nie została zapewniona odpowiednia liczba miejsc parkingowych, gdyż dla sześciu podmiotów gospodarczych mających działać w budowanym budynku przewidziano jedynie 7 miejsc parkingowych, czyli miejsc zabraknie już dla osób zatrudnionych, nie mówiąc o miejscach dla klientów. Dodali, że nie zgadzają się z parkowaniem samochodów pod ich oknami i blokowaniem ich posesji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga została wniesiona w okresie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) Ustawa ta utraciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Stosownie do art. 97 § 1 wymienionej ustawy sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga I.G., B. i I. R. oraz T. K. musiała odnieść skutek, natomiast w przypadku pozostałych skarżących Sąd oddalił skargę uznając, że nie wykazali oni legitymacji do jej wniesienia. Na mocy art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia strony tego postępowania stanowią krąg podmiotów, które posiadają tytuł prawny zarówno do nieruchomości, na której ma być zrealizowana inwestycja ( inwestorzy) jak i do nieruchomości sąsiednich, na które planowana inwestycja może oddziaływać. Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji Sąd stwierdził naruszenia obowiązujących przepisów w stopniu mającym wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie. Przedmiotowa sprawa dotyczy budowy budynku mieszkalno – usługowego w R. przy ulicy [...]. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wymogami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, ocenia kompletność projektu budowlanego, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonanie go przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Przedłożony projekt budowlany zawiera niezbędne opinie i uzgodnienia, jednakże z porównania decyzji zatwierdzającej przygotowany projektu i udzielającej pozwolenia na powyższą budowę z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że nie wszystkie zapisy tej drugiej decyzji zostały uwzględnione w przedłożonym projekcie, na co zwracają uwagę skarżący. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w warunkach z planu ogólnego stwierdza, w zakresie zasad i kształtowania zabudowy terenu, działka może być zabudowana w 30 %, natomiast w ustaleniach szczegółowych wskazuje na obowiązek zabezpieczenia przez inwestora 75 – 100% miejsc parkingowych dla przewidywanej funkcji jaką ma spełniać budynek. Dodatkowo stwierdza, że miejsca te należy zabezpieczyć w granicach nieruchomości stanowiącej własność inwestora. O ile można uznać, że planowana zabudowa w porównaniu do ogólnej powierzchni zabudowywanej działki nie narusza wskazanego powyżej wskaźnika, to nie można już tego stwierdzić w stosunku do drugiego warunku – zabezpieczenia miejsc parkingowych. Biorąc pod uwagę charakter budynku – mieszkalno –usługowy, przewidziane zakłady usługowe – siłownia, pub, fryzjer, sklep oraz wzrastające stale natężenie ruchu samochodowego, należy uznać, że zabezpieczenie miejsc parkingowych jest problemem niezwykle istotnym, zwłaszcza dla bezpośrednich sąsiadów planowanej inwestycji. Tymczasem trudno uznać, by zapis "zabezpieczenia 75 do 100% miejsc parkingowych" z decyzji o warunkach zabudowy był zrealizowany. Analizując nadto projekt, jego część opisową i graficzną należy zauważyć, że zdecydowanie się od siebie różnią. W opisowej części projektu zagospodarowania działki ( str. [...] akt administracyjnych ) wspomniano o miejscach postojowych dla osób korzystających z usług, wskazując, że wyznaczono je od strony wschodniej w ilości sześciu miejsc plus jedno stanowisko dla osoby niepełnosprawnej. Pierwotny zapis został jednak przekreślony i czerwonym kolorem, wykreślając zapis – sześć miejsc postojowych – zmieniono na zapis – 3 stanowiska dla osób niepełnosprawnych. Z tyłu budynku zaprojektowano nadto 5 miejsc postojowych dla użytkowników kondygnacji mieszkalnych ( pięciu mieszkań). W graficznej części tego projektu, na karcie nr [...] – zatytułowanej "zagospodarowanie terenu – uszczegółowienie" – wymalowane zostały miejsca postojowe dla mieszkańców ( w ilości 5 ), trudno natomiast odszukać na planie opisane w legendzie – sześć miejsc postojowych dla klientów i jedno miejsce dla niepełnosprawnych, czy też według poprawki trzy miejsca dla niepełnosprawnych. Należy także zauważyć, że ten fragment zatwierdzonego projektu nie został zmieniony czyli w legendzie wymienia się przewidzianą pierwotnie liczbę miejsc postojowych. W ocenie składu orzekającego, takie poprawki a w ich wyniku rozbieżności nie mogą być zaakceptowane. Dla spokoju skarżących ta sprawa ma pierwszorzędne znaczenie, co podkreślali także na rozprawie. Twierdząc, że w projekcie przewidziano zbyt mało miejsc postojowych dla samochodów, upatrywali w tym fakcie dużej uciążliwości dla swoich sąsiadujących z inwestycją posesji. Trafnie zauważyli, że przy sześciu podmiotach gospodarczych przewidzianych w budowanym obiekcie, miejsc postojowych nie wystarczy dla pracowników, nie mówiąc o korzystających z siłowni, pubu czy innych punktów, Należy przecież przewidywać, że przy dużej liczbie odwiedzających pojawi się problem z parkowaniem samochodów, a to stwarza zagrożenie dla blokowania czy zajeżdżania działek skarżących. Dodatkowo tworzy to uciążliwość w postaci zwiększonego hałasu i emisji spalin. Podkreślić także należy, że w całym projekcie budowlanym nie znalazła się mapa obrazująca dokładne rozmieszczenie projektowanego budynku z wyraźnym zaznaczeniem odległości od działek sąsiednich. Uniemożliwia to obecnie prawidłową ocenę zachowania wymogów zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie wymogów technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co istotne jest zwłaszcza w zakresie przewidywanego "ogródka letniego pubu", który także zdaniem skarżących stwarza realne zagrożenia dużą uciążliwością. Mając powyższe na uwadze, decyzje organów obu instancji należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Uwzględniając skargę Sąd orzekł o niewykonalności zaskarżonej decyzji stosownie do art. 152 przywołanej powyżej ustawy. su.