II SA/Sz 808/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Kowalewska Asesor WSA Arkadiusz Windak /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi M. i R.W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Pismem z dnia [...] r. M.W. zwrócił się do Architekta Powiatowego w [...] z prośbą o interwencję w sprawie samowolnego wykonania przez Spółdzielnię Rybołówstwa Morskiego "B" [...] otworów okiennych w ścianie budynku przy ul. [...], bezpośrednio przylegającego do Jego nieruchomości przy ul. [...]. Prokurator Rejonowy w[...] po przeprowadzeniu dochodzenia zainicjowanego zawiadomieniem Architekta Powiatowego w [...] postanowieniem z dnia [...], umorzył dochodzenie w sprawie wykucia bez wymaganego pozwolenia [...] otworów okiennych przez Spółdzielnię "B", uznając, iż czyn nie stanowi przestępstwa z powodu jego znikomego społecznego niebezpieczeństwa. W dniu [...] r. w sprawie wyżej opisanej samowoli budowlanej M.W. zwróciła się do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o przywrócenie pierwotnego stanu budynków mieszkalnych przy ul. [...]. Podanie to Wójt Gminy [...] przekazał do Starostwa Powiatowego w [...] wskazując, że mimo działań właściwych organów sprawa nie została od [...]. ostatecznie rozwiązana. M.W. ponowiła swój wniosek w kolejnym piśmie kierowanym do Urzędu Gminy w [...] z dnia [...] r. Niezależnie, [...] o wystąpieniu samowoli budowlanej zawiadomiła Starostwo Powiatowe w [...] Po dokonaniu oględzin spornego budynku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wszczął postępowanie w sprawie wykonania bez pozwolenia otworów okiennych w ścianie [...] budynku nr [...]. Następnie, postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na Zakład Wodociągów i Kanalizacji w [...]obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na użytkowanie wykonanych bez wymaganego pozwolenia robót budowlanych polegających na wykonaniu [...] otworów okiennych. Starosta [...] decyzją z dnia [...] na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229) udzielił Zakładowi Wodociągów i Kanalizacji w [...] pozwolenia na użytkowanie [...] otworów okiennych na [...] piętrze ściany [...] części budynku nr [...] znajdującego się na działce nr [...] W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego od tej decyzji odwołania przez Mi R.W., Wojewoda decyzją z dnia [...] w oparciu o art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewoda stwierdził, że w sprawie winny mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 74, poz. 368). Ponadto, Wojewoda zwrócił uwagę, że usytuowanie ściany z oknami na granicy działek nr [...] jest niezgodne z §12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.), co oznacza, że brak jest podstaw do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu. W ocenie Wojewody, sprawa winna być przekazana do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego celem jej przeprowadzenia w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Pismem z dnia [...]r., uzupełnionym [...] r., R.W. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie samowolnie zrealizowanych otworów okiennych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., decyzją z dnia [...], orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie robót budowlanych polegających na wykonaniu bez wymaganego pozwolenia [...] otworów okiennych na [...] piętrze ściany [...] budynku nr [...] W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że rozpatrzenie sprawy w oparciu o wskazany przez Wojewodę [...] art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, prowadziłoby do wydania decyzji nakazującej zamurowanie przedmiotowych otworów okiennych, co oznaczałoby likwidację lokalu mieszkalnego na który w dniu [...] r. Naczelnik Gminy [...] wydał decyzję nr [...] o jego przydziale. Organ podkreślił, że przez [...] lat M.W. nie interweniowała w sprawie okien, natomiast do ściany budynku w której znajdowały się okna, za zgodą Spółdzielni "B", dobudowała parterowy budynek gospodarczy. W tej sytuacji, zdaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, właściwym do rozstrzygnięcia sprawy jest sąd powszechny. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli M i R.W. zarzucają organowi I instancji naruszenie art. 6, art. 7, art. 10 § 1, art. 11, art. 105 § 2, art. 107 § 2 k.p.a. oraz art. 51 Prawa budowlanego. Według odwołujących się, decyzja wydana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie spełnia przede wszystkim wymogów formalnych wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a., albowiem nie zawiera prawidłowego uzasadnienia faktycznego, tj. w szczególności, nie wskazuje na fakty, które uznane zostały za udowodnione, dowodów na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie jest ogólnikowe, ogranicza się, w znacznej jego części, jedynie do przytoczenia dat podejmowanych przez Starostę [...] oraz Wojewodę [...] decyzji oraz zmian stanu prawnego w zakresie właściwości organów administracji. Jedynie końcowa cześć uzasadnienia zaskarżonej decyzji szczątkowo przytacza argumenty jakimi kierował się Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podejmując decyzję o umorzeniu postępowania. Powołując się na treść art. 105 § 1 k.p.a. i orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, odwołujący się wskazali, że decyzję o umorzeniu postępowania organ administracji państwowej wydaje się wówczas, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności, gdy strona rezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracji stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podał nie tylko uzasadnionych, ale nawet racjonalnych powodów dla których uznał, że postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. W ocenie odwołujących się, słuszne przekonanie wyraził organ I instancji, że postąpienie zgodnie z zaleceniem Wojewody zawartym w decyzji z dnia [...] r., prowadziłoby do wydania decyzji nakazującej zamurowanie okien w budynku przy ul. [...]. Stan taki odpowiadałby przepisom prawa, bowiem w sprawie wykonania i funkcjonowania przedmiotowych otworów okiennych, bez znaczenia jest czy stan ten trwał przez dłuższy czas, czy nie. Ponadto, odwołujący się zwrócili uwagę, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenie, że właściwym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest sąd powszechny, nie podając przy tym żadnych przesłanek, np. stosowanych przepisów, które pozwalałyby na wyciagnięcie takiego wniosku. Mając powyższe na uwadze, M.i R.W. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i odmowę udzielenia pozwolenia na użytkowanie okien oraz nakazanie ich zamurowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na mocy art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 k.p.a., decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznając rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] za zasadne podał, że przeprowadzenie postępowania w trybie art. 51 Prawa budowlanego prowadziłoby do wydania decyzji nakazującej zamurowanie okien, co stanowiłoby, w stosunku do lokalu mieszkalnego, naruszenie przepisów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także byłoby sprzeczne z interesem osób zajmujących ten lokal, który straciłby funkcję mieszkalną. M i R.W. wnieśli na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając jej naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 12 § 1 k.p.a. oraz art. 36 § 1 k.p.a., polegające na niedotrzymaniu ustawowych terminów załatwienia sprawy; - art. 105 § 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji niedopuszczalnej w okolicznościach niniejszej sprawy; - art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez nie wskazanie motywów które w rzeczywistości legły u podstaw podjętej decyzji - brak podstawy faktycznej uzasadnienia decyzji. Ponadto, zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez usankcjonowanie decyzji zezwalającej na istnienie uciążliwych dla skarżących efektów samowoli budowlanej. W oparciu o art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Uzasadniając postawione zarzuty skarżący podali, że po wniesieniu odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organ II instancji pismem z dnia [...] r. poinformował ich, że w oparciu o art. 36 § 2 k.p.a., powołując się na bliżej nieokreśloną niemożliwość dochowania ustawowego terminu załatwienia sprawy, wyznaczył nowy termin jej załatwienia do dnia [...] r. Organ odwoławczy nie dotrzymał jednak wyznaczonego przez siebie terminu, albowiem decyzję wydał dopiero w dniu [...] r. Takie postępowanie organu stanowi rażące naruszenie zasady szybkości postępowania wyrażone w art. 12 § 1 k.p.a. Naruszenie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego art. 105 § 1 k.p.a. wynika w głównej mierze na zaaprobowaniu decyzji organu I instancji, w dodatku bez żadnego uzasadnienia prawnego w tym zakresie. W ocenie skarżących, w sprawie w dalszym ciągu nie zachodzi żadna z przesłanek do umorzenia postępowania. Skarżący podkreślili, iż urzeczywistnienie stanu zgodnego z prawem, poprzez zamurowanie nielegalnie stworzonych okien, nie czyni postępowania bezprzedmiotowym, a nadto bez znaczenia jest okres czasu w jakim ten stan istniał. Skarżący zarzucili organowi II instancji, iż w żaden sposób nie ustosunkował się do szerokiej i uzasadnionej, w ich ocenie, argumentacji prawnej zawartej w odwołaniu. Organ odwoławczy nie wskazał uzasadnienia prawnego dla którego wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji o umorzeniu postępowania było prawidłowe. Naruszenie przez organ II instancji przepisów art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. polega na brakach uzasadnienia podjętej przez Inspektora decyzji, co w znacznym stopniu uniemożliwia polemikę z motywami, którymi kierował się organ podejmując zaskarżoną decyzję, albowiem uzasadnienie prawne to zaledwie jedno zdanie. Uzasadnienie nie zawiera wskazania przyczyn, które mogłyby stanowić podstawę wydanej decyzji, albowiem te które zostały przez organ podane są, w ocenie skarżących, całkowicie chybione. Naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz aktu wykonawczego określającego warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie polega na odmowie jego zastosowania. Zdaniem skarżących, konieczność zastosowania powołanego przepisu w realiach niniejszej sprawy została potwierdzona decyzją Wojewody z dnia [...] r. W tej sytuacji wydanie decyzji o umorzeniu postępowania przez organ I instancji i zaakceptowanie jej przez organ II instancji, stanowi istotę naruszenia art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, albowiem organy te bezzasadnie uchylają się od zastosowania tego przepisu w sprawie. Powoływanie się na fakt, że zrealizowanie w/w normy prawnej naruszy interesy osób mieszkających w lokalach w których nielegalnie wykonano otwory okienne jest nieuzasadnione. Okna, których zlikwidowania domagają się skarżący, nie są jedynymi oknami w tych mieszkaniach, a brak wiedzy organów w tym zakresie, wynika z nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego. Nadto, powoływanie się na interesy innych osób i ich uwzględnienie, które w rzeczywistości ogranicza skarżących w wykonywaniu przysługującego prawa własności, poprzez uniemożliwienie dokonania planowanej modernizacji i przebudowy budynków znajdujących się na nieruchomości skarżących, wymaga wnikliwego i starannego wyważenia wszystkich okoliczności sprawy, czego organy orzekające w niniejszej sprawie zaniechały. Zdaniem skarżących, nie istnieją żadne okoliczności, które zezwalałyby na ograniczenie prawa ich własności, a z pewnością za okoliczność taką nie może być uznane bezprawne wykonanie otworów okiennych. Dlatego też powoływanie się przez organ II instancji na warunki techniczne jakim powinny odpowiadać lokale mieszkalne wydaje się nieporozumieniem. Wskazane przez organy przepisy wykonawcze nie mogą służyć sankcjonowaniu samowoli budowlanej polegającej na nielegalnym wykonaniu otworów okiennych. Takie rozumienie tych przepisów zaprzecza ich funkcji i istocie. Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...]wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana w granicach określonych przez art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), tj. według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego, doprowadziła do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Decyzja administracyjna, jako jednostronna czynność organu administracji publicznej posiadająca odpowiednią formę, winna określać konsekwencje stosowanej normy prawnej w odniesieniu do konkretnie oznaczonej sprawy. Art. 107 § 1 k.p.a. wymienia niezbędne składniki decyzji do których zalicza się m.in. podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia. Przy czym podstawa prawna decyzji musi być powołana dokładnie, a więc ze wskazaniem mających zastosowanie w sprawie przepisów określonego aktu prawnego. Obowiązkowym elementem decyzji administracyjnej (z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 107 § 4 i 5 k.p.a.), jest również jej uzasadnienie. Z uzasadnienia tego wynikać ma ocena faktów i prawa. Uzasadnienie zatem stanowi integralną cześć decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Staranność przekazywania adresatowi uzasadnienia własnych argumentów wykorzystanych przy formułowaniu treści decyzji jest istotnym elementem funkcji perswazyjnej uzasadnienia. Dokonując kontroli realizowania przez organy nadzoru budowlanego wymienionych norm prawa procesowego, Sąd stwierdził, że uchybiły one przepisom kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie Sąd w pełni podzielił zarzuty skargi. Umarzając postępowanie w sprawie robót budowlanych polegających na wykonaniu bez wymaganego pozwolenia trzech otworów okiennych organy nie wskazały prawnie uzasadnionego argumentu, który przemawiałby za uznaniem postępowania jako bezprzedmiotowe. Wyjaśniając zajęte stanowisko, oprócz opisania dotychczasowego przebiegu postępowania związanego z samowolnym wykonaniem otworów okiennych, nie zawarto uzasadnienia, które spełniałoby dyspozycję płynącą z treści art. 107 § 3 k.p.a. Wymogu tego nie spełnia bowiem ogólne powołanie się na przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organy obu instancji nie określiły konkretnie jaki to przepis prawa stanął na przeszkodzie do zastosowania, wnioskowanego przez skarżących, trybu określonego w art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Organy nie wskazały również przepisu, który dopuszczałby swoiste zalegalizowanie istniejących otworów okiennych, pomimo niekwestionowania faktu, iż wykonane one zostały z naruszeniem przepisów budowlanych. Tak istotne uchybienia decyzji, nie pozwalają na dokonanie oceny, w oparciu o jakie normy prawa materialnego organy nadzoru budowlanego odstąpiły od wyciągnięcia konsekwencji procesowych związanych z naruszeniem norm prawa budowlanego kosztem naruszenia interesu właścicieli sąsiedniej nieruchomości. Powołując się na okoliczność funkcjonowania lokalu mieszkalnego na potrzeby którego wykonano otwory okienne w roku [...] (lub w roku [...] - jak podano w postanowieniu Prokuratura Prokuratury Rejonowej w [...] z [...] r.), ochroną prawną objęto nie skarżących - właścicieli działki nr [...], lecz obecnych najemców lokalu w którym dopuszczono się samowoli budowlanej. W ocenie Sądu, nie do zaakceptowania jest przyjęcie tezy, iż sam fakt funkcjonowania lokalu mieszkalnego uniemożliwia podjęcie określonych przepisami działań zmierzających do doprowadzenia samowolnie zrealizowanych prac budowlanych do stanu zgodnego z prawem – z wymogami technicznymi określonymi przez przepisy budowlane. Jako całkowicie pozaprawną Sąd uznał argumentację Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], który wśród przesłanek uzasadniających dokonane rozstrzygnięcie wskazał na to, że M.W. przez [...] lat nie interweniowała w sprawie przedmiotowych okien, a do ściany budynku w którym się one znajdują, dobudowała parterowy budynek gospodarczy. Pomimo, że w złożonym odwołaniu skarżący zarzucili decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego naruszenie konkretnych norm prawa procesowego, w tym m.in. art. 105 § 1 k.p.a., organ odwoławczy w żadne sposób do tych argumentów skarżących nie odniósł się, poprzestając w istocie na jednozdaniowym uzasadnieniu faktycznym i prawnym swojej decyzji. Tym samym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] naruszył jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jaką jest jego dwuinstancyjność. Oznacza ona między innymi, że strona nabywa prawo do dwukrotnego rozpatrzenia tej samej sprawy administracyjnej. Organ odwoławczy ma przy tym obowiązek ustosunkować się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., poprzez wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, dla których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, a także dlaczego nie uznał zasadności argumentów strony. Dla porządku prawnego należy również zauważyć, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji przywołał niewłaściwy przepis, tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., który stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości albo w części i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy bądź uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania pierwszej instancji. Odnosząc się do postawionego w skardze zarzutu przewlekłości postępowania odwoławczego (art. 12 1 i art. 36 § 1 k.p.a.), Sąd stwierdził, iż na obecnym etapie, tj. w sytuacji wydania już przez organ rozstrzygnięcia w sprawie, zarzut ten należało uznać za spóźniony. O jego skuteczności można by bowiem mówić w przypadku nieuzasadnionego uchylania się przez organ od wydania orzeczenia w sprawie, co skutkowałoby zobowiązaniem przez Sąd organu do wydania decyzji w ściśle określonym terminie (art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpatrywanie zaś ewentualnej skargi na bezczynność organu już po wydaniu przezeń oczekiwanego rozstrzygnięcia, w sensie procesowym, byłoby bezprzedmiotowe. Ponownie rozpoznając sprawę organy winny wyeliminować wskazane wyżej uchybienia i bez zbędnej zwłoki wydać rozstrzygnięcie spełniające wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Z uwagi na przedmiot sprawy, za zasadne wydaję się również zwrócenie uwagi na stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 3 października 2003 r., sygn. akt III RN 101/02 (OSNP 2004/14/238), który zapadł na gruncie zbliżonego stanu faktycznego. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd Najwyższy stwierdził m.in., że w celu przywrócenia stanu zgodnego z przepisami określającymi warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki, właściwy organ nadzoru budowlanego winien wydać decyzję w trybie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.