III SA/Gl 552/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia WSA Małgorzata Jużków Asesor WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi E.C. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. orzekł, że u E. C. brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci przewlekłego zapalenia oskrzeli wywołanego działaniem substancji toksycznych, aerozoli drażniących w razie stwierdzenia niewydolności narządu oddechowego – wymienionej w pozycji 4 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Jako podstawa prawna podany został art. 1 pkt. 2 i art. 4 pkt. 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575) oraz §§ 1,7,10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115). W uzasadnieniu organ wskazał, że warunkiem koniecznym do stwierdzenia choroby zawodowej jest jej rozpoznanie przez właściwą placówkę służby zdrowia oraz wykazanie narażenia zawodowego na czynnik patogenny. W tym celu E.C. był badany w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., która to placówka w orzeczeniu z dnia [...] r. stwierdziła brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Z orzeczenia lekarskiego wynika, ze na podstawie przeprowadzonych badań oraz dokumentacji medycznej z lat 1964-2003 stwierdzono u badanego przewlekłe spastyczne zapalenie oskrzeli w okresie wydolności oddechowej. Dalej organ inspekcji sanitarnej przyjął, ze E. C. będąc zatrudniony w latach 1954-1964 w KWK "A" w L. na stanowisku górnika przodowego pod ziemią pracował w warunkach zagrożenia pyłem węglowym o przekroczonych normatywach higienicznych, jednak nie można było wydać decyzji stwierdzającej chorobę zawodową wobec jej nierozpoznania oraz z uwagi na ustanie narażenia na pył węglowy w 1964 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł E. C., reprezentowany przez pełnomocnika adwokata K. B., domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji bądź zmiany decyzji i stwierdzenia choroby zawodowej. Zarzucono organowi naruszenie prawa materialnego, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r w sprawie chorób zawodowych przez odmowę zakwalifikowania stwierdzonej u niego jednostki chorobowej jako choroby zawodowej, wskutek zastosowania niewłaściwego kryterium oceny pochodzenia choroby. W uzasadnieniu podkreślono, ze wydanie decyzji nastąpiło przed przeprowadzeniem badania przez jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia, czym naruszono gwarancje proceduralne strony. To natomiast – zdaniem pełnomocnika skarżącego – wskazuje, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 106 § 1 k.p.a., a zatem ustalenia faktyczne na jakich oparł się organ należało uznać za dowolne, a zarazem sprzeczne z art. 7 k.p.a. Z orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r. wynika natomiast, że u skarżącego rozpoznano przewlekłe zapalenie oskrzeli z zaburzeniami wentylometrycznymi. Lekarze orzecznicy wykluczyli jednak zawodową etiologię tego schorzenia ze względu na niestwierdzenie niewydolności oddechowej przed upływem 5 lat od ustania narażenia zawodowego. Z powyższym skarżący się nie zgadza uznając przyjęte przez orzeczników kryterium za surowsze od wymienionych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych. Podniesiono, że E. C. pozostawał w narażeniu zawodowym, doznał zatrucia gazami postrzałowymi, leczył się "na płuca" w 1965,1969,1971,1973 r. Zatem, jeżeli u skarżącego w ówczesnym czasie nie wystąpiła niewydolność wentylacyjna to ta okoliczność nie oznacza, ze nie było symptomów choroby zawodowej. Końcowo podniesiono, że decyzja organu I instancji z dnia [...] r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącego dopiero [...] r. oraz przytoczono w związku z tym okoliczności wskazujące na brak wcześniejszego jej doręczenia. Po rozpatrzeniu odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wyjaśnił, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest orzeczenie przez placówkę służby zdrowia schorzenia zakwalifikowanego do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą. Podzielił następnie w całości ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji dotyczące przebiegu pracy zawodowej H.C.. Przyznał, że ten pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłej choroby zawodowej narządu oddechowego. Dalej organ stwierdził, iż E. C. był badany przez dwie placówki medyczne w tym, już po wydaniu decyzji przez organ I instancji, przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Lekarze specjaliści obu tych placówek w swoich orzeczeniach z [...] r. (WOMP w S.) oraz z [...] r. (IMPiZŚ w S.) wykluczyli u odwoluacego się zawodową etiologię rozpoznanego przewlekłego zapalenia oskrzeli. W uzasadnieniach obu orzeczeń w oparciu o analizę dokumentacji lekarskiej, stwierdzono, że w latach 1965, 1969, 1971, 1973 nie wykazano istnienia niewydolności oddechowej i już wówczas brak było podstaw do uznania zawodowej etiologii schorzenia. Organ odwoławczy wywodził w związku z tym, że brak jest podstaw do przyjęcia zawodowej etiologii rozpoznanego u E. C. schorzenia z uwagi na okres czasu jaki upłynął od ustania narażenia zawodowego (co nastąpiło w 1964 r.) oraz brak potwierdzenia w dokumentacji lekarskiej istnienia objawów utrwalonej niewydolności oddechowej w czasie pracy i do 5 lat od jej zakończenia. Wobec braku rozpoznania choroby zawodowej przez kwalifikowanych orzeczników, organ stwierdził brak podstaw do uwzględnienia odwołania strony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik skarżącego wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji i stwierdzenie u E. C. choroby zawodowej, ewentualnie uchylenie tych decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji celem ponownego rozpoznania sprawy. Zarzucił tym rozstrzygnięciom naruszenie prawa materialnego, tj. § 1 rozporządzenia RM z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, przez niezakwalifikowanie rozpoznanego schorzenia do chorób zawodowych, pomimo wskazania wszystkich niezbędnych do tego przesłanek oraz błędna wykładnię tych przepisów poprzez przyjęcie, iż o etiologii zawodowej decyduje czynnik czasowy oraz naruszenie prawa formalnego przez brak wnikliwej analizy dokumentacji lekarskiej, co doprowadziło do wadliwych konkluzji. Zdaniem pełnomocnika, organ wadliwie przyjął, iż dla odmowy stwierdzenia choroby zawodowej znaczenie ma okoliczność, że przed upływem 5 lat od ustania narażenia nie stwierdzono u skarżącego niewydolności oddechowej. Powyższe jest bowiem sprzeczne z § 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, który nie wprowadza ograniczeń co do czasowego rozpoznania jednostki chorobowej ze stopniem niewydolności narządu oddechowego. Być może – jak podkreślił - doszło do tego w związku z nowymi konstrukcjami prawnymi wprowadzonymi w rozporządzeniu RM z 30 lipca 2002 r., które jednak nie ma zastosowania w tej sprawie. Skoro skarżący pracował w narażeniu na pył węglowy oraz toksyczne gazy postrzałowe, uległ zresztą zatruciu tymi gazami, i w 1964 r. nabył prawo do renty inwalidzkiej z powodu dysfunkcji narządu oddechowego, to sugestie lekarzy zawarte w orzeczeniach, że dokumentacja lekarska nie potwierdziła wcześniej utrwalonej niewydolności oddechowej, są nieprawdziwe, mylące i niewystarczająco precyzyjne dla odmowy stwierdzenia choroby zawodowej. Zaznaczył, że skarżący leczy się z przyczyn niewydolności narządu oddechowego, na co przedstawił dokumentację lekarską, otrzymał nawet od zakładu pracy odszkodowanie zasądzone wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 9 lipca 1969 r. IC Cr 1606/69 z tytułu pogorszenia stanu zdrowia po zawinionym przez ten zakład wypadku zatrucia gazami postrzałowymi. Podkreślił przy tym, że pojęcia niewydolności narządu oddechowego nie można zawężać do niewydolności oddechowej jak uczyniły to organy w ślad za opinią lekarzy. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. podtrzymał dotychczasową argumentację i nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie." Natomiast według art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola (...) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tak więc stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy). Ponadto w świetle art. 145 § 1 pkt cytowanej ustawy sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przy czym zgodnie z art. 134 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności przyjdzie zauważyć, że w dacie wydawania decyzji przez organy sanitarne weszło już w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115). Przepis § 10 tego rozporządzenia przewiduje jednak, że postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem jego wejścia w życie (tj. 3 września 2002 r.), jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Ponieważ z akt administracyjnych sprawy wynika, że postępowanie w sprawie choroby zawodowej u E. C. zostało rozpoczęte przed datą wejścia w życie powoływanego rozporządzenia, do rozpoznania sprawy miały zastosowanie poprzednio obowiązujące przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze, zm., zwanego dalej rozporządzeniem). Wracając do meritum należy podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie przesłanki materialnoprawne stwierdzenia choroby zawodowej wyznaczał § 1 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Zgodnie z tym przepisem za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do tegoż rozporządzenia, jeżeli spowodowana została działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest zatem łączne wystąpienie trzech przesłanek w postaci pracy w warunkach szkodliwych, rozpoznanie schorzenia określonego w wykazie chorób zawodowych przez upoważnioną placówkę lekarską oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy pracą w takich warunkach a rozpoznana chorobą . Postępowanie w sprawie dotyczyło choroby zawodowej wymienionej w pozycji 4 wykazu chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do powołanego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych określonej jako przewlekłe zapalenie oskrzeli wywołane działaniem substancji toksycznych, aerozoli drażniących - w razie stwierdzenia niewydolności narządu oddechowego. Organy sanitarne obu instancji zgodnie przyjęły, że E. C. był narażony w latach 1954-1964 na działanie pyłów węglowych o stężeniach przekraczających normatywy higieniczne. Nie jest więc okolicznością sporną fakt świadczenia przez skarżącego pracy w warunkach szkodliwych, stwarzających ryzyko powstania przewlekłej choroby zawodowej narządu oddechowego. Zatem dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym było rozpoznanie schorzenia jako choroby zawodowej. Rozpoznanie danej jednostki chorobowej oraz przyczyn jej powstania wymaga wiadomości specjalistycznych. Przyjdzie wskazać, że ani organy inspekcji sanitarnej, ani też Sąd nie są władni podważyć rozpoznania lekarskiego z punktu widzenia wiedzy medycznej. Kontrola sądowa sprawowana jest w tym zakresie tylko pod kątem dochowania trybu przeprowadzenia badań oraz należytego i logicznego uzasadnienia stanowiska biegłych. Istotne jest przy tym, iż do wydania orzeczenia lekarskiego w sprawie choroby zawodowej, powołane zostały jedynie jednostki organizacyjne, wymienione w § 7 ust. 1 -3 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Jak wynika z materiału sprawy skarżący był poddany badaniom w dwóch takich jednostkach Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. oraz w Instytucie Medycyny Pracy w S., które to placówki rozpoznały u niego przewlekłe zapalenie oskrzeli jednakże wykluczyły związek owego schorzenia z warunkami pracy. Z orzeczenia placówki I stopnia wynika, że na podstawie badania podmiotowego, przedmiotowego, badań czynnościowych układu oddechowego oraz analizy dostarczonej dokumentacji medycznej z lat 1964-2003 rozpoznano u skarżącego przewlekłe spastyczne zapalenie oskrzeli w okresie wydolności oddechowej. W kolejnym orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r. stwierdzono u skarżącego zaburzenia wentylometryczne typu mieszanego z przewagą obturacji znacznego stopnia oraz niewielką hipoksemię w spoczynku. Podano, że z uwagi na dużą częstotliwość występowania w populacji generalnej zapalenia oskrzeli oraz braku odrębnego swoistego obrazu choroby w przypadku jej zawodowej etiologii, ustalone zostały kryteria warunkujące rozpoznanie przewlekłego zapalenia pochodzenia zawodowego jako choroby zawodowej. Zgodnie z tymi kryteriami przewlekłe zapalenie oskrzeli można rozpoznać wyłącznie u osób przewlekle narażonych na pył lub gazy o działaniu drażniącym w stężeniach przekraczających dopuszczalne normatywy higieniczne przez okres co najmniej 10 lat, jeżeli w trakcie zatrudnienia lub do pięciu lat od jego ustania wystąpią potwierdzone obiektywnymi badaniami objawy niewydolności układu oddechowego w postaci niewydolności oddechowej lub niewydolności wentylacyjnej płuc. Stwierdzono, że wyniki przeprowadzonych badań oraz analiza dokumentacji lekarskiej i danych z wywiadu przemawiają za rozpoznaniem u badanego przewlekłej choroby obturacyjnej płuc. Dodatni wynik z antygenami bakteryjnymi (poliwakcyna) wskazuje na istotny udział czynnika infekcyjnego w etiologii powyższej choroby. Nadto z analizy dokumentacji lekarskiej wynika, że w latach 1965,1969,1971 podczas pobytu w Klinice Chorób Wewnętrznych i Zawodowych ŚlAM w Z. oraz w Instytucie Medycyny Wewnętrznej AM w K., a także 1973 r. w Instytucie Medycyny Pracy w S. nie wykazano istnienia niewydolności oddechowej i już wówczas brak było podstaw do rozpoznania stwierdzenia choroby zawodowej. Tym samym okres czasu jaki upłynął od ustania narażenia zawodowego (29 lat) oraz brak potwierdzenia w dokumentacji lekarskiej istnienia objawów utrwalonej niewydolności oddechowej w czasie pracy i do 5 lat od zakończenia pracy nie pozwala na rozpoznanie zawodowej etiologii przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli. Organ II instancji podzielił te opinie. Również Sąd nie znajduje podstaw do ich zakwestionowania. Są one oparte o przeprowadzone badania, dokumentację medyczną przedstawioną przez skarżącego, wiedzę fachową i doświadczenie zawodowe. Wydane w tej sprawie orzeczenia lekarskie obydwu placówek zgodnie wykluczają związek rozpoznanego u skarżącego schorzenia z warunkami pracy, zatem nie kwalifikują tegoż schorzenia jako choroby zawodowej. Stanowiska biegłych, a w szczególności stanowisko Instytutu, zostały należycie i logicznie uzasadnione. Wskazać przyjdzie, że w orzeczeniu Instytutu wskazano również na istotny udział czynnika infekcyjnego w etiologii rozpoznanego u skarżącego schorzenia, co stwierdzono w oparciu wyniki badań z antygenami bakteryjnymi, zatem wskazano również na inną przyczynę rozpoznanej choroby. Odnosząc się do zarzutów skargi przyjdzie stwierdzić, że w istocie rozporządzenie Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych nie określa okresu od ustania narażenia, w którym powinny wystąpić objawy upoważniające do rozpoznania choroby zawodowej. Nie oznacza to jednak, że przyjęcie takiego okresu, jako kryterium rozpoznania schorzenia pochodzenia zawodowego, nie znajduje medycznego uzasadnienia w szczególności w tych schorzeniach, które mogą powstać bez udziału czynnika zawodowego, jak w przypadku przewlekłego zapalenia oskrzeli. Zauważyć należy, że u skarżącego również w 1973 r., tj. 9 lat od ustania narażenia zawodowego, nie stwierdzono niewydolności oddechowej, co wynika z orzeczeń jednostek medycznych. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] r. skierowane do Inspektora Sanitarnego w T. (K-10) z którego wynika, że w karcie wypisowej ze szpitala w Münchengladbach z hospitalizacji w dniach 7.08.1999 do 18.09.1999, u skarżącego rozpoznano przewlekłe obturacyjnej zapalenie oskrzeli bez cech niewydolności oddechowej w badaniu gazometrycznym. Wszak nikt nie kwestionuje, iż skarżący od co najmniej 1964 r. (od ustania narażenia) leczy się na różne schorzenia, w tym schorzenia narządu oddechowego. Wskazano jedynie, iż z dokumentacji medycznej nie wynika aby u skarżącego wystąpiły objawy utrwalonej niewydolności oddechowej. Za chybiony należy uznać zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 106 § 1 k.p.a., polegającego na wydaniu decyzji przez organ I instancji przed przeprowadzeniem badania przez jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia. Wskazać przyjdzie, że art. 106 k.p.a., dotyczy współdziałania organów administracyjnych przy załatwianiu indywidualnej sprawy administracyjnej. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie orzeczenie lekarskie nie jest stanowiskiem czy opinią organu administracji. Orzeczenie to jest tylko jednym z dowodów, na podstawie którego, zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, organ wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej stwierdzenia, nadto podlega ono odrębnemu trybowi weryfikacji określonemu w § 9 tegoż rozporządzenia. Przepis ten przewiduje, że pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez właściwy instytut naukowo-badawczy. Wniosek, o ponowne badanie składa się za pośrednictwem jednostki organizacyjnej, która dokonywała ustaleń w sprawie rozpoznania choroby zawodowej. Wskazać przyjdzie, że po doręczeniu organowi orzeczenia jednostki I stopnia, pismem z dnia [...] 2003 r. organ ten zawiadomił pełnomocnika strony o prawie wypowiedzenia się co do materiału zebranego w sprawie przed wydaniem decyzji. Z akt sprawy nie wynika, aby do czasu wydania decyzji, tj. do dnia [...] 2003 r. organ ten został powiadomiony o złożeniu przez stronę wniosku o ponowne badania lekarskie. Powyższe potwierdza pismo pełnomocnika skarżącego z dnia [...] 2004 r. (k-22), iż z prawa zajęcia stanowiska przed wydaniem decyzji nie skorzystał w związku z wystąpieniem o ponowne badania lekarsko-orzecznicze przez placówkę II stopnia, w związku z czym miał prawo przypuszczać, że decyzja taka nie zostanie wydana. W tej sytuacji zarzut, że ustalenia faktyczne na jakich oparł się organ I instancji wydając decyzje były dowolne nie znajduje uzasadnienia. Na marginesie wypadnie tylko dodać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny jest sądem kasacyjnym, zatem nie mógłby ani zmienić zaskarżonej decyzji ani orzec o stwierdzeniu choroby zawodowej. Wobec powyższego należało uznać, że zarzuty skargi nie miały prawnego uzasadnienia, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.