II OSK 1386/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 6 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 sierpnia 2005 r., sygn. akt II SA/Po 739/05 o odrzuceniu skargi Gminy G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], nr [...], [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu p o s t a n a w i a oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę Gminy G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] o uchyleniu w całości decyzji Burmistrza G. z dnia [...], nr [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznając skargę za niedopuszczalną odrzucił ją w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powołanej dalej jako p.p.s.a. Na powyższe postanowienie skargę kasacyjną złożyła Gmina G. pismem z dnia 1 września 2005 r. W skardze kasacyjnej postanowieniu Sądu z dnia 4 sierpnia 2005 r. zarzucono po pierwsze naruszenie prawa materialnego (art. 60 w zw. z art. 53 ust 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż Burmistrz Gminy G. jest ograniczony na mocy tych przepisów do wydania decyzji administracyjnej o warunkach zabudowy, po uprzednim uzgodnieniu z odpowiednimi organami oraz po drugie naruszenie przepisów postępowania (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.) polegające na bezzasadnym przyjęciu, że Gminie G. nie przysługuje legitymacja skargowa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uzasadniając skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącej podniósł, że złożenia przez Burmistrza Gminy podpisu pod decyzją oraz pod skargą nie można traktować jako czynności "jednego organu występującego w podwójnej roli", jak wyraził się Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu. Według twierdzeń zawartych w skardze kasacyjnej, gminie powinno w tej sprawie sądem przysługiwać prawo strony w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na poparcie tego stanowiska w skardze kasacyjnej przytoczono fragment wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2000 r. (sygn. akt SA/Sz 2007/99) oraz pogląd doktryny przyznający gminie uprawnienie do wniesienia skargi na decyzje organów odwoławczych. W odpowiedzi na zażalenie, wniesionej pismem z dnia 9 listopada 2005r., H. i K. L. podnieśli, że niedopuszczalność skargi wniesionej przez Gminę G. jest oczywista, a zarzuty podane w skardze kasacyjnej bezzasadne, wobec czego skarga kasacyjna powinna zostać oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Z akt sprawy, a w szczególności ze skargi nie wynika, aby Gmina G. miała interes prawny w rozumieniu w/w przepisu w rozpoznawanej sprawie. Interes prawny w tej konkretnej sprawie na gruncie przepisów administracyjnej prawa materialnego (ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) mogą mieć: P. S.A. w Warszawie jako składający wniosek o ustalenie warunków zabudowy, H. i K. L. jako właściciele działki nr ewid. 345/2 ewentualnie właściciele sąsiednich działek i to jest pierwsza negatywna przesłanka wskazująca na brak uprawnienia Gminy do wniesienia skargi. Druga negatywna przesłanka w tym zakresie (wyeksponowana w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia), wynika z wykładni systemowej przepisów, podnoszona jest w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych i sprowadza się do tego, że gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji, nie ma legitymacji skargowej (nie jest uprawniona) do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tej sprawie (postanowienie NSA z dnia 15 października 1990 r. SA/Wr 990/90, ONSA 1990, nr 4, poz. 7, wyrok NSA z dnia 10 grudnia 1999 r. IV SA 1988/97 niepublikowany, wyrok NSA z dnia 20 lutego 2002 r. IV SA 2395/99 niepublikowany, uchwała składu pięciu sędziów NSA z dnia 9 października 2000 r. OPK 14/00 ONSA 2001, nr 1, poz. 17, uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r. OPS 1/03 ONSA 2003, nr 4, poz. 115, wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r. OSK 1017/04 niepublikowany). W demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP) niedopuszczalnym jest, aby w jednym postępowaniu, dotyczącym tej samej sprawy, organ gminy występował w podwójnej roli. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.