VII SA/Wa 1615/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Asesor WSA Anna Tarnowska-Mieliwodzka (spr.), Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2005 r. sprawy ze skargi G. R., C. R. i R. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę skargę oddala. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia decyzji nieważności decyzji Burmistrza Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 1992 r., nr [...]( błąd w dacie decyzji) zatwierdzającej plan realizacyjny i zezwalający na budowę budynku dwurodzinnego, wolnostojącego z garażami na działce ew. nr [...] położnej przy ul. [...] w [...] dla W.R., stwierdził jej nieważność. W uzasadnieniu organ podał, iż z załączonej do akt sprawy mapy sytuacyjnej oraz szkiców stanowiących część projektu budowlanego wynika, że obiekt zaprojektowany został w odległości 3m od granicy z działką sąsiednią, przy czym ściana zwrócona w stronę granicy posiada otwory okienne. W związku z tym kwestionowana decyzja wydana została z rażącym naruszeniem przepisów rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska - w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 17, poz. 62) G. R., C.R. i R. R. reprezentowani przez radcę prawnego P.G. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, iż analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje, że decyzja Wojewody [...] jest prawidłowa, bowiem słusznie organ pierwszej instancji uznał, że decyzja Burmistrza [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa. G. R., C. R. i R. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zarzucili w niej, iż przedmiotowa sprawa została przez organy obu instancji zbadana w sposób mało wnikliwy, pobieżny. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego zgodnie z art. l § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269) i art. 3§ 1 i § 2 pkt 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ogranicza się do badania zgodności decyzji z prawem. Postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem prowadzonym w trybie nadzwyczajnym. Stosownie do treści art. 157 § 2 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może zostać wszczęte z urzędu bądź na żądanie strony. Poza sporem pozostaje okoliczność, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] marca 1992 r. zostało wszczęte z urzędu. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. . Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną postać naruszenia prawa i występuje, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje , iż przedmiotowa decyzja nie może być zaakceptowana , jako rozstrzygnięcie wydane przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to iż treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Ze zgromadzonych akt administracyjnych wynika, że Wojewoda [...] po przeprowadzeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] marca 1992 r. zatwierdzającej projekt realizacyjny i udzielającej pozwolenia na budowę budynku dwurodzinnego, wolnostojącego, stwierdził, iż ww decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji technicznej, stanowiącej integralną część projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że budynek z otworami usytuowany został w odległości 3 m od granicy działki sąsiedniej. Okoliczność ta została przyznana przez skarżących. Stosownie do treści § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. - w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 17, poz. 62) budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być usytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż obiekt budowlany zaprojektowany został w odległościach mniejszych aniżeli wynika z nakazów powyższego rozporządzenia. Można było zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.) skorzystać z możliwości uzyskania odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Jak wynika z akt sprawy decyzja o odstępstwie nie została wydana. Słusznie podniosły organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie, iż dla oceny prawnej kwestionowanej decyzji nie ma znaczenia czy na nieprawidłowe usytuowanie obiektu wyraził zgodę właściciel sąsiedniej nieruchomości czy też nie. Stan prawny obowiązujący w dacie wydawania decyzji przez Burmistrza [...] nie przewidywał możliwości usytuowania budynku ze ścianami posiadającymi otwory okienne w odległości 3m od granicy działki również w przypadku posiadania na to zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy uznać, że kwestionowana decyzja z dnia [...] marca 1992 r. wydana została z rażącym naruszeniem cytowanego wyżej przepisu § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r., w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Sprzeczne z przepisami usytuowanie obiektu budowlanego wpływa bowiem na możliwości inwestycyjne właściciela sąsiedniej nieruchomości, ograniczając tym samym jego prawo własności. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.