III SA/Wa 1865/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber (spr.), Asesor WSA Hieronim Sęk, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2005 r. sprawy ze skargi "M." Sp. z o. o. z siedzibą w T. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozstrzygnięcia wątpliwości co do opłat za czynności urzędowe w zakresie miar oddala skargę. Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] Prezes Głównego Urzędu Miar po rozpatrzeniu wniosku "M." Sp. z o.o. z siedzibą w T., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2005 r. nr [...]. Decyzją tą Prezes Głównego Urzędu Miar umorzył postępowanie w przedmiocie rozstrzygnięcia wątpliwości dotyczących obowiązywania w okresie od 6 lipca do 29 października 2004 r. przepisów prawnych regulujących opłaty za czynności urzędowe wykonywane przez ograny administracji miar. W uzasadnieniu wskazał, że "M." Sp. z o.o. w dniu 13 stycznia 2005r. wystąpiła z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie opisanych wątpliwości bowiem zdaniem Spółki w okresie od 6 lipca do 29 października 2004 r. już nie obowiązywało Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 listopada 2002 r. w sprawie opłat za czynności organów administracji miar i podległych im urzędów (Dz.U. Nr 207 poz. 1757), a jeszcze nie zostało wprowadzone w życie następne rozporządzenie wykonawcze, jakim było, rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. o tej samej nazwie (Dz.U. Nr 229, poz. 2309). Oba rozporządzenia były wydane z delegacji ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz.U. Nr 63, poz. 636 ze zm.) z tym, że drugie z nich, z noweli wprowadzonej ustawą z dnia 27 maja 2004 r. o zmianie ustawy Prawo o miarach (Dz.U. Nr 141, poz. 1463). Zdaniem Prezesa , oceniając wniosek w płaszczyźnie art. 6 k p a, brak było podstaw prawnych do wydania tego rodzaju decyzji i z tego względu, stosownie do art. 105 § 1 kpa, postępowanie umorzył jako bezprzedmiotowe. Wskazał też, że interpretacja została dokonana w konkretnej sprawie, toczącej się z udziałem Spółki. Prezes Głównego Urzędu Miar, utrzymując jako organ drugiej instancji, tę decyzję w mocy, podał nadto, że zgodnie z art. 1 pkt 1 k p a, umocowanie do wydania decyzji w indywidualnej sprawie musi wynikać z przepisów prawa materialnego zaś w jego ocenie zachodzi oczywisty brak materialnoprawnej podstawy do rozstrzygnięcia tej sprawy w drodze decyzji administracyjnej. M. Sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając Prezesowi Głównego Urzędu Miar, naruszenie art. 61 k p a i domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji. Powołując się na komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego autorstwa Barbary Adamiak i Jerzego Borkowskiego (wydawnictwo Becka – str. 338-339) wyjaśniła, że w przypadku gdy przepis prawa materialnego nie normuje expressis verbis inicjatywy wszczęcia postępowania w danej kategorii spraw administracyjnych, należy przyjąć, że w sytuacji gdy przedmiotem postępowania administracyjnego jest określenie ciążących na jednostce obowiązków, ograniczenia lub cofnięcia uprawnień – wszczęcie postępowania następuje z urzędu. Jeżeli w zakresie jej uprawnień, wobec tego że rozporządza ona swoim prawem, wszczęcie postępowania następuje na jej wniosek. W uzasadnieniu skargi wywodziła nadto, że ustawa z dnia 24 maja 2004 r. o zmianie ustawy o miarach, uchyliła przepis art. 24, który stanowił delegację do wydania rozporządzenia wykonawczego, wydanego w dniu 26 listopada 2002 r. Jednocześnie zawierała art. 5-ty, w którym enumeratywnie wyliczono przepisy ustawy z dnia 11 maja 2001 r., które stanowiły podstawę do wydania przepisów wykonawczych a wydane na tym gruncie przepisy ,zgodnie z tym przepisem miały obowiązywać przez 30 miesięcy od daty wejścia ustawy z dnia 26 maja 2004 r., w życie. W wymienionych - brak było art. 24-tego. Zdaniem skarżącej, oznacza to, że do wejścia w życie nowego rozporządzenia wykonawczego wydanego na podstawie art. 24a ,wprowadzonego w życie przez ustawę z dnia 26 maja 2004 r. to jest 29 października 2004 r. – brak było podstawy prawnej do ustalenia i pobierania opłat. W odpowiedzi na skargę, Prezes Głównego Urzędu Miar, wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w wydanych decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym / Dz.U.Nr 153 poz.1270 ze zm./– sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem , co obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., rozstrzygając w granicach danej sprawy. W rozpoznanej sprawie, oznacza to, że przedmiotem postępowania sądowego jest skarga na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar, utrzymującą w mocy decyzję własną o umorzeniu, na podstawie art. 105 § 1 k.p a, postępowania administracyjnego. Z tego też względu Sąd pomija zawarte w uzasadnieniu skargi oraz uzasadnieniach decyzji rozważania dotyczące okresu obowiązywania bądź nieobowiązywania przepisów wykonawczych do zmienionej ustawą z dnia 26 maja 2004 r. – ustawy z dnia 11 maja 2001 r. ustawy Prawo o miarach. Badana była jedynie kwestia – czy Prezes Głównego Urzędu Miar zasadnie umorzył na podstawie art. 105 § 1 k p a, postępowanie administracyjne, wszczęte wnioskiem M. Sp. z o.o., o rozstrzygnięcie wątpliwości prawnych dotyczących okresu obowiązywania poszczególnych rozporządzeń wykonawczych wydanych przez Ministra Finansów do ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach, po zmianach dokonanych ustawą z dnia 26 maja 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo o miarach. Należy zgodzić się z Prezesem Głównego Urzędu Miar, że podstawy i granice sprawy administracyjnej określają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy prawa materialnego – konkretnych ustaw i rozporządzeń, stanowiących zgodnie z art. 92 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej źródła prawa. Zasadnie też powołał przepis art. 1 pkt 1, który leży u podstaw wszczęcia każdej sprawy administracyjnej. Z tego jednak względu, wskazany w wydanej decyzji z dnia [...] marca 2005 r. przepis art. 6 k p a powinien być powiązany z przepisem, stanowiącym źródło uprawnień lub obowiązków strony, żądającej od organu administracji publicznej wszczęcia postępowania administracyjnego. Źródłem uprawnień w tej sprawie była ustawa z dnia 11 maja 2002 r. Prawo o miarach. W art. 16 tej ustawy wymienione zostały sprawy należące do kompetencji Prezesa Głównego Urzędu Miar. Wśród nich brak jest ustawowego upoważnienia do dokonywania interpretacji przepisów obowiązujących ustaw oraz wydawanych w resorcie Ministra do Spraw Gospodarki i Ministra Finansów rozporządzeń. Brak też uprawnień do wyjaśniania rozbieżności czy niejasności w przepisach stanowiących źródło prawa. Zasadnie więc Prezes Głównego Urzędu Miar odmówił dokonania interpretacji prawnej skutków wprowadzenia w życie art. 5 ustawy z dnia 26 maja 2004 r. o zmianie ustawy Prawo o miarach, o określonej treści. Jak wynika z materiałów sprawy dokonał takiej oceny, powstałej sytuacji, w konkretnej sprawie, do czego był upoważniony, przy podejmowaniu indywidualnych decyzji na podstawie aktów prawnych dających taką podstawę do ich wydania. Zgodnie z art.105 1 k p a postępowanie które z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe powinno być przez organ administracji publicznej, stosowną decyzją, umorzone. Z tych przyczyn wydane przez Prezesa Głównego Urzędu Miar decyzje, w obu instancjach, nie naruszyły przepisów prawa. Wprawdzie pominięto w nich wskazaną podstawę prawną - art. 16 cytowanej ustawy, Sąd uznał, że naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., jedynie naruszenie przepisów, mające istotny wpływ na wynik sprawy, mogło stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Z tych względów Sąd, na zasadzie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.