I OZ 953/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 września 2005 r., sygn. akt III SA/Kr 445/05 o odmowie wymierzenia organowi grzywny w sprawie ze skargi Z. B. na działalność Prezesa Sądu Okręgowego w Tarnowie postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i odrzucić wniosek Z. B. o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Okręgowego w Tarnowie. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wymierzenia grzywny Prezesowi Sądu Okręgowego w Tarnowie za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy. W skardze skierowanej 10 stycznia 2005 r. do WSA w Krakowie za pośrednictwem Prezesa Sądu Okręgowego w Tarnowie, Z. B. zarzucił temu organowi bezczynność i żądał wszczęcia postępowania "i doprowadzenie do wydania orzeczenia dyscyplinarnego wobec sędziego Sądu Okręgowego w Tarnowie (...)". Następnie, pismem datowanym na 15 kwietnia 2005 r., Z. B. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wymierzenie grzywny organowi na podstawie art. 55 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej jako p.p.s.a.) w zw. z art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. Oddalając wniosek o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Okręgowego, sąd pierwszej instancji wskazał, że z treści pisma skarżącego z 10 stycznia 2005 r. nie wynika jednoznacznie, że jest to skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jest ono wprawdzie zaadresowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz zawiera odwołania do niektórych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ale główny zarzut jaki Z. B. stawia w tym piśmie Prezesowi Sądu Okręgowego w Tarnowie dotyczy naruszenia art. 231 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, jeżeli organ, który otrzymał skargę, nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, obowiązany jest przekazać ją właściwemu organowi, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ. Z pisma Prezesa Sądu Okręgowego w Tarnowie z 24 stycznia 2005 r. wynika, że organ potraktował pismo skarżącego właśnie jako skargę w trybie art. 231 k.p.a. Skarga taka nie podlega przekazaniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Nieprzekazanie tej skargi i akt sprawy do sądu w terminie ustawowym czyli 30 dni nie wynikało zatem z bezczynności organu, ale z dokonania przez niego – wobec uzasadnionych wątpliwości co do charakteru prawnego złożonego pisma - kwalifikacji tego pisma jako skargi z art. 231 k.p.a. Skarżący nie kwestionował takiego poglądu organu. Dopiero po wniesieniu skargi przez samego skarżącego bezpośrednio do Sądu okazało się, że nie było to zgodne z intencją skarżącego. W zażaleniu z 3 lutego 2009 r., Z. B. wniósł o uchylenie postanowienia z 30 września 2005 r. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, "w szczególności naruszenie zasady równości stron wobec prawa". Zdaniem skarżącego, o stronniczości sądu w tej sprawie ma świadczyć stwierdzenie tego sądu, że przepisy p.p.s.a. "nie nakładają obowiązku na każdego nakładać grzywnę". Także pogląd WSA, że skargi złożonej w trybie 231 k.p.a. nie trzeba przekazać do sądu świadczy o stronniczości sądu. Skoro Z. B. wniósł skargę do WSA, Prezes Sądu Okręgowego powinien był po prostu przekazać akta w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Należy uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ale z innych przyczyn, niż te, na które wskazuje skarżący. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Powinien to uczynić niezależnie od tego, czy skargę uznaje za dopuszczalną oraz czy w jego ocenie przedmiotem zaskarżenia jest podlegający kognicji sądu administracyjnego akt, czynność lub bezczynność organu. O dopuszczalności skargi wniesionej do sądu administracyjnego rozstrzyga wyłącznie ten sąd. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że organ nie wypełnił obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie określonym w tym przepisie. Niemniej jednak, wniosek o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę może być rozpoznany jedynie wówczas, gdy skarga dotyczy spraw, o których mowa w art. 3 p.p.s.a., zaś skarga stanowi pismo procesowe, o którym mowa w art. 3 § 2 i art. 50 tej ustawy. Przepisy te wyznaczają zakres właściwości sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Katalog zawarty w art. 3 § 2 powołanej ustawy jest katalogiem zamkniętym, zaś odesłanie do przepisów szczególnych zamieszczone w § 3 ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy przepisy te w sposób wyraźny wskazują, że dla rozpoznania sprawy właściwym będzie sąd administracyjny (por. postanowienie NSA z 19 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OZ 264/07). Zaznaczyć trzeba, że wniosek o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Okręgowego w Tarnowie podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny. Jak wynika z akt sprawy, skarżący domagał się "doprowadzenia do wydania orzeczenia dyscyplinarnego wobec sędziego Sądu Okręgowego w Tarnowie". Przedmiot taki nie jest objęty zakresem właściwości sądów administracyjnych. Skoro ze względu na przedmiot skargi, wniosek o wymierzenie grzywny był niedopuszczalny, to zaskarżone postanowienie należało uchylić i wniosek o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Okręgowego w Tarnowie odrzucić. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.