II OZ 732/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA W. Chróścielewski (spr.), Sędziowie NSA, Protokolant, po rozpoznaniu w dniu 30 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2003 r., sygn. akt II SA/Kr 2847/03 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2003 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich postanawia oddalić zażalenie Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, z relacji poczty wynika, iż B. M. odebrał osobiście w dniu 15 września 2003 r. decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2003 r. W decyzji zawarte było pouczenie o możliwości wniesienia skargi bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. W dniu 15 października 2003 r. B. M. skierował do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie pismo, które nazwał "odwołaniem". W wyniku pouczenia przez Urząd o prawie złożenia skargi do NSA i wystąpienia o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, B. M. wniósł w dniu 19 listopada 2003 r. do NSA OZ w Krakowie skargę na decyzję z dnia 21 sierpnia 2003 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmawiając przywrócenia terminu stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od otrzymania decyzji, tak jak przewidywała to ustawa z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), obowiązująca do końca 2003 r. Decyzja z 21 sierpnia 2003 r. zawierała jasne i jednoznaczne pouczenie, wraz z podaniem adresu Sądu. Pismem z dnia 8 czerwca 2004 r. B. M. złożył na powyższe postanowienie zażalenie, w którym wniósł o jego zmianę i przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zarzucając mu naruszenie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, iż skarżący jest osobą w znacznie zaawansowanym wieku. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu odwołania (skargi) szczegółowo przedstawiono ciężki stan zdrowia skarżącego. Wskazano, iż jest inwalidą I grupy, posiada poważne schorzenia, jak również przeszedł dwie operacje w obrębie jamy brzusznej. Schorzenia na jakie cierpi skarżący powodują, iż jest zmuszony do zażywania znacznych ilości leków przeciwbólowych. Środki te powodują znaczne zaburzenia percepcji, wpływają niekorzystnie na działanie zarówno układu nerwowego jak i na zdolności realnej oceny sytuacji. Stwierdzić zatem trzeba, iż osoba w tak poważnym stanie zdrowia i równocześnie w podeszłym wieku ma istotnie ograniczoną sprawność psychofizyczną. Postanowieniem z dnia 30 września 2004 r. (sygn. akt OZ 472/04) Naczelny Sad Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie zażaleniowe na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z powodu śmierci strony – B. M. Następnie postanowieniem z dnia 15 lipca 2005 r. (sygn. akt OZ 472/04) Naczelny Sąd Administracyjny podjął z urzędu zawieszone postępowanie zażaleniowe, na podstawie art. 128 § 1 pkt 1, ze względu na wskazanie następców zmarłej strony postępowania. Mając powyższe na uwadze zasadne stało się rozpoznanie zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej już od dawna przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. W świetle uregulowań art. 87 i art. 86 w/w uchybiony termin należy przywrócić jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1/ strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu 2/ wniosek zostanie złożony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu 3/ jednocześnie z wnioskiem dopełniona zostanie czynność dla której określony był termin 4/ we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu 5/ powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Mając powyższe na uwadze w okolicznościach powyższej sprawy należy stwierdzić, iż skarżący nie uprawdopodobnił w sposób przekonywujący, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. W szczególności nie przedstawiono stosownej dokumentacji lekarskiej, która poświadczyłaby, iż skarżący miał ograniczoną sprawność psychofizyczną wskutek swoich schorzeń. W takiej sytuacji postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2003 r. o odmowie przywrócenia terminu należy uznać za prawidłowe. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 z związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.