II SA/Wa 1089/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 30 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. T. na rozwiązanie przez Dyrektora Izby Celnej w W. stosunku pracy postanawia -odrzucić skargę- Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie skarżąca przedmiotem skargi uczyniła rozwiązanie stosunku pracy przez Dyrektora Izby celnej w W. Zgodnie z art. 81 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 z późn. zm.) prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje funkcjonariuszowi od decyzji rozstrzygającej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza celnego, przeniesienia albo zlecenia mu wykonywania innych obowiązków służbowych, przeniesienia na niższe stanowisko bądź zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych. W niniejszej sprawie skarżąca nie skarży żadnej decyzji z wymienionych w ww. przepisie. Jednocześnie, zgodnie z art. 82 ustawy o Służbie Celnej spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy celnych w sprawach niewymienionych w art. 81 ust. 1 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Wobec powyższego, skarga – jako niepodlegająca właściwości sądu administracyjnego, a w konsekwencji niedopuszczalna - powinna ulec odrzuceniu w myśl art. 58 § 1 pkt 1 wspomnianej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. I w tym stanie rzeczy Sąd postanowił jak w sentencji.