I SA/Gl 1431/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Teresa Randak, , , po rozpoznaniu w dniu 10 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w I. na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę; Dnia 5 sierpnia 2005 r. "A" sp. z o.o. w Imielinie wniosła skargę na wynik kontroli z dnia [...] r. o nr [...] prowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w K. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczenia i wpłacenia podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2001. Skarżąca spółka w swej skardze zarzuca organowi kontroli szereg naruszeń m.in. naruszenie art. 291 ustawy Ordynacja podatkowa, art. 180 – 200 tejże ustawy oraz art. 83 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wniósł o uznanie skargi za bezzasadną i jej oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, wskazując iż zaskarżony wynik kontroli jest zgodny z prawem. Zawiera on jedynie stwierdzone nieprawidłowości w zakresie stosowania w skarżącej spółce przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje: Na wstępie stwierdzić należy, iż ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) – zwana dalej w skrócie: p.p.s.a. przewiduje możliwość zaskarżenia wyniku kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy, zakres kognicji Sądu obejmuje również orzecznictwo w sprawach skarg na "inne niż określone w pkt 1 – 3 [ tego ustępu ] akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa". W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że wydanie wyniku kontroli – w rozumieniu przepisu art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej ( tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.) – stanowi czynność z zakresu administracji publicznej. Jak to bowiem stwierdzono w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 1998 r. ( sygn. akt FPS 18/98 – ONSA 1999, nr 2, poz. 43), wydanie – na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej – wyniku kontroli skarbowej wskazującego nieprawidłowości jest czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 4 obowiązującej ówcześnie ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, w związku z czym podlega kontroli sądu administracyjnego. Stanowisko to pozostaje aktualne również w świetle aktualnie obowiązującej ustawy p.p.s.a. Jednakże tak ogólnie przyjęta w przedstawionej uchwale dopuszczalność wniesienia skargi do sądu na tę odmianę czynności, musi równocześnie łączyć się z ustaleniem, że dotyczy ona ( zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Skuteczne zatem wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wynik kontroli uzależnione jest od spełnienia przesłanki w postaci stwierdzenia w nim lub uznania – w związku z wytknięciem określonej kategorii nieprawidłowości – odnoszącego się do konkretnego podmiotu obowiązku wynikającego z przepisów prawa, tj. z przepisów prawa materialnego, bowiem "tylko prawo materialne może przyznać, stwierdzić albo uznać uprawnienie lub obowiązek" ( por. W. Czerwiński w glosie do przedstawionej wyżej uchwały 7 sędziów NSA z 7 grudnia 1998 r. – OSP 2000, nr 6, poz. 84). W rozpoznawanej sprawie zaskarżony wynik kontroli nie nakłada na kontrolowanego żadnych obowiązków. Stwierdza jedynie nieprawidłowości w zakresie stosowania ustawy o rachunkowości oraz zawiera ustalenia i wnioski dotyczące ich usunięcia. Reasumując należy stwierdzić, iż zaskarżony akt administracyjny nie wykracza poza granice art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej i wskazuje wyłącznie określone ustalenia faktyczne, a tym samym nie dotyczy przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia bądź obowiązku wynikających z przepisów prawa. Tego rodzaju wynik kontroli, zgodnie z pkt 1 tezy zawartej w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2000 r. sygn. akt FPS 134/00 ( publ. ONSA z 2001 r. Nr 2/58 ) nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Wobec powyższego skargę inicjującą postępowanie sądowe w niniejszej sprawie uznać należy za niedopuszczalną. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.