II SA/Sz 1226/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska /spr./ Sędziowie: Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder Asesor WSA Arkadiusz Windak Protokolant Edyta Wojtowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2005r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...]r., na podstawie art. 104 § 1 i 2 kpa i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) nie stwierdził u J. S. choroby zawodowej - [...], wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji ustalił następujący stan faktyczny: J. S. z zawodu [...] pracowała: w okresie [...] jako [...], w latach [...] jako [...] w Zakładach A., od [...] jako [...] w Laboratorium A., od [...] jako [...] w Zakładzie A. i w latach [...] jako [...] Stacji A., od [...] r. jest na emeryturze. W wymienionych wyżej zakładach pracy J. S. miała kontakt z [...]. J. S. została skierowana do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] /dalej WOMP/ z podejrzeniem choroby zawodowej - [...]. WOMP w [...] orzeczeniem z dnia [...]r. Nr [...] stwierdził brak podstaw do rozpoznania u J. S. choroby zawodowej. Na wniosek J. S. zostały przeprowadzone badania w instytucie naukowo - badawczym, któremu poza zebraną dokumentacją, przesłano w dniu [...]r. listę [...], z którymi strona miała kontakt w trakcie pełnienia obowiązków służbowych. Przeprowadzone w dniu [...] r. badania w Przychodni [...] Instytutu Medycyny Pracy w [...] oraz wcześniej wykonanych w Klinice [...] Instytutu Medycyny Pracy w [...], gdzie J. S. była hospitalizowana nie dały merytorycznych podstaw do rozpoznania choroby zawodowej [...] pod postacią [...] - orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w [...] z dnia [...]r. nr [...]. U J. S. rozpoznano: [...]. W dniu [...] r. J. S. wniosła zastrzeżenia do interpretacji testów [...] wykonanych w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w [...] i Instytucie Medycyny Pracy w [...]. WOMP w [...] w piśmie z dnia [...] r. uznał zastrzeżenia strony za bezpodstawne, motywując swoją opinię wynikiem konsultacji lekarza specjalisty [...], który badał stronę, wykonywał i odczytywał testy [...]. Instytut Medycyny Pracy w [...] w piśmie z dnia [...]r. również podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w orzeczeniu Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ I instancji wskazał, że stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) właściwym do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania jest, lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych, zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych. Jednostkami orzeczniczymi I stopnia są: poradnie i oddziały chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy, przychodnie i oddziały chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego - w zakresie chorób zawodowych zakaźnych i inwazyjnych. Jednostkami orzeczniczymi II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych, o których mowa powyżej są przychodnie, oddziały i kliniki chorób zawodowych jednostek naukowo - rozwojowych w sprawie chorób zawodowych. Organ I instancji uznał za bezsporne, że w niniejszej sprawie, orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, zostało wydane przez jednostki uprawnione. Właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, na podstawie dowodów, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Organy inspekcji sanitarnej są związane rozpoznaniem choroby stwierdzonym w orzeczeniu lekarskim i nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. W tych okolicznościach organ I instancji stwierdził brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Odwołanie od tej decyzji wniosła J. S., domagając się stwierdzenia choroby zawodowej. Odwołująca się podniosła, że przez cały okres pracy zawodowej była narażona na [...] i [...]. Stwierdzone zmiany morfologiczno-czynnościowe w zakresie [...] zostały tak określone, żeby nie były objęte wykazem chorób zawodowych. Wyraziła też zdziwienie, że przebyte [...], [...], [...], nie mają powiązania z [...]. Podczas testów w WOMP w [...] zgłaszała lekarzowi objawy świadczące o [...], lecz lekarz nie uwzględniał tych uwag. Obecnie leczy się na [...] w Przychodni [...] w [...] oraz na [...] w Poradni [...] u [...]. Wojewódzki Inspektor Sanitarny w decyzją z dnia [...]r., [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, § 8 ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasada postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz.U. Nr 132, poz. 1115/, po rozpatrzeniu odwołania J. S. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy - jak wynika to z uzasadnienia tego organu - ustalił przebieg pracy skarżącej i wskazał, że podczas zatrudnienia skarżąca była narażona na substancje [...] takie jak: [...], [...] / Zakłady B./ [...] / Zakłady A./, [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] / Stacja A./. Organ odwoławczy stwierdził, że J. S. była narażona na [...]. W toku postępowania w WOMP-ie w [...] przeprowadzone zostały badania diagnostyczne, w których testy [...] wypadły ujemnie. Test [...] na [...] ujemny, poza [...]. Nie stwierdzono [...]. Wykonane w Instytucie Medycyny Pracy w [...] wysoce specjalistyczne badania [...],[...], [...], nie dały podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią [...] /poz. [...] wykazu chorób zawodowych/. Rozpoznane natomiast schorzenia: [...], [...], [...], nie są objęte obowiązującym wykazem chorób zawodowych i są schorzeniami często spotykanymi w populacji generalnej. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych /... /, za chorobę zawodową można uznać taką chorobę, która spełnia określone kryteria: jest ujęta w wykazie chorób zawodowych, ma charakterystyczną dla schorzenia zawodowego symptomologię, a przede wszystkim powstaje i przebiega w ścisłym związku przyczyno-skutkowym z narażeniem na czynniki występujące w środowisku pracy lub ze sposobem wykonywania pracy. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie było tego typu związku przyczynowo-skutkowego. Organ orzekający podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie jednostki wydające orzeczenia lekarskie, to jednostki określone w § 5 cyt. rozporządzenia. Oceniając wartość dowodową ich orzeczeń, organ drugiej instancji uznał, że spełniają wymogi określone w § 5 i § 6 rozporządzenia. Dlatego przyjęcie za podstawę wydanej decyzji, orzeczeń lekarskich wydanych przez WOMP w [...] i Instytut Medycyny Pracy w [...] jest w pełni uzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca w uzasadnieniu skargi wskazała, że powstanie choroby wiąże z [...] pracą w Stacji A. na stanowisku [...]. Obecnie leczy się na [...], otrzymuje leki [...] i [...]. Z orzeczeń WOMP w [...] i Instytutu Medycyny Pracy w [...] wynika, że była narażona na [...], ale jednostki te nie wiążą tych faktów z chorobą. Skarżąca zarzuciła, że w toku postępowania organ I instancji nie uwzględnił Jej uwag zawartych w piśmie z [...]r., odnoszących się do przeprowadzonych testów. Pismem z dnia [...]r. skarżąca uzupełniła skargę i przedłożyła kopie dokumentacji lekarskiej, które w Jej ocenie są potwierdzeniem zastrzeżeń dotyczących interpretacji testów [...] opisanych w piśmie z dnia [...]r. Wojewódzki Inspektor Sanitarny, odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł , co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, że decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego, Sąd eliminuje z obrotu prawnego taką wadliwą decyzję - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia - poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem oraz w granicach rozstrzygania Sądu zakreślonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna. Zgodnie z § 8 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz.U. Nr 132, poz. 1115/, właściwy inspektor sanitarny wydaje decyzją o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, o którym mowa w § 6 ust.1 oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wydaje lekarz na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego § 6 ust.1 cyt. rozporządzenia /. W ocenie Sądu organy orzekające obu instancji dołożyły należytej staranności w wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy i ustaliły prawidłowo - wbrew odmiennym wywodom skargi, - że wprawdzie skarżąca miała zawodowy kontakt z [...] i [...], lecz przeprowadzone badania nie dały podstaw do rozpoznania choroby zawodowej [...] pod postacią [...]. Stwierdzone zaś zmiany morfologiczno-czynnościowe w zakresie [...] i [...] nie są objęte obowiązującym wykazem chorób zawodowych. Ustalenia te oparte zostały o dane wynikające z Karty oceny narażenia zawodowego, wykonanych badań oraz orzeczeń właściwych jednostek orzeczniczych I i II stopnia tj. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] i Instytutu Medycyny Pracy [...], które to jednostki zgodnie z § 5 ust.2 i 3 cyt. rozporządzenia są wyłącznie uprawnione do wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania. Kwestionując orzeczenia tych jednostek, a zwłaszcza ocenę wyników przeprowadzonych testów [...], skarżąca odwołuje się do własnych ocen i doświadczeń twierdząc, że objawy [...] przy testach były podobne jak przy [...]. Przekonanie skarżącej o wadliwości orzeczeń, a zwłaszcza oceny wyników testów [...], ma wyłącznie charakter subiektywny. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie dwie specjalistyczne jednostki orzecznicze powołane do wydawania orzeczeń lekarskich w przedmiocie chorób zawodowych, niezależnie od siebie, po wykonaniu szeregu badań, nie stwierdziły u skarżącej choroby zawodowej. Te orzeczenia wiązały organy inspekcji sanitarnej, które nie są uprawnione do samodzielnego diagnozowania schorzeń. Organ odwoławczy po otrzymaniu pisma skarżącej z dnia [...]r., zwrócił się do WOMP w [...] i Instytutu Medycyny Pracy w [...] o ustosunkowanie się do twierdzeń w nim zawartych. Oznacza to, że wbrew zarzutom skargi wydanie decyzji ostatecznej poprzedziło wyczerpujące zebranie materiału dowodowego i wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, również w kontekście zarzutów odwołania. Zawarta w uzasadnieniu decyzji ocena materiału dowodowego jest wszechstronna i logiczna, a zatem brak jest podstaw do jej podważenia z tego tylko powodu , że skarżąca z nią się nie zgadza. W tym stanie sprawy, Sąd nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Dlatego na podstawie art. 151 Ppsa skargę należało oddalić.