II SA/Sz 648/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska /spr./, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w dniu 15 września 2005 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Kuratora Oświaty w [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na założenie szkoły publicznej oddala skargę A.K. wnioskiem [...]r. wystąpiła o udzielenie zezwolenia na założenie Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w [...]. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...]r. odmówił A.K. wydania zezwolenia na założenie wnioskowanej szkoły. Na skutek odwołania wnioskodawczyni [...] Kurator Oświaty decyzją z dnia [...]r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...]r., na podstawie art. 58 ust.3 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty /Dz.U. z 2004r. Nr 256, poz. 2572/ oraz § 4 ust.1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 4 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną lub osobę fizyczną ( Dz. U. Nr 46 poz.438) i art. 104 kpa, odmówił udzielenia zezwolenia na założenie publicznego liceum ogólnokształcącego o nazwie Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych w [...] przez osobę fizyczną A. K. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że założenie szkoły publicznej przez osobę fizyczną, wymaga zezwolenia właściwego organu samorządu terytorialnego, którego zadaniem jest prowadzenie szkół danego typu, wydanego po uzyskaniu pozytywnej opinii kuratora oświaty. W [...] funkcjonuje sieć publicznych szkół, obejmująca licea ogólnokształcące dla dorosłych w formie stacjonarnej jak i zaocznej, są to: 1.Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych Nr [...] , 2.Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych dla absolwentów szkoły podstawowej, 3. I Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych, 4.Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych Zaoczne im. [...], 5.Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych Nr 1 . Organ I instancji - na podstawie zebranych dowodów w sprawie tj. informacji od dyrektorów liceów ogólnokształcących dla dorosłych oraz danych zawartych w sprawozdaniach złożonych do Głównego Urzędu Statystycznego z ostatnich dwóch lat i po analizie istniejącej sieci szkół ustalił, że zainteresowanie szkołami dla dorosłych wyraźnie maleje i ma tendencję spadkową. Obecnie istniejąca sieć szkół publicznych ogólnokształcących dla dorosłych w pełni zaspokaja potrzeby edukacyjne, o czym świadczy: - możliwość przyjęcia większej liczby słuchaczy na poszczególne semestry, szkoły w chwili obecnej dysponują wolnymi miejscami np. LO dla Dorosłych Nr 1, LO dla dorosłych w ZCE; - łączenie oddziałów klasowych w trakcie roku szkolnego ze względu na zmniejszającą się liczbę słuchaczy w poszczególnych oddziałach klasowych np. w LO dla Dorosłych Nr [...]; - nie we wszystkich szkołach dokonano naboru na semestr pierwszy roku szkolnego [...] np. w I Uzupełniającym LO dla Dorosłych (do klas na podbudowie gimnazjum). Organ orzekający wskazał ponadto, że utworzenie nowej szkoły, w sytuacji gdy w istniejących szkołach są wolne miejsca jest nieuzasadnione ekonomicznie. Koszty utrzymania kolejnej szkoły będą stanowić poważne obciążenie budżetu miasta, oraz nowo utworzona szkoła w niczym nie poprawi oferty edukacyjnej Miasta [...]. Odwołanie od tej decyzji wniosła A.K. reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego A.C., domagając się uchylenia decyzji w całości i orzeczenie co do istotny sprawy. Odwołująca się zarzuciła: 1/ naruszenie prawa materialnego, a to: - § 4 ust.1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...]r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną lub osobę fizyczną /Dz.U. Nr 46, poz. 439/, poprzez formułowanie dodatkowych warunków uzyskania zezwolenia, których przepis ten nie przewiduje; - § 4 ust.1 pkt 5 tego rozporządzenia, poprzez zaniechanie wyjaśnienia, czy utworzenie publicznego liceum ogólnokształcącego dla dorosłych w [...] stanowi korzystne uzupełnienie sieci szkół w tej miejscowości oraz w województwie lub regionie. 2/ naruszenie przepisów postępowania administracyjnego , w szczególności art. art. 7, 10, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 kpa, wskutek braku wyczerpującego wyjaśnienia sprawy oraz niezapoznanie skarżącej z całym materiałem dowodowym; 3/ pominięcie przy wydawaniu decyzji pozytywnej opinii [...] Kuratora Oświaty w sprawie utworzenia szkoły. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik A.K. wskazał, między innymi, że wnioskodawczyni spełniła wszystkie warunki określone w § 4 ust.1 cyt. rozporządzenia, do uzyskania zezwolenia na utworzenie szkoły, co potwierdza pozytywna opinia [...] Kuratora Oświaty. Przepis ten nie uzależnia udzielenia zezwolenia od oceny, jaki wpływ na budżet jednostki samorządu terytorialnego ma utworzenie szkoły. Ponadto w ocenie odwołującej się strony użycie w § 4 ust.1 pkt 5 cyt. rozporządzenia zwrotu niedookreślonego "korzystne uzupełnienie sieci szkół", można uznać za swoistą klauzulę generalną odsyłającą do systemu ocen pozaprawnych. W praktyce oznacza to pełną swobodę i dowolność w podejmowaniu decyzji. Ocena, czy utworzenie szkoły stanowi korzystne uzupełnienie sieci szkół, jest wypadkową subiektywnej oceny organu I instancji, jak też nacisków różnych podmiotów, zainteresowanych określonym sposobem załatwiania sprawy. Dlatego jako jeden z dowodów w sprawie winien zostać poddany ocenie list otwarty skierowany przez organy prowadzące szkoły niepubliczne do radnej M. J.-W. w sprawie utworzenia szkoły przez A.K. Organ I instancji odmówił stronie zapoznania się z treścią tego listu, tym samym naruszył art. 10 § 1 kpa. Strona odwołująca się zarzuciła, że organ I instancji naruszył § 4 ust.1 pkt 5 cyt. rozporządzenia, gdyż przesłanka uzupełnienia sieci szkół powinna zostać zbadana nie tylko w kontekście gminy /w tym przypadku na prawach powiatu/, ale także sieci szkół istniejących w województwie lub regionie. Skarżąca podniosła też, że organ I instancji z urzędu zna następujące fakty: - współczynnik skolaryzacji /brutto/ wynosi dla szkolnictwa ogólnokształcącego [...]%, co daje woj. [...] miejsce w kraju; - w Strategii Rozwoju Województwa [...] do [...] r. uznano kształcenie dorosłych mieszkańców regionu jako obszar najbardziej zaniedbany w systemie szkolnictwa w regionie, - stosunek liczby szkół publicznych - liceów ogólnokształcących dla dorosłych do tego typu szkół niepublicznych na terenie M. S. wynosi 1:5, pomimo że na jedną szkołę przypada 10,5% więcej słuchaczy nie w przypadkach szkoły niepublicznej tego samego typu. Okoliczności te, jak również warunki geograficzne, prognozy demograficzne, migracje ludności, specyficzne uwarunkowania społeczne i ekonomiczne na terenie województwa [...] powinny zostać uwzględnione przy ocenie sieci istniejących szkół oraz potrzebie jej uzupełnienia. Organ I instancji ograniczył się do analizy informacji pochodzących od dyrektorów dwóch szkół, które stanowią wypadkową wielu czynników: poziomu nauczania, promocji, atrakcyjności oferty. Okoliczność, że w istniejących szkołach są wolne miejsca, świadczy tylko o poziomie nauczania, lecz nie ma żadnego odniesienia do sieci szkół czy też utworzenia i prowadzenia szkoły przez skarżącą. Odwołująca się zarzuciła ponadto, że organ I instancji pominął pozytywną opinię kuratora i wskazała, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 maja 2002r. sygn. 29/00 /OTK-A z 2002r. Nr 3, poz. 30/ wyjaśnił charakter prawny instytucji "pozytywnej opinii kuratora". Trybunał wskazał, że w tym przypadku zachodzi "fachowe współdziałanie" pomiędzy organem jednostki samorządu terytorialnego a kuratorem oświaty. Uznał, iż z punktu widzenia każdej społeczności lokalnej korzystniejsze będzie uprzednie uzyskanie opinii organu fachowej administracji tj. kuratora czy nie zachodzą negatywne przesłanki do wydania decyzji . W ocenie strony, organ I instancji nie mógł więc nie odnieść się - podejmując negatywną decyzją - do pozytywnej opinii kuratora oświaty wydanej po uprzednim stwierdzeniu, że zostały spełnione przesłanki do udzielenia zezwolenia określone w przepisach prawa materialnego, tym samym został naruszony art. 107 § 3 kpa. Kurator Oświaty decyzją z dnia [...]r [...], na podstawie art. 138 § 2 kpa, po rozpoznaniu odwołania A.K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył ustalenia poczynione przez organ I instancji będące podstawą wydanej decyzji i wskazał, że zgodnie z § 4 ust.1 pkt 5 rozporządzenia MENiS z dnia 4 marca 2004r.,zezwolenie na założenie szkoły powinno być udzielone, między innymi, jeżeli utworzenie szkoły w miejscowości wskazanej przez założyciela stanowi korzystne uzupełnienie sieci szkół w tej miejscowości, gminie, powiecie, województwie lub regionie. W ocenie Kuratora, organ I instancji w sposób wystarczający przedstawił powody, dla których kolejne LO dla dorosłych nie miałoby obecnie racji bytu. Organ I instancji szczegółowo rozpoznał i przeanalizował faktyczną sytuację szkół dla dorosłych na swoim terenie. Analizy dokonano na podstawie danych uzyskanych od dyrektorów dwóch szkół dla dorosłych. Wbrew zarzutom odwołującej się organ odwoławczy uznał, że dane pochodzące od dyrektorów mogą stanowić wystarczające źródło oceny zainteresowania szkołami dla dorosłych. Zebrane w sprawie dowody potwierdzają, że wnioskowane liceum nie będzie stanowić korzystnego uzupełnienia sieci szkół z uwagi na brak wystarczającej liczby chętnych do tego typu placówek. W ocenie Kuratora, wywód organu I instancji w przedmiocie finansowania szkół miał charakter wyłącznie informacyjny i nie był wzięty od uwagę przy ocenie tej decyzji. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...]r. strona zapoznała się z pełnymi aktami sprawy. Dlatego niezasadny jest zarzut o naruszeniu art. 10 § 1 kpa. Wspomniany przez stronę list skierowany do radnej J.-W. nie miał w tej sprawie żadnego znaczenia, gdyż odmowa wydania zezwolenia opiera się na § 4 ust.5 rozporządzenia. Odnosząc się do kolejnego zarzutu, że organ I instancji powinien dokonać analizy sieci szkół w kontekście województwa lub regionu, Kurator wyjaśnił, że zadania w zakresie ustalenia sieci szkół ponadgimnazjalnych na terenie powiatu określa art. 17 ust.5 ustawy o systemie oświaty, dlatego przeprowadzona analiza funkcjonowania publicznych szkół dla dorosłych dotyczyła terenu Powiatu [...]. Organ odwoławczy podniósł też, że zgodnie z § 4 ust.2 cyt. rozporządzenia, zezwolenie na założenie szkoły publicznej udzielane jest po uzyskaniu pozytywnej opinii kuratora oświaty. Organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że przy wydaniu decyzji brał pod uwagę pozytywną opinię Kuratora Oświaty. Jednak w świetle zebranych danych powziął decyzję odmienną. W ocenie organu odwoławczego pozytywna opinia Kuratora Oświaty w sprawie założenia publicznego liceum dla dorosłych w [...] nie ma charakteru wiążącego. Spełnia funkcję wspomagającą organ I instancji w podejmowaniu decyzji, czego potwierdzeniem jest art. 58 ust. 3 ustawy o systemie oświaty z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty /Dz.U. Nr 256, poz. 2572/. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A.K. reprezentowana przez radcę prawnego A.C. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca zarzuciła: 1/ sprzeczność rozstrzygnięcia z podstawą prawną decyzji, a to przepisem art. 138 § 2 k.p.a. , 2) zaniechanie rozpoznania przez organ odwoławczy wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu, w szczególności dot. korzystnego uzupełnienia sieci szkół ponadgimnazjalnych dla dorosłych, 3) naruszenie art. 75 § 1 , art.77 § 1 i art. 78 § 1 poprzez pominięcie wniosku dowodowego strony w przedmiocie dołączenia do akt sprawy listu otwartego /sprzeciwu/ organów prowadzących niepubliczne szkoły dla dorosłych, 4) § 4 ust. 1 pkt 5 tego rozporządzenia poprzez zaniechanie wyjaśnienia, czy utworzenie publicznego liceum ogólnokształcącego dla dorosłych w Szczecinie stanowi korzystne uzupełnienie sieci szkół w tej miejscowości oraz w województwie lub regionie, 5) pominięcie przy wydawaniu decyzji pozytywnej opinii Kuratora Oświaty co stanowi naruszenie przepisu art. 107 § 3 kpa. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ oświaty naruszył zasadę dwuinstancyjności i ograniczył się tylko do kontroli decyzji organu I instancji. Nie rozważył zarzutów odwołania, w tym argumentów dotyczących sieci istniejących szkół ponadgimnazjalnych dla dorosłych. W dalszej części uzasadnienia skarżąca powtórzyła stanowisko i argumenty powołane w odwołaniu. Kurator Oświaty w [...] odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, stwierdził między innymi, że powołanie w decyzji jako podstawy rozstrzygnięcia art. 138 § 2 kpa, jest oczywistą omyłką. Treść decyzji jednoznacznie wskazuje, że podstawą rozstrzygnięcia jest art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Wniosek skarżącej był rozpatrywany wyłącznie o kryteria określone w § 4 rozporządzenia MENiS z dnia 4 marca 2004r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie szkoły. /Dz.U. Nr 46, poz. 438/, które determinowały zakres okoliczności wymagających wyjaśnienia oraz związane z tym środki dowodowe. Organy nie mogły zatem uznać za okoliczność mającą znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, negatywną opinię osób prowadzących licea prywatne i na tę okoliczność dopuszczać dowód z listu tych osób skierowanego do radnej Rady Miejskiej w [...]. List ten - w świetle art. 75 § 1 i art.78 kpa - nie może być traktowany jako dowód, ponieważ potwierdza okoliczność, która nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym nie wymagała wyjaśnienia . Podobnie względny finansowe podniesione w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, nie były wzięte pod uwagę przez organ odwoławczy. Organy obu instancji rozpatrując wniosek skarżącej w ramach § 4 ust.1 rozporządzenia uznały, że nie zasługuje on na uwzględnienie, ponieważ wnioskowana szkoła nie będzie stanowić korzystnego uzupełnienia sieci szkół ponadgimnazjalnych tj. liceów ogólnokształcących w [...] /§ 4 ust. pkt 5/. Istniejąca sieć tych szkół w liczbie pięciu szkół jest wystarczająca, co wynika z dowodów zgromadzonych w sprawie tj. z wyjaśnień dyrektorów tych szkół. Kurator podkreślił, że szkoły te funkcjonują w dwóch zespołach szkół, tj. [...] Centrum Edukacyjnym w [...] i w Zespole Szkół Ogólnokształcących Nr [...] w [...]. Stąd też informacje dwóch dyrektorów tych Zespołów dotyczą wszystkich pięciu liceów publicznych dla dorosłych istniejących w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł , co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, że decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego, Sąd eliminuje z obrotu prawnego taką wadliwą decyzję - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia - poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem oraz w granicach rozstrzygania Sądu zakreślonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna. W rozpoznawanej sprawie skarżąca złożyła wniosek o zezwolenie na założenie publicznego liceum ogólnokształcącego dla dorosłych, kształcącą w trybie zaocznym. Podstawą materialno-prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty /tj. Dz.U. z 2004r. Nr 256, poz. 2572 ze zm./ i rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 4 marca 2004r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną lub osobą fizyczną /Dz.U. Nr 46, poz. 438/. Zgodnie z art. 58 ust.3 ustawy o systemie oświaty - założenie szkoły lub placówki przez osobę prawną inną niż jednostka samorządu terytorialnego lub osobę fizyczną wymaga zezwolenia właściwego organu jednostki samorządu terytorialnego, której zadaniem jest prowadzenie szkół lub placówek publicznych danego typu, wydanego po uzyskaniu pozytywnej opinii kuratora oświaty. Przesłanki zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej zostały określone w § 4 ust.1 i ust.2 powyższego rozporządzenia, wydanego z upoważnienia zawartego w art. 58 ust.5 ustawy o systemie oświaty. Jedną z przesłanek zezwolenia na założenie szkoły jest ustalenie, że utworzone szkoły w miejscowości wskazanej przez założyciela stanowi korzystne uzupełnienie sieci szkół w tej miejscowości, gminie, powiecie, województwie lub regionie /§ 4 ust.1 pkt 5/. Z akt sprawy wynika, że organy orzekające rozpoznając wniosek skarżącej dokonały analizy istniejącej na terenie Miasta [...] sieci szkół ponadgimnazjalnych dla dorosłych w oparciu o informacje dyrektorów tych szkół oraz sprawozdania statystyczne. Z dowodów tych wynika, że obecna liczba szkół tego typu w pełni zaspokaja potrzeby edukacyjne osób dorosłych, a zainteresowanie nauką przez osoby dorosłe w ostatnich trzech latach ma tendencje zniżkowe. W aktualnie istniejących szkołach są bowiem wolne miejsca oraz istnieje możliwość przyjęcia większej liczby słuchaczy. W tych okolicznościach prawidłowe jest ustalenie organów, że utworzenie kolejnej szkoły ponadgimnazjalnej dla dorosłych nie stanowi korzystnego uzupełnienia sieci szkół, a zatem nie wystąpiła pozytywna przesłanka z art. § 4 ust.1 pkt 5 rozporządzenia . Wbrew zarzutom skargi przepis § 4 ust.1 pkt 5 cyt. rozporządzenia nie zobowiązywał organów orzekających w niniejszej sprawie do analizy przesłanki uzupełnienia sieci szkół poza terenem Miasta [...]. Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że [...] jest miastem na prawach powiatu, co oznacza, że posiadając ustrój gminy wykonuje zadania przewidziane dla powiatu. Wniosek skarżącej dotyczył utworzenia Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w [...]. Zgodnie z przepisem kompetencyjnym zawartym w art.17 ust.5 ustawy o systemie oświaty - rada powiatu ustala plan sieci publicznych szkół ponadgimnazjalnych na obszarze powiatu. Tak więc badanie celowości utworzenia szkoły na terenie jednostki samorządu terytorialnego, której rada ustala plan sieci szkół ponadgimnazjalnych, nie może wykraczać poza granice tej jednostki, co w niniejszej sprawie obejmuje granice Miasta [...]. O ile przyznać należy rację skarżącej, że w proceduralnej podstawie rozstrzygnięcia organu odwoławczego błędnie powołano art. 138 § 2 kpa, o tyle z okoliczności tej nie sposób jest wyprowadzić wniosek, że naruszenie to miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 lit. "c". P.p.s.a. Porównanie treści rozstrzygnięcia z jego uzasadnieniem dowodzi, że powołanie art. 138 § 2 kpa było zwykłą omyłką. Chybiony jest również zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 § 3 kpa. Analiza treści odwołania oraz uzasadnienia decyzji tego organu wskazuje na to, że Kurator rozpatrzył wszystkie zarzuty odwołania. Wskazał w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy i mający w niej zastosowanie stan prawny, wyjaśniając dlaczego podzielił stanowisko organu I instancji. Wbrew przekonaniu skarżącej, treść tego uzasadnienia nie daje podstaw do postawienia zarzutu organowi, że naruszył zasadę dwuinstancyjności przez nierozpoznanie i nierozstrzygnięcie sprawy rozstrzygniętej przez organ I instancji. W związku z takim zarzutem skargi wyjaśnić trzeba, że ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ II instancji, nie polega na powtórzeniu postępowania dowodowego w pełnym zakresie. Z przepisu art. 138 § 2 kpa wynika, że jeżeli zachodzi potrzeba przeprowadzenia takiego postępowania w pełnym zakresie, to organ zobowiązany jest uchylić decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, a contario jeżeli potrzeba taka nie zachodzi, to nie ma podstaw do wydania decyzji kasacyjnej. Z przepisu tego wynika zatem, że jeśli organ I instancji postępowanie dowodowe przeprowadził prawidłowo, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, dokonywane przez organ odwoławczy ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy opiera się na dotychczasowym materiale dowodowym, który jest oceniany przez ten organ w kontekście zarzutów odwołania. Jak z powyższego wynika, w ocenie Sądu nie zachodziła potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego sprawy, a w szczególności nie istniały podstawy do przeprowadzenia dowodu z listu do radnej J.- W. Zarzut skargi, że organ nie przeprowadził tego dowodu naruszając wymienione w skardze przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, nie jest trafny. Z pisma skarżącej z dnia [...]r. zawierającego istotnie wniosek o dołączenie powyższego listu do akt sprawy wynika, że wnioskodawczyni obawiała się, iż jego treść miała wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie. Organ I instancji odpowiadając na to pismo /k.72 akt administracyjnych/ wyjaśnił, że radna nie przekazała listu do organu i w tej sprawie należy zwrócić się do adresata listu, a ponadto decyzja nie została wydana w oparciu o treść listu. W tym miejscu należy wskazać, że wprawdzie z przepisu art. 75 § 1 kpa wynika, że "jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem", jednakże nie jest to równoznaczne z tym, że dowodem jest absolutnie wszystko, co w subiektywnym odczuciu strony ma znaczenie dla sprawy. Przepis ten wyraźnie stanowi, że dowodem jest to co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Treść prywatnego listu i opinie wyrażone w mediach, nie tworzą materialnych przesłanek rozstrzygnięcia sprawy zezwolenia na założenie szkoły, co więcej, treść listu objęta jest tajemnicą korespondencji, a jej ujawnienie zależne jest wyłącznie od woli adresata. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi, dotyczącego pominięcia przez organy pozytywnej opinii kuratora oświaty wyjaśnić trzeba, że w postępowaniu w przedmiocie zezwolenia na założenie szkoły, jednym z warunków zgodności z prawem decyzji w tym przedmiocie jest uzyskanie pozytywnej opinii kuratora oświaty /§ 4 ust.2 zezwolenia /, co nie oznacza, że kurator oświaty decyduje w przedmiocie rozstrzygnięcia wniosku. Jego opinia ma charakter opinii organu współdziałającego w zakresie tych okoliczności, które w sprawie wniosku ocenić należy z punktu widzenia wiedzy pedagogicznej. Jeżeli zatem opinia kuratora oświaty będzie opinią negatywną, to organ rozpatrujący wniosek o udzielenie zezwolenia na założenie szkoły nie będzie uprawniony do wydania decyzji pozytywnej. Inaczej jest w przypadku, gdy kurator oświaty wyda pozytywną opinię, wówczas w zależności od pozostałych ustaleń, decyzja organu będzie pozytywna - gdy pozostałe przesłanki wymienione w § 4 ust.1 cyt. rozporządzenia będą spełnione, lub negatywna, o ile nie wystąpi jedna z wymienionych przesłanek. Powyższy pogląd Sądu wynika z analizy § 4 ust. 1i 2 cyt. rozporządzenia i poglądu Trybunału Konstytucyjnego wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 maja 2002r. K.29/00 -OTK-A 2002/3/30. Z tych względów niezasadny jest zarzut skarżącej, pominięcia pozytywnej opinii kuratora oświaty. W tym stanie sprawy, Sąd nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi, dlatego należało oddalić skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.