I SA/Wa 1388/04

Dnia 28 września 2005 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) Sędziowie NSA - Cezary Pryca asesor WSA - Iwona Kosińska Protokolant - Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2005 r. sprawy ze skargi P. SA w W. na postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu I SA/Wa 1388/04 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2003 r. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, po rozpatrzeniu odwołania "P. " SA Centrali Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami we W., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] stwierdzającej nabycie przez Gminę Miejską W. z mocy prawa nieodpłatnie własności nieruchomości położonej we W. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie [...] jako działka nr [...] postanowiła zawiesić postępowanie odwoławcze do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny sprawy zgodności z Konstytucją RP art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" oraz o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 80, poz. 720) bądź art. 34a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 84, poz. 948 z późn. zm.), w zakresie, w jakim przepisy te dotyczą komunalizacji, która już nastąpiła z mocy samego prawa na podstawie przepisów art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 1990 r., Nr 32, poz. 191 z późn. zm.). W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...] marca 2004 r. Wojewoda [...] stwierdził nabycie przez Gminę Miejską W. z mocy prawa nieodpłatnie własność nieruchomości opisanej w sentencji niniejszego postanowienia. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podkreślił, że w dniu 27 maja 1990 r. nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa i znajdowała się we władaniu "P. " bez tytułu prawnego, podlegała zatem komunalizacji na rzecz Gminy Miejskiej W.. Odwołanie od decyzji Wojewody wniosły "P. " SA zarzucając naruszenie w szczególności art. 5 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" oraz o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 80, poz. 720). Odwołujący się wystąpił o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nabycia przez Gminę Miejską W. z mocy prawa nieodpłatnie własności nieruchomości. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wskazała, że w trzech podobnych sprawach, dotyczących odmowy stwierdzenia nabycia przez Gminę Miasta P. nieodpłatnie własności kilku nieruchomości położonych w P., które w dniu 27 maja 1990 r. były w posiadaniu "P. ", Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wydała dnia [...] czerwca 2003 r. decyzje o umorzeniu postępowania pierwszej instancji (nr [...], [...] i [...]). W uzasadnieniu tych decyzji Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa podkreśliła, że w czasie trwania postępowania komunalizacyjnego weszła w życie ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" oraz o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U Nr 80, poz. 720). Na podstawie art. 1 pkt 19 tej ustawy w ustawie z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 84, poz. 948 z późn. zm.) po art. 34 został dodany art. 34a w brzmieniu: "Grunty, o których mowa w art. 34, z dniem 1 czerwca 2003 r. nie podlegają komunalizacji na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.). Zgodnie zaś z art. 5 powołanej ustawy z dnia 28 marca 2003 r. "Sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 19 wszczęte, a niezakończone prawomocną decyzją umarza się". Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa zajmując przedstawione wyżej stanowisko doszła do wniosku, że art. 34a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" odnosi się bez wątpienia zarówno do komunalizacji dokonywanej na mocy konstytutywnej decyzji właściwego wojewody (art. 5 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r.), jak i do komunalizacji następującej z mocy samego prawa (art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r.). Przy takiej interpretacji art. 34a ustawy z dnia 8 września 2000 r. powstaje - zdaniem Komisji - istotna wątpliwość, czy ten przepis - w zakresie, w jakim dotyczy komunalizacji, która już nastąpiła z mocy samego prawa na podstawie przepisów art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - nie pozostaje w sprzeczności z przepisami art. 2, art. 21 ust. 2, art. 165 ust. 1 oraz art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Organ podkreślił, że można mianowicie twierdzić, że art. 34a ustawy z dnia 8 września 2000 r. we wspomnianym zakresie narusza prawo własności przysługujące gminom, skoro prowadzi do następującej z mocy samego prawa i bez odszkodowania nacjonalizacji mienia, które w dniu 27 maja 1990 r. stało się - również z mocy samego prawa - mieniem właściwych gmin, ponadto zaś pozbawia gminy dochodów własnych z tytułu opłat za użytkowanie wieczyste gruntów, a w konsekwencji narusza zasady sprawiedliwości społecznej. Dokonanie wiążącej oceny art. 34a ustawy z dnia 8 września 2000 r. w rozważanym zakresie oczywiście jednak nie należy do kompetencji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, ale wymaga rozstrzygnięcia ze strony Trybunału Konstytucyjnego. Skargi na te decyzje wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Zarząd [...] "G." działający w imieniu Miasta P. (sygn. akt I SA 1820/03, I SA 1821/03 i I SA 1822/03). W uzasadnieniu tych skarg zajął stanowisko, zgodnie z którym art. 34a ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" nie odnosi się do komunalizacji mienia następującej z mocy samego prawa na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.). Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa w odpowiedziach na owe skargi wniosła o rozważenie możliwości zawieszenia przez Naczelny Sąd Administracyjny postępowania oraz przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu na podstawie art. 193 Konstytucji RP pytania prawnego co do zgodności art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" oraz o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 80, poz. 720) - w zakresie, w jakim dotyczy komunalizacji, która już nastąpiła z mocy samego prawa na podstawie przepisów art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 1990 r. Nr 32 poz. 191 z późn. zm.) - z przepisami art. 2, art. 21 ust. 2, art. 165 ust. 1 oraz art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniach tych odpowiedzi Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa podkreśliła, co następuje: Po pierwsze, w art. 34a ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" użyto określenia "komunalizacja", które w ustawie - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych zostało zamieszczone tylko w jednym przepisie, mianowicie w art. 14 (chodzi tam o komunalizację przedsiębiorstw państwowych). Niewątpliwie więc rozważane określenie obejmuje wszystkie postacie komunalizacji na podstawie przepisów ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, w przeciwnym bowiem razie użyto by np. sformułowania "nie podlegają przekazaniu" (tak jak w art. 5 ust. 3 i 4 tej ustawy). Po drugie, z praktycznego punktu widzenia sytuacja, w której grunty będące w posiadaniu "P. " mogłyby być przekazane właściwej gminie na podstawie przepisów art. 5 ust. 3 albo 4 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, wydaje się zupełnie nieprawdopodobna, co przy opowiedzeniu się za wykładnią przyjętą przez autora skargi sprawiałoby, że art. 34a ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" byłby przepisem pustym. Po trzecie, decyzja wydana na podstawie przepisów art. 5 ust. 1 lub 2 albo art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych ma wprawdzie - jak trafnie podnosi autor skarg - charakter deklaratywny, jednakże dopóki taka decyzja nie zostanie wydana, nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że określone mienie nie stanowi własności Skarbu Państwa. Komisja podtrzymała też dalszy pogląd wyrażony w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, zgodnie z którym powstaje istotna wątpliwość, czy art. 34a ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (a ściślej art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" oraz o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami) - w zakresie, w jakim dotyczy komunalizacji, która już nastąpiła z mocy samego prawa na podstawie przepisów art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - nie pozostaje w sprzeczności z przepisami art. 2, art. 21 ust. 2, art. 165 ust. 1 oraz art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Organ odwoławczy podniósł, że w związku z rozpoznawaniem podobnych do niniejszej sprawy innych siedmiu spraw, Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa dowiedziała się, że dnia [...] lipca 2003 r. Rada Miejska w L. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności art. 1 pkt 19 i art. 5 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" oraz o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami z przepisami art. 2, art. 21, art. 64 ust. 2, art. 165 ust. 1 oraz art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Sprawa ta została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygnaturą K 30/03 i obecnie oczekuje na rozpoznanie. Na powyższe postanowienie skargę w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły "P." SA w W.. Wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skarżący zarzucił postanowieniu naruszenia przepisów art. 97§ 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 1 pkt 19 i art. 5 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" oraz o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 5.1 - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.). Podniósł, że brak jest podstaw do zawieszenia postępowania w oparciu o zapis art. 97 § 1 pkt 4 kpa, gdyż postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym jakie toczy się w innej sprawie i nie można traktować jako zagadnienia wstępnego, od istnienia którego przepis ten uzależnia prowadzenie postępowania w przypadku orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności analizowanego przepisu z Konstytucją. Skarżący zarzucił, że w innych postępowaniach ten sam organ prezentował stanowisko inne niż w przedmiotowej sprawie, a zbieżne ze stanowiskiem strony skarżącej i umarzał postępowanie w sprawie komunalizacji mienia P. po uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie strony skarżącej, Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa obowiązana jest stosować aktualnie obowiązujące przepisy prawa, niezależnie od wątpliwości i oczekiwań stron, które składają w odrębnym postępowaniu skargę przed Trybunał Konstytucyjny. Wiążąca ocena poddanego pod analizę Trybunału legalności wspomnianego wyżej przepisu ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie koleje Państwowe" oraz o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami zostanie dokonana przez Trybunał Konstytucyjny. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa nie posiadając kompetencji oceny legalności normy prawnej winna, tak jak to miało miejsce w innych podobnych sprawach - uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie w sprawie, zgodnie z obowiązującym art. 5 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. Dodatkowo skarżąca podkreśliła, że mienie oddane P. w zarząd nie było objęte komunalizacją z art. 5.1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. P. posiada tytuł prawnorzeczowy do przedmiotowej nieruchomości wynikający z rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 września 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa "Polskie Koleje Państwowe" (t.j. Dz. U. z 1948 r., Nr 43, poz. 312). Na mocy art. 6 ust. 1 tegoż rozporządzenia cały majątek, oddany w myśl art. 4 przedsiębiorstwu "Polskie Koleje Państwowe" w użytkowanie i zarząd lub na własność przedsiębiorstwa, wyodrębnia się z ogólnego mienia Skarbu Państwa. Skarżąca wskazała, że terenowe organy administracji państwowej nigdy nie wykonywały działań w stosunku do przedmiotowej nieruchomości, a wykonywało je "P.". Organ pierwszej instancji pominął utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że mienie ogólnonarodowe należące do przedsiębiorstwa państwowego podporządkowane ministrowi nie podlega komunalizacji z mocy prawa i odnosi się to również do nieruchomości państwowych znajdujących się w zarządzie tego przedsiębiorstwa. Skarżący podkreślił, że stanowisko to znajduje potwierdzenie w istniejącej regulacji prawnej wprowadzonej ustawą o komunalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "PKP", gdzie art. 34 jednoznacznie stanowi o kompetencjach organu administracji rządowej dla wydania decyzji deklaratoryjnej potwierdzającej nabycie prawa wieczystego użytkowania gruntu i własności budynków i urządzeń na nim posadowionych będących w posiadani "P.", co do których na dzień 5 grudnia 1990 r. "P." nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymowało się nim do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych. Podobnie stanowi przepis art. 34a ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" oraz o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami - w brzmieniu, iż grunty, o których mowa w art. 34 z dnia 1 czerwca 2003 r. nie podlegają komunalizacji na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wnosiła o jej oddalenie i powołała się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem w dacie podjęcia aktu administracyjnego. A zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność postanowienia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną zobowiązany jest orzekać w granicach rozstrzyganej sprawy, stosowanie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.- zwaną dalej: "ppsa"). Dlatego Sąd nie mógł rozpatrzyć wniosku skarżącego o umorzenie postępowania komunalizacyjnego w stosunku do nieruchomości położonej we W. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie [...] jako działka nr [...], [...], gdyż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] w tej sprawie nie ma charakteru ostatecznego. Przedmiotem rozpoznania Sądu jest zawieszenie postępowania odwoławczego w tej sprawie. W pozostałym zakresie skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 kpa organ administracji publicznej zawiesza postępowanie administracyjne jedynie wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie byłoby możliwe. W przedmiotowej sprawie taki przypadek nie zachodził. Nie było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny wniosku Rady Miejskiej w L. o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" oraz zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 80, poz. 720), bądź art. 34a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 84, poz. 948 z późn. zm.). Wymaga podkreślenia, że w doktrynie prawa konstytucyjnego i w utrwalonym orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego odróżnia się kontrolę norm prawnych o charakterze abstrakcyjnym od kontroli konkretnej. W tym wypadku uruchomiona była ta pierwsza kontrola, tj. Trybunał Konstytucyjny rozpatrywał wniosek o charakterze abstrakcyjnym, nie dotyczący indywidualnej sprawy administracyjnej ani sądowoadministracyjnej. Tylko konkretna kontrola konstytucyjności prawa dokonywana przez Trybunał Konstytucyjny stanowi podstawę do zawieszenia postępowania. Inicjuje ją wyłącznie Sąd kierujący pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego, jeżeli dostrzega konieczność zastosowania przepisów budzących wątpliwości natury konstytucyjnej (art. 193 Konstytucji RP). W takim wypadku to Sąd zawiesza postępowanie sądowe do czasu wydania wyroku przez Trybunał Konstytucyjny. Jednakże nawet w wypadku skierowania pytania prawnego przez Sąd nie ma podstaw do zawieszania postępowania administracyjnego w innych sprawach administracyjnych, choćby w nich zachodziła konieczność zastosowania przepisów objętych tym pytaniem. Tym bardziej złożenie wniosku o charakterze abstrakcyjnym do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie konstytucyjności określonych przepisów nie może stanowić podstawy zawieszenia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, gdyż nie stanowi zagadnienia wstępnego. A więc nie spełniona została konieczna przesłanka zawieszenia tego postępowania. Pomijając kwestię niezasadnego zawieszenia postępowania odwoławczego, należy zauważyć, że w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zapadł już wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 kwietnia 2005 r. K 30/03 (OTK A 2005/4/33, z którym Trybunał uznał, że zaskarżone przepisy ustawowe wskazane przez Radą Miejską w L. zostały uznane za zgodne z Konstytucja RP. Z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego jednoznacznie wynika, że zaskarżone przepisy nie budzą wątpliwości natury konstytucyjnej, a rozstrzyganie o wzajemnej relacji przepisów różnych ustaw, nie leży w jego kompetencji, lecz organów stosujących prawo, które nie mogą się uchylać od interpretacji ustaw. Wobec powyższego Sąd nie mógł także w tej sprawie akceptować sytuacji uchylania się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa uchylił zaskarżone postanowienie, a na podstawie art. 152 ppsa wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia.