VI SA/Wa 828/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie : Asesor Małgorzata Grzelak WSA Andrzej Czarnecki Protokolant: Paweł Muszyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2005 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy kosztów refundacji badań uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] z dnia [...] grudnia 2004 r.; 1. orzeka, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu. Decyzją Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. Nr 210, poz. 2135), po rozpatrzeniu wniosku p. K. Z., występującej w imieniu męża M. Z. o refundację kosztów badania rezonansu magnetycznego ( w wysokości 550,00 zł), nie wyrażono zgody na refundację kosztów powyższego badania. W uzasadnieniu stwierdzono, że z wniosku ubezpieczonej, jak również z kserokopii wyniku badania diagnostycznego - rezonansu magnetycznego wynika, że zostało ono wykonane prywatnie, bez skierowania lekarza specjalisty ubezpieczenia zdrowotnego. Na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 1 powołanej wyżej ustawy świadczeniobiorcy zapewnia się i finansuje ze środków publicznych na zasadach i w zakresie określonym w ustawie badania diagnostyczne, w tym medyczną diagnostykę laboratoryjną. Zgodnie z art. 32 powołanej ustawy świadczeniobiorca ma prawo do świadczeń z zakresu badań diagnostycznych, w tym medycznej diagnostyki laboratoryjnej, wykonywanych na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego, zakwalifikowanych jako świadczenia gwarantowane. Ubezpieczony wykonał przedmiotowe badanie bez ustawowo wymaganego zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, nie stosując się do obowiązujących przepisów, tym samym nie przysługuje mu refundacja kosztów badania, które zostało wykonane odpłatnie. Narodowy Fundusz Zdrowia prawidłowo zabezpieczył zawartymi umowami udzielanie świadczeń z w/w zakresu i ubezpieczony na podstawie skierowania lekarza specjalisty, udzielającego świadczeń zdrowotnych w ramach umowy zawartej z Narodowym Funduszem Zdrowia, mógł zrealizować świadczenia diagnostyczne bezpłatnie. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła zainteresowana. Swój wniosek o refundację kosztów rezonansu magnetycznego, który został wykonany mężowi, motywowała trudną sytuacją finansową rodziny (mąż pozostaje bez pracy, zainteresowana ze skromnych dochodów utrzymuje dwójkę dzieci), a także faktem, iż wykonany rezonans magnetyczny okazał się być badaniem niezbędnym, potwierdzającym stan zagrożenia życia męża. Odwołująca się podniosła, że od ok. roku u męża nasilały się niepokojące objawy neurologiczne, jednak nie był on w stanie uzyskać pomocy w publicznej służbie zdrowia mimo posiadanego ubezpieczenia zdrowotnego. Lekarz rodzinny kilkakrotnie odmawiał wykonania u męża badań, ponadto odmówił skierowania do innego specjalisty (kopię odmowy załączono do akt sprawy). Mąż nie zdawał sobie sprawy z faktu, że ma prawo szukać pomocy u innego lekarza rodzinnego. Wobec szybkiego narastania zmian u męża (zaburzenia widzenia, mowy, niekontrolowane czynności fizjologiczne) skarżąca pożyczyła pieniądze na odpłatne wykonanie rezonansu magnetycznego, co w konsekwencji doprowadziło do zakwalifikowania męża przez specjalistę neurochirurga do pilnego usunięcia oponiaka mózgu. Wobec oczekiwanej operacji zwrot kosztów wykonanego badania jest dla rodziny tym bardziej istotny. Decyzją Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2005 r., Nr [...] (znak: [...]), wydaną na podstawie art. 110 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. Nr 210, poz. 2135), po rozpatrzeniu odwołania p. K. Z., występującej w imieniu męża M. Z., utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] w sprawie odmowy refundacji kosztów badania rezonansu magnetycznego. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy stwierdzono, że zgodnie z obowiązującymi przepisami - na podstawie art. 32 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych – ubezpieczony ma prawo do świadczeń z zakresu badań diagnostycznych, w tym medycznej diagnostyki laboratoryjnej, wykonanych na podstawie skierowania lekarza udzielającego świadczeń zdrowotnych w ramach umowy zawartej z Narodowym Funduszem Zdrowia. Ubezpieczony wykonał przedmiotowe badanie bez ustawowo wymaganego zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, nie stosując się do obowiązujących przepisów. Oznacza to, że brak jest podstaw prawnych do dokonania refundacji kosztów wykonanego badania diagnostycznego. W tym zakresie Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia działa w granicach wyznaczonych obowiązującymi przepisami powołanej wyżej ustawy. W rozpatrywanej sprawie nie może więc mieć miejsca działanie w granicach uznania administracyjnego. Skargę na powyższą decyzję złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie p. K. Z. wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie zwrotu poniesionych kosztów za badanie rezonansu magnetycznego skarżącego M. Z. W uzasadnieniu skarżąca powtórzyła argumenty użyte w odwołaniu, zwłaszcza dotyczące jej trudnej sytuacji materialnej (czteroosobowa rodzina utrzymuje się z zarobków w wysokości ok. 700 zł miesięcznie) dodając ponadto, że w wyniku badania zakwalifikowano zainteresowanego do natychmiastowej operacji usunięcia oponiaka sklepistości prawej okolicy czołowej. Ponadto w wyniku badania stwierdzono stan po urazie czaszkowo-mózgowym, organiczne uszkodzenie mózgu. W czasie badania prowadzonego na oddziale neurochirurgii, gdzie p. M. Z. został poddany zabiegowi operacyjnemu stwierdzono, że od kilku lat występują u niego objawy psychodegradacji oraz innych zaburzeń neurologicznych. Jego stan został orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu Orzekania o Niesprawności zakwalifikowany jako znaczny stopień niesprawności z uwagi na znaczne ograniczenie możliwości samodzielnej egzystencji. W związku z tym skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, który mówi, że "świadczeniobiorcy mają na zasadach określonych w ustawie prawo do świadczeń zdrowotnych, których celem jest zachowanie zdrowia, zapobieganie chorobom, wczesne wykrywanie chorób...Świadczeniobiorcy zapewnia się i finansuje ze środków publicznych badania diagnostyczne." Badań tych nie zlecił lekarz pierwszego kontaktu, pomimo że zainteresowany zgodnie z ustawą prawo do takich badań miał, a wynik tych badań jednoznacznie wskazał, że były one pożądane i zasadne, zgodne z dobrem pacjenta. W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy organ II instancji powtórzył swoje dotychczasowe argumenty dodając, że podniesiony przez skarżącego argument, iż nie został skierowany na badanie diagnostyczne, mimo że jego zdaniem było ono konieczne, nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. Narodowy Fundusz Zdrowia nie posiada uprawnień do ingerowania w decyzje dotyczące sposobu leczenia. Oceny zgodności udzielnych świadczeń zdrowotnych ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej oraz z zasadami etyki zawodowej może dokonać Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej Lekarzy. W tym zakresie Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia działa w granicach wyznaczonych obowiązującymi przepisami powołanej wyżej ustawy, a w rozpatrywanej sprawie nie miał podstaw do działania w granicach uznania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2005 r., którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie odmowy refundacji kosztów badania rezonansu magnetycznego. Zgodnie z powołanym w podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji art. 109 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (...) "Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu rozpatruje indywidualne sprawy z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego. Do indywidualnych spraw z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego zalicza się sprawy dotyczące objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i ustalenia prawa do świadczeń"(ust. 1), a więc również sprawy dotyczące refundacji kosztów wykonanych badań. Wniosek o rozpatrzenie sprawy, o których mowa powyżej, zgłasza ubezpieczony (ust. 3). Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu rozpatruje te sprawy w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia ich wniesienia, wydając decyzję. Uzasadnienie decyzji sporządza się z urzędu (ust. 4). Odwołanie od decyzji wydanych w tych sprawach wnosi się do Prezesa Funduszu w terminie 7 dni od dnia jej otrzymania. Zgodnie z art. 110 powołanej ustawy od decyzji Prezesa Funduszu w indywidualnych sprawach z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z przytoczonych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że decyzja w sprawie refundacji kosztów badań specjalistycznych, jako jedna z decyzji dotyczących ustalenia prawa do świadczeń, ma charakter decyzji administracyjnej. Rozstrzyga ona bowiem indywidualną sprawę, a więc dotyczy uprawnień konkretnego podmiotu do konkretnego świadczenia. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o refundacji wszczynane jest wyłącznie na wniosek ubezpieczonego, przy czym odrębność tego postępowania dotyczy terminów rozpatrzenia wniosku oraz do wniesienia odwołania, a także obowiązku sporządzenia uzasadnienia decyzji z urzędu. Jest to jednak, mimo przedstawionych odrębności, postępowanie administracyjne podlegające przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, do którego mają również zastosowanie zasady ogólne postępowania administracyjnego oraz inne przepisy, instytucje i rozwiązania przyjęte w K.p.a. – z wyłączeniem przedstawionych wyżej rozwiązań odrębnych, wprowadzonych przez przepisy szczególne, bo taki charakter mają wobec przepisów K.p.a. przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w odniesieniu do wspomnianych rozwiązań odrębnych. Inaczej mówiąc, z obowiązku sporządzenia uzasadnienia decyzji refundacyjnej z urzędu, a więc z wyłączenia jednej z możliwości, jakie stwarza art. 107 § 4 K.p.a., tzn. możliwości odstąpienia od uzasadnienia decyzji, nie wynika, że uzasadnienie takiej decyzji nie powinno odpowiadać wymaganiom określonym w art. 107 § 3 K.p.a., bądź też zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art.7 K.p.a., czy też określonym w art. 77 K.p.a. zasadom postępowania dowodowego. Przeciwnie, zarówno decyzja w sprawie refundacji, jak i postępowanie, w którym jest ona wydawana, mają charakter decyzji administracyjnej i postępowania administracyjnego, do których mają zastosowanie przepisy K.p.a. – z wyłączeniem rozwiązań odrębnych, przyjętych dla tego postępowania w przepisach szczególnych ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (...). Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy świadczeniobiorcy zapewnia się i finansuje ze środków publicznych na zasadach i w zakresie określonym w ustawie badania diagnostyczne, w tym medyczną diagnostykę laboratoryjną. Jest to przepis ogólny, który ustalając generalnie prawa świadczeniobiorcy do wykonania mu na koszt Funduszu badań diagnostycznych jednocześnie stwierdza, że uprawnienie to ma być realizowane na zasadach i w zakresie określonym w ustawie. W konsekwencji o zasadach i zakresie przysługujących świadczeniobiorcy uprawnień do badań diagnostycznych rozstrzygają przepisy ustawy. Zdaniem organów obu instancji podstawowe znaczenie w tej kwestii ma art. 32 ustawy, w myśl którego świadczeniobiorca ma prawo do świadczeń z zakresu badań diagnostycznych, w tym medycznej diagnostyki laboratoryjnej, wykonywanych na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego, zakwalifikowanych jako świadczenia gwarantowane. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że organy obu instancji nie mają żadnych wątpliwości, iż badanie rezonansu magnetycznego jest świadczeniem gwarantowanym, tzn. zgodnie z art. 5 pkt 35 powołanej ustawy świadczeniem opieki zdrowotnej finansowanym w całości ze środków publicznych, na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Sprawa nie dotyczy zatem charakteru świadczenia, a kolejności działań i warunku określonych w art. 32 ustawy. Otóż zaangażowane w sprawę organy twierdzą, iż z art. 32 ustawy wynika pewna kolejność działań, która musi być zachowana, by świadczeniobiorca miał prawo do badań diagnostycznych (w rozpatrywanej sprawie - badania rezonansu magnetycznego). Powinien on mianowicie uzyskać najpierw skierowanie na tego rodzaju badania wydane przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego i dopiero na jego podstawie, po wykonaniu badań, ma miejsce refundacja kosztów tych badań. Uzyskanie skierowania jest zatem warunkiem refundacji kosztów badań diagnostycznych objętych tym skierowaniem. Brak skierowania wyłącza – zdaniem organów obu instancji – możliwość refundacji kosztów badań diagnostycznych, tj. w rozpatrywanym przypadku – badania rezonansu magnetycznego. Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. Nr 210, poz. 2135) nie definiuje pojęcia "skierowania", czy też – węziej – "skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego." Należy w związku z tym przyjąć, że skierowanie, o którym wyżej mowa, jest aktem kończącym określoną procedurę medyczną. Zgodnie z art. 5 pkt 42 powołanej ustawy "procedura medyczna" oznacza postępowanie diagnostyczne, lecznicze, pielęgnacyjne, profilaktyczne, rehabilitacyjne lub orzecznicze przy uwzględnieniu wskazań do jego przeprowadzenia, realizowane w warunkach określonej infrastruktury zdrowotnej, przy zastosowaniu produktów leczniczych, wyrobów medycznych i środków pomocniczych. W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji wymagały niewątpliwie skierowania na badania rezonansu magnetycznego, mające zakończyć postępowanie diagnostyczne. Z prawnego punktu widzenia skierowanie na tego rodzaju badania jest aktem wiedzy; nie ma ono żadnych cech materialnych, a tym bardziej formalnych indywidualnego aktu administracyjnego. W rezultacie, mimo że postępowanie w sprawie refundacji kosztów badań diagnostycznych wszczyna się na wniosek ubezpieczonego, to w istocie warunkiem materialnym (merytorycznym) wydania takiej decyzji jest wynik przeprowadzonej procedury medycznej, w rozpatrywanym przypadku – postępowania diagnostycznego, przesądzającego o skierowaniu na takie badania. Akt wiedzy, jakim jest skierowanie lub odmowa skierowania na określone badania, może być obarczony błędem w sztuce lekarskiej. Zakres tego błędu może być różny. W rozpatrywanej sprawie postępowanie diagnostyczne obarczone było rażącym błędem, polegającym na nierozpoznaniu oponiaka mózgu, mimo co najmniej rocznych badań, przy nasilających się objawach neurologicznych, w połączeniu z odmową skierowania do lekarza specjalisty oraz skierowania na badania rezonansu magnetycznego. Zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (...) ambulatoryjne świadczenia specjalistyczne finansowane ze środków publicznych są udzielane na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego. W ust. 2 tegoż przepisu stwierdzono, że skierowanie nie jest wymagane do świadczeń: 1) ginekologa i położnika, 2) dentysty, 3) dermatologa, 4) wenerologa, 5) onkologa, 6) okulisty, 7) psychiatry, 8) dla osób chorych na gruźlicę, 9) dla osób zakażonych wirusem HIV, 10) dla inwalidów wojennych i osób represjonowanych, 11) dla osób uzależnionych od alkoholu, środków odurzających i substancji psychotropowych – w zakresie lecznictwa odwykowego. W rozpatrywanej sprawie przepis ten nie ma zastosowania, gdyż choroba skarżącego nie miała charakteru onkologicznego, lecz wymagała badań i leczenia neurologicznego i neurochirurgicznego. Organy rozpoznające sprawę, a zwłaszcza organ drugiej instancji, powinny natomiast rozważyć możliwość zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 60 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (...), w myśl którego w stanach nagłych świadczenia zdrowotne są udzielane bez wymaganego skierowania. Powołana wyżej ustawa określając w art. 5 pkt 33 pojecie "stanu nagłego" odsyła do ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz.U. Nr 113, poz. 1207, z późn. zm.). W myśl art. 3 pkt 1 tej ostatniej ustawy przez stan nagły należy rozumieć stan, w którym odroczenie w czasie pomocy medycznej może skutkować utratą zdrowia lub życia. W świetle tej definicji ustawowej sama choroba nowotworowa nie stanowi stanu nagłego, natomiast nierozpoznany przez co najmniej rok oponiak sklepistości prawej okolicy czołowej mózgu oraz uraz czaszkowo-mózgowy, organiczne uszkodzenie mózgu, związany z występującymi od kilku lat objawami psychodegradacji oraz innymi zaburzeniami neurologicznymi, stanowiącymi wskazania do natychmiastowej operacji neurochirurgicznej, powinien być uznany za stan nagły, w którym odroczenie w czasie pomocy medycznej może skutkować utratą zdrowia lub życia, uzasadniający świadczenia zdrowotne, w tym wykonanie rezonansu magnetycznego, bez wymaganego skierowania. W rozpatrywanej sprawie organy obydwu instancji w ogóle nie podjęły oceny merytorycznej sprawy, zajmując się w obligatoryjnym uzasadnieniu decyzji wyłącznie przytoczeniem treści powołanych wyżej (art. 15 ust. 1 pkt 2 oraz art. 32) przepisów ustawy, całkowicie oderwanym od stanu faktycznego. W ocenie organów obu instancji decydujące znaczenie ma fakt braku skierowania, niezależnie od jego przyczyn merytorycznych. W ocenie Sądu nie jest również uzasadnione twierdzenie, że w tej, w praktyce modelowej sytuacji, organy administracji NFZ działały w warunkach uznania związanego, bez żadnej możliwości wpływu na treść decyzji o refundacji kosztów badania rezonansu magnetycznego. Przeciwnie, właśnie w przedstawionym stanie faktycznym organy NFZ miały możliwość skorzystania , zgodnie z art. 60 ustawy, z uznania rozpatrywanej sytuacji za stan nagły, pozwalający na wykonanie badania rezonansu magnetycznego bez wymaganego skierowania, a co za tym idzie – uzasadniający również refundację kosztów tego badania, bez potrzeby wymaganego skierowania. Już na marginesie trzeba przypomnieć, że w przypadku sądów administracyjnych ma miejsce kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Z tego punktu widzenia nierzadkie są decyzje administracyjne, które rozmijają się z potocznym poczuciem słuszności - moralności i etyki; dotyczy to najczęściej decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania związanego, gdzie wina nie ma znaczenia dla oceny czynu, a kara (z zasady pieniężna) nie podlega miarkowaniu w zależności od stopnia zawinienia. Ów rozziew bywa różny, lecz w rozpoznawanej sprawie sprzeczność wydanych decyzji z powszechnie akceptowalnymi zasadami słuszności, związanymi m.in. z charakterem choroby i sytuacją materialną rodziny zainteresowanej, jest nie do zaakceptowania. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że w rozpatrywanej sprawie w niewłaściwy sposób zinterpretowano przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. Nr 210, poz. 2135), a w szczególności art. 32 w związku z art. 60 tej ustawy, a także naruszono przepisy postępowania (głównie art. 7, 77 oraz 107 § 3 K.p.a.) w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 127) orzekł jak w sentencji wyroku.