I SA/Gl 1448/04

W o j e w ó d z k i S ą d A d m i n i s t r a c y j n y w G l i w i c a c h w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Dumana Sędziowie : NSA Marek Kołaczek – spr. WSA Krzysztof Winiarski Protokolant: Monika Adamus po rozpoznaniu w dniu 15 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" S.A. w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ([...] złotych [...] groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), utrzymała w mocy decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odmowy zaliczenia nadpłaty w podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności streszczono dotychczasowy przebieg postępowania. Wyjaśniono, że pismem z dnia [...] 2004 r. "A" S.A. w T. złożyła wniosek do Burmistrza Miasta L. o zaliczenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1993-1996 w łącznej kwocie [...] zł na zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę w podatku od nieruchomości za lata poprzedzające złożenie wniosku oraz należności bieżące a w przypadku ich braku o zaliczenie nadpłaty w całości na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. W uzasadnieniu wniosku Spółka powołała się na regulację art. 76 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą, nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Organ podatkowy I instancji decyzją z dnia [...] 2004 r. odmówił zaliczenia nadpłaty w podatku od nieruchomości powołując się w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia między innymi na treść art. 330 Ordynacji podatkowej oraz art. 29 ust. 4 ustawy z 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik Spółki wniósł o jej uchylenie zarzucając naruszenie art. 80 i 330 Ordynacji podatkowej poprzez ich błędną wykładnię. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw od uwzględnienia odwołania. Uzasadniając zajęte w sprawie stanowisko w pierwszej kolejności przywołano art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowe, zgodnie z którym, nadpłata powstaje z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. Stwierdzono, że określenie momentu powstania nadpłaty ma istotne znaczenie dla określenia momentu zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych a także dla ustalenia wysokości roszczenia pieniężnego podatnika z tytułu nadpłaty, zważywszy, że nadpłaty podlegają oprocentowaniu. Dodano, że ustawodawca dokonał rozróżnienia zdarzeń od momentu zaistnienia których powstaje nadpłata. W § 1 wymienił zdarzenia, które powodują powstanie nadpłaty w wyniku niewłaściwego postępowania podatnika, płatnika, inkasenta lub organu podatkowego. W tych przypadkach wymagane jest określenie nadpłaty przez organ podatkowy, którego decyzja nie ma charakteru konstytutywnego co do momentu powstania nadpłaty, a jedynie stwierdzający fakt jej zaistnienia w określonej wysokości. Dodano, że nadpłaty wraz i oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba, że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych podatnika następuje z dniem powstania nadpłaty, tzn. w przypadku zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej – z dniem dokonania zapłaty. Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy zauważono, iż z akt sprawy wynika, że "A" S.A. w T. przy piśmie z dnia [...] 1997 r. przesłała skorygowane deklaracje w sprawie podstawy opodatkowania wartości budowli tzw. "wyrobisk górniczych". Organ podatkowy I instancji decyzją z dnia [...] 1999 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1992-1997. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W związku z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2001 r. SKO w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło swoją własną decyzję z dnia [...] r. oraz decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia [...] r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Burmistrz Miasta L. decyzją z dnia [...] r. nr [...] stwierdził istnienie na koncie podatkowym "A" S.A. nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1993-1996 i odmówił jej zwrotu. Decyzja ta została po raz kolejny uchylona przez organ II instancji z uwagi na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Spółki Burmistrz Miasta L. wydał decyzję z dnia [...] r., w której odmówił zwrotu stwierdzonej nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1993-1996. Na dzień powstania nadpłaty w latach 1993-1995 na koncie podatkowym Spółki nie istniały zaległości podatkowe, wobec czego nie istniała możliwość zarachowania jej z urzędu na poczet nieistniejących zaległości podatkowych. Natomiast w roku 1996 istniała zaległość w podatku od nieruchomości w kwocie [...] zł. W związku z tym część nadpłaty wynikającej z wyłączenia z opodatkowania wartości wyrobisk górniczych za 1996 r. została zaliczona na poczet tych zaległości. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją SKO w K. z dnia [...] r. nr [...]. Kontynuując stwierdzono, że zgodnie z art. 330 Ordynacji podatkowej, zwrot nadpłat powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed 1 stycznia 1998 r. dokonywany jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych. W ustawie tej przepis art. 29 zawiera dyspozycje w kwestii dotyczącej sposobu postępowania z nadpłatą podatku. Przepis ten ustanawia kolejność zaliczania nadpłaty podatkowej, tj. w pierwszej kolejności na zaległe i bieżące zobowiązania, a następnie na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Istniej też możliwość zwrotu nadpłaty. Kwestię zwrotu podatku reguluje art. 29 ust. 4, zgodnie z którym nadpłata nie podlega zwrotowi po upływie 3 lat licząc od końca roku, w którym powstała. Przepis wyraźnie wskazuje, kiedy nadpłata nie podlega zwrotowi. Dodano, że jego brzmienie jest zupełnie inne, niż obecne regulacje zawarte w art. 80 Ordynacji podatkowej, zaś złożenie wniosku o zwrot nadpłaty w stanie prawnym obowiązującym do końca 1997 r., nie przerywało biegu terminu do zwrotu nadpłaty, tak jak obecnie przewiduje to art. 80 § 3 Ordynacji podatkowej. Nie można zatem – zdaniem SKO – uznać, że zaliczenie nadpłaty na zaległe i bieżące zobowiązania może nastąpić bez względu na upływ czasu od dnia powstania nadpłaty a 3-letni okres przedawnienia dotyczy tylko zwrotu nadpłaty. Podkreślono, że aktualnie ustawodawca wyraźnie precyzuje sytuacje, kiedy wygasa prawo do zwrotu nadpłaty, jednakże powyższe zmiany nie dotyczą niniejszej sprawy, która rozpatrywana jest w innym stanie prawnym. W podsumowaniu podniesiono, że w rozpatrywanej sprawie nadpłata w podatku od nieruchomości powstała w latach 1993-1996. Wobec braku zaległości za lata 1993-1995 nie istniała możliwość zaliczenia nadpłaty za ten okres na zaległości. Natomiast w roku 1996 istniała zaległość w podatku od nieruchomości w kwocie [...] zł i część nadpłaty wynikającą z wyłączenia z opodatkowania wartości "wyrobisk górniczych" za 1996 r. została zaliczona na poczet tych zaległości. W zakończeniu stwierdzono, iż instytucja stwierdzenia nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych to alternatywa dla instytucji zwrotu nadpłaty. W związku z upływem terminu przedawnienia żądania zwrotu nadpłaty oraz brakiem wniosku o zarachowanie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań (wniosek taki zawiera dopiero pismo z [...] 2004 r.) upłynął ustawowy termin wnoszenia takich żądań. W skardze na Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji SKO z dnia [...] r. i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta L. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 330 i art. 324 § 1 poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji naruszenie art. 80 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie, - art. 29 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych poprzez jego błędne zastosowanie. W uzasadnieniu skargi streszczono dotychczasowy przebieg postępowania i podniesiono, że niezrozumiałe jest stanowisko organów obu instancji, które wyraźnie wskazuje na regulacje dotyczące zwrotu nadpłaty podatku. Zdaniem pełnomocnika Spółki, stanowisko takie jest ewidentnie sprzeczne z treścią złożonego przez Spółkę wniosku. Podniesiono, że bezspornym jest stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości w łącznej kwocie [...] zł. Fakt ten został stwierdzony prawomocną decyzją SKO w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia [...] r. Podkreślono, że złożony w dniu [...] 2004 r. przez Spółkę wniosek dotyczył wyraźnie zaliczenia stwierdzonej nadpłaty na poczet zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za lata poprzedzające złożenie wniosku oraz należności bieżących w tym podatku, a nie jak przyjmują organy, zwrotu tej kwoty. Zaznaczono, że prawo do zwrotu nadpłaty jest czymś innym niż prawo do zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości w świetle postanowień Ordynacji podatkowej. Konsekwencją tej regulacji jest – zdaniem pełnomocnika – brak możliwości stosowania przepisu art. 330 Ordynacji podatkowej, a tym samym ustawy o zobowiązaniach podatkowych, do instytucji prawa podatnika do złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości. Powołując się na brzmienie art. 324 § 1 Ordynacji podatkowej, stwierdzono, że do spraw wszczętych, a nie rozpatrzonych przez organ podatkowy pierwszej instancji przed dniem 1 stycznia 1998 r. stosuje się przepisy niniejszej ustawy. Wyjątkiem od tej reguły jest art. 330 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że zwrot nadpłat powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dokonywany jest na podstawie przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Dokonując wykładni cytowanego przepisu stwierdzono, że dotyczy on wyłącznie zwrotu nadpłaty. Wyrażono pogląd, iż zastosowanie zatem art. 29 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych poprzez art. 330 Ordynacji podatkowej dotyczącego wyłącznie instytucji zwrotu nadpłaty do wnioskowanego zaliczenia stwierdzonej nadpłaty na poczet zaległości podatkowych należy uznać za sprzeczne z prawem i niedopuszczalne. W przekonaniu skarżącej, w zaistniałym stanie faktycznym nie ma możliwości zastosowania art. 29 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, jako że nie ma możliwości zastosowania art. 330 Ordynacji podatkowej, który dotyczy zupełnie innego przedmiotu postępowania. Zdaniem strony skarżącej w niniejszej sprawie należy zgodnie z dyrektywą wypływającą z art. 324 § 1 Ordynacji podatkowej zastosować regulację art. 80 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że prawo do zwrotu nadpłaty podatku wygasa po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin jej zwrotu (art. 80 § 1). Po upływie terminu określonego w § 1 wygasa również prawo do złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych oraz możliwość zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych (art. 80 § 2). Równocześnie zgodnie z art. 80 § 3 Ordynacji podatkowej, złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, zwrot nadpłaty lub zaliczenie jej na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych przerywa bieg terminu do zwrotu nadpłaty. W konsekwencji stwierdzono, iż złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty przerywa również bieg terminu przedawnienia do złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty w podatku na poczet przyszłych zobowiązań. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego stwierdzono, że Spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty [...] 1997 r. i z tym dniem doszło do przerwania biegu przedawnienia do złożenia wniosku o zaliczenie ewentualnej nadpłaty na poczet zaległości. Ze względu na przedłużającą się procedurę postępowanie zakończyło się prawomocną decyzją SKO z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia [...] r. stwierdzającą nadpłatę w podatku od nieruchomości za lata 1993-1996 w łącznej kwocie [...] zł. W związku z powyższym 5-letni termin do złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości należy – zdaniem strony skarżącej – liczyć od dnia uprawomocnienia się decyzji SKO, bowiem w trakcie trwania postępowania przedawnienie nie biegnie. Przyjęcie powyższego stanowiska wskazuje, że wniosek "A" S.A. złożony pismem z dnia [...] 2004 r. został złożony w terminie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo ustosunkowując się do zarzutów skargi organ odwoławczy nie zgodził się z argumentami strony skarżącej, gdyż instytucja zaliczenia nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych to alternatywa dla instytucji zwrotu nadpłaty. Sprawa zaś dotyczy nadpłaty powstałej przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. W związku z tym zwrot tych nadpłat dokonywany jest – zgodnie z art. 330 Ordynacji podatkowej, na podstawie ustawy o zobowiązaniach podatkowych. W związku z upływem terminu przedawnienia żądania zwrotu nadpłaty oraz brakiem wniosku o zarachowanie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań (wniosek taki zawiera dopiero pismo z [...] 2004 r.) upłynął ustawowy termin wnoszenia takich żądań. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona w związku z czym zaskarżoną decyzję należało uchylić. Co zaś się tyczy meritum sprawy to w punkcie wyjścia zauważyć trzeba, że spór między stronami sprowadza się w istocie rzeczy do kwestii natury prawnej. Stwierdzone w niej okoliczności faktyczne sporne bowiem nie są. Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy w niniejszej sprawie istotnie upłynął termin przedawnienia do złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1993-1996 na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Mając powyższe na względzie przypomnieć należy, że organy podatkowe odmówiły takiego zaliczenia, powołując się z jednej strony na datę złożenia wniosku w tym przedmiocie (8 stycznia 2004 r.), z drugiej zaś na regulację przejściową zawartą w przepisie art. 330 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.) oraz stosownych regulacji przepisów ustawy z 19.12.1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. z 1993 r., nr 108, poz. 486 z późn. zm.). W tej sytuacji dalsze rozważania przenieść należy więc na grunt wskazanego wyżej przepisu intertemporalnego zawartego w art. 330 Ordynacji podatkowej. Zgodnie zaś z jego treścią "zwrot nadpłat powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dokonywany jest na podstawie przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych". Z treści tego przepisu wynika zatem, że w przypadku nadpłat powstałych przed dniem wejścia w życie Ordynacji podatkowej (01.01.1998 r.) – z którym to stanem rzeczy mamy niewątpliwie do czynienia w rozpatrywanej sprawie, odsyła on w kwestii "zwrotu nadpłat" do regulacji zawartych w cyt. wyżej ustawie o zobowiązaniach podatkowych. Regulacja taka powoduje zatem, że wyjaśnienia wymaga użyte w nim pojęcie "zwrot nadpłat". Pojęcie to może zaś być tłumaczone dwojako. Raz (wąsko), jako czynność materialno - techniczna polegająca na prawnie uregulowanym sposobie zadysponowania przez organ podatkowy nadpłaconym podatkiem. Drugi (szeroko), jako ogół norm materialno - prawnych regulujących kwestię powstania i rozdysponowania nadpłat. Niezależnie jednak od sposobu rozumienia tego pojęcia, gdy przeanalizujemy stosowną regulację zawartą w art. 29 ustawy o zobowiązaniach podatkowych dojdziemy do wniosku, że całkowicie pomija ona zagadnienia procesowe związane z ustalaniem nadpłat, na co zwrócił zresztą uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24.07.2003 r., sygn. III SA 2149/02, którym stwierdził, że przywołany przepis art. 29 stanowił jedynie o zasadach postępowania z nadpłatą a nie o sposobie jej ustalania (vide: System Legalis Wyd. C. H. Beck w W – wie). Stąd też w ocenie składu orzekającego w pełni uprawnionym staje się wniosek, że o ile w takim stanie rzeczy jaki zachodzi w niniejszej sprawie materialno – prawne regulacje związane z powstaniem nadpłaty oceniane muszą być na podstawie regulacji obowiązującej uprzednio ustawy o zobowiązaniach podatkowych, o tyle regulacje procesowe wiążące się z dochodzeniem zwrotu nadpłaty, wobec ich braku w poprzednim stanie prawnym, winny być stosowane zgodnie z treścią nowej regulacji prawnej zawartej w Ordynacji podatkowej. Wsparcie dla takiego toku rozumowania stanowi przy tym uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.09. 2002 r., sygn. I SA/Wr 329/02, w którym Sąd ten na tle zbliżonego stanu faktycznego z zachodzącym w tej sprawie, odwołując się m. in. do "konstytucyjnych zasad równości i sprawiedliwości, zgodnie z którymi wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną w równy sposób powinny być traktowane równo" zaakcentowanych w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11.04.1994 r., sygn. K 10/93 wyraził pogląd, że " ... dokonując wykładni art. 29 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych należy stwierdzić, że w przypadku, gdy do powstania nadpłaty doszło w wyniku zastosowania się do obowiązku zapłacenia nienależnego (lub w nienależnej wysokości) zobowiązania podatkowego określonego w wadliwej decyzji, wyeliminowanej następnie z obrotu prawnego, termin określony w tym przepisie jest zachowany, gdy podatnik w okresie 3 lat od zapłacenia podatku wystąpi w ramach przysługujących mu środków prawnych z roszczeniem eliminacji tejże decyzji. W takim bowiem przypadku żądanie wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji wymiarowej, stanowiącej podstawę nienależnego świadczenia podatkowego, zawierało w sobie jednocześnie roszczenie o zwrot nadpłaty, które stało się wymagalne w momencie jej stwierdzenia, tzn. uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności takiej decyzji (wymiarowej, który to walor w niniejszej sprawie posiada decyzja celna) ... . Przy wykładni art. 29 ust. 4 cyt. wyżej ustawy należy również uwzględniać – jak podkreślono – ewolucję jaka nastąpiła w ujęciu problematyki zwrotu nadpłaty na gruncie Ordynacji podatkowej. Ustawodawca bogatszy o doświadczenia jakie na tym tle zaistniały w sferze podatkowej w wyniku transformacji ustrojowej, w ustawie Ordynacja podatkowa dokonał szczegółowego unormowania tej instytucji". W tych zaś ramach dostrzegł zwłaszcza to, że w takiej sytuacji jak niniejsza "bieg przedawnienia do zgłoszenia roszczenia w sensie procesowym może rozpocząć się dopiero w momencie stwierdzenia nadpłaty, a to ma miejsce z chwilą wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji wymiarowej" (vide: B. Adamiak, J. Borkowski, R.Mastalski, J. Zubrzycki – "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Wyd. "UNIMEX", Wrocław 2003 r., str. 958 – 959). Powyższe uwagi pozwalają zatem na sformułowanie tezy, iż w przypadku, gdy nadpłata powstała co prawda pod rządami ustawy o zobowiązaniach podatkowych, lecz żądanie jej stwierdzenia zgłoszono w czasie obowiązywania nowej regulacji zawartej w Ordynacji podatkowej, to w świetle regulacji intertemporalnej zawartej w art. 330 tejże ustawy te pierwsze przepisy (ustawy o zobowiązaniach podatkowych) będą miały zastosowanie dla oceny materialnoprawnych przesłanek stwierdzenia nadpłaty oraz technicznego sposobu jej rozliczenia, te drugie zaś (Ordynacji podatkowej) będą regulować procesowy tryb jej dochodzenia. W konsekwencji tego orzekające w sprawie organy podatkowe, które nie wzięły pod uwagę powyższych kwestii, rozstrzygnęły sprawę z naruszeniem wskazanych wyżej regulacji materialnoprawnych i procesowych, które to uchybienie w równej mierze obciąża zarówno organ I jak i II instancji. Skoro zaś tak, to interpretacja przepisu, przyjęta za podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie w zaskarżonej części, musi być uznana za wadliwą, co skutkuje uchyleniem zaskarżonej części decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na podstawie art. 200 powyższej ustawy orzeczono o zwrocie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, na które złożył się wpis sądowy od skargi, opłata skarbowa za pełnomocnictwo oraz koszty zastępstwa procesowego. Z uwagi z kolei na charakter zaskarżonej części decyzji Sąd nie znalazł podstawy do zastosowania art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.