III SA/Kr 70/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Kisiel sprawozdawca Sędziowie: WSA Halina Jakubiec NSA Krystyna Kutzner Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2005 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] 2004 r. Nr : [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności niektórych przepisów uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2004 r. , nr LXIII0582/2004 w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami osobowymi na terenie Gminy Miejskiej [...] skargę oddala Przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] 2004 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności niektórych przepisów uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2004 r., nr LXIII0582/2004 w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami osobowymi na terenie Gminy Miejskiej [...]. Organ nadzory zakwestionował mianowicie § 2 uchwały, który naruszenie uchwały uczynił wykroczeniem. Takie rozszerzenie odpowiedzialności nie ma oparcia w prawie przedmiotowym czyli Rada przekroczyła zakres otrzymanych kompetencji. Natomiast zakwestionowany § 3 ust.2 pkt 3 załącznika do uchwały zwalniał przewoźników z obowiązku przewożenia chorych zakaźnie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego powołano się na zasadę równości, z czym nie da się pogodzić pozbawienie chorych zakaźnie z prawa do korzystania z taksówek na tych samych zasadach co pozostali klienci. Skarżąca Gmina Miejska [...] powołała się na art.23 kc, zapewniający taksówkarzom ochronę ich zdrowia. Równocześnie art.70a ust. 2 o zakładach opieki zdrowotnej reguluje wysokie wymagania jakie ma spełniać transport sanitarny. Jest oczywiste, że taksówki powszechnie dostępnie nie mają obowiązku spełniać tych wymogów. Art.32 ustawy o chorobach zakaźnych nakazuje przeprowadzanie dezyfenkcja środka transportu po każdym przewozie osoby chorej zakaźnie, czego nie można zapewnić w odniesieniu do taksówek. Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi. Gmina w sposób upraszczający powołuje się na choroby zakaźne. Obszerna lista tych chorób świadczy o ich zróżnicowaniu i dlatego nie można dokonać takiej generalizacji, jaka ma miejsce w § 3 uchwały. Wprowadzenie tego zwolnienia jest sprzeczne z zasadami poprawnej legislacji, albowiem stworzona została reguła powinnego postępowania, której przestrzeganie napotyka na zasadniczą trudność, albowiem taksówkarz nie ma możliwości obiektywnego określenia, który z potencjalnych klientów jest chory zakaźnie. - brak zasad i możliwości wyboru chorych zakaźnie. Nietrafne jest powoływanie się na przepisy o specjalistycznym transporcie sanitarnym. Funkcjonuje on bowiem zupełnie niezależnie od taksówek, a każda z tych form transportu funkcjonuje na odrębnych obszarach życia społecznego. Wojewoda podtrzymał też zarzut naruszenia przez uchwałę konstytucyjnej zasady równości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Sąd w pełni podziela argumentację Wojewody [...] odwołującą się do konstytucyjnej zasady równości osób fizycznych. Zakwestionowana uchwała Rady Miasta Krakowa jest aktem prawa miejscowego, dlatego stosuje się do niej zasadę równości. Dlatego korzystając ze swej kompetencji do stanowienia wykonawczych przepisów miejscowych Rada Miasta Krakowa nie można ustanawiać reguły sprzeczne z zasadą równego traktowania wszystkich podmiotów prawa.. Istotną cechą działalności usługowej taksówkarzy jest powszechna dostępność tej usługi, tj. pojazdy te mają być dostępne na terenie całego miasta i mają być dostępne dla każdego klienta (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 1996 r., I Acr 890/96, OSA 1998 r., z.9, poz.36). Skarżąca Gmina twierdzi, że przewozowi chorych zakaźnie służą specjalistyczne środki transportu. Transport sanitarny jest to przewóz osób albo materiałów biologicznych i materiałów wykorzystywanych do udzielania świadczeń zdrowotnych, wymagających specjalnych warunków transportu (art.70a ust.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej, Dz.U. nr 91, poz.408 ze zm.) Taka interpretacja jest nieprawidłowa. Przepis ten określa przeznaczenie transportu sanitarnego, z czego nie można jednak wyciągać wniosku o uchyleniu powszechnej dostępności taksówek. Taki sposób interpretacji prawa jest sprzeczny z dobrze utrwalonymi zasadami wykładni prawa. Przykładowo, z faktu że gmina ma zapewnić zbiorowy transport czy oświatę, nie wynika ani monopol gminy w tym zakresie, ani – pozbawienie rodziców prawa wyboru szkoły dla swojego dziecka. Z obowiązku funkcjonowania specjalnych środków transportu sanitarnego nie wynika automatycznie zakaz transportu przez inne osoby, ani uchylenie powszechności dostępu do taksówek przez klientów. Również wnioski wyprowadzone przez Skarżącą Gminę z art.32 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach (Dz.U.nr 126, poz.1384 ze zm.) są nieprawidłowe. Środki transportu, którymi przewożone były osoby chore lub podejrzane o zakażenie, podlegają zabiegom dezynfekcyjnym po każdym przewozie takiej osoby. Został w ten sposób ustanowiony obowiązek dysponentów środków transportu, co wskazuje że osoby chore lub podejrzane o zakażenie nie zostały pozbawione prawa do korzystania z usług taksówkarzy na równi z pozostałymi klientami. Nałożenie na chorych dodatkowych obowiązków czy ograniczeń w poruszaniu się i kontaktach z innymi osobami może nastąpić wyjątkowo, z zachowanie sformalizowanej procedury, w trybie decyzji (art.25 ustawy o chorobach zakaźnych i zakażeniach) co wskazuje że chorym nie można ograniczać dostępu do taksówek. Wskazana przez Skarżącą obszerna lista chorób zakaźnych wskazuje, że może nimi być dotknięta pokaźna część społeczeństwa. Gdyby cała taka grupa mogła być pozbawiona prawa do korzystania z usług taksówkarskich, to przekreślona zostałaby cecha powszechności tych usług. Nie ma wątpliwości że Rada Miasta [...] nie była uprawniona do poszerzania katalogu wykroczeń. Mimo podobieństwa terminologicznego (przepisy porządkowe) uchwała będąca przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego nie jest przepisem porządkowym w rozumieniu art. 40 ust.3 ustawy o samorządzie gminnym Dlatego art.40 ust.4 ustawy o samorządzie gminnym nie może być uznany za podstawę wprowadzania w zakwestionowanej uchwale Rady Miasta Krakowa z dnia 25 listopada 2004 r. odpowiedzialności określonej w prawie o wykroczeniach za naruszenie przepisów tej uchwały Gmina nie wykazała też, aby inny przepis prawa powszechnie obowiązującego rangi ustawy dawał Radzie taką kompetencję. Dlatego na zasadzie art.7 Konstytucji RP wiążące jest domniemanie niedopuszczalności wprowadzenia przez Radę tego rodzaju odpowiedzialności. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270, zm. Dz.U.: 2004, nr 162, poz.1692 i 2005, nr 94, poz.788).