I SA/Wa 1732/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska (spr.) Sędziowie WSA Emilia Lewandowska asesor WSA Mirosław Gdesz Protokolant referendarz sądowy Przemysław Żmich po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2005 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2004 nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta W. z dnia [...], nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. ISA/Wa 1732/04 U z a s a d n i e n i e Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] września 2004 r., nr [....], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...], w przedmiocie przyznania D. M. zasiłku okresowego od 1 lipca 2004 r. do 30 września 2004 r. w wysokości [...] miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił wysokość zasiłku okresowego. Z art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) wynika, że kwota zasiłku okresowego ustalonego zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Nie dotyczy to jednak bieżącego roku. Kryterium dochodowe dla osoby gospodarującej samotnie wynosi aktualnie 461 zł. Ustawa o pomocy społecznej określa sposób obliczania należnego świadczenia. Wysokość zasiłku okresowego określa się jako różnicę pomiędzy kryterium dochodowym na osobę samotną a faktycznym dochodem tej osoby. Dochód D. M. wynosi [...] zł. W roku bieżącym nie jest to tylko różnica pomiędzy wskazanymi wielkościami, lecz jedynie jej 20 % jako wysokość minimalnego zasiłku. Kwota zasiłku okresowego nie może w tym stanie faktycznym być wyższa niż 67,38 zł. Świadczenie w formie zasiłku okresowego nie może mieć dowolnej wysokości i nie jest też przedmiotem uznania orzekającego organu administracji. Zgodnie z art. 147 ustawy o pomocy społecznej w 2004 r. minimalna wysokość zasiłku okresowego wynosi w przypadku osoby samotnie gospodarującej – 20 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. D. M. może korzystać w razie potrzeby z innych form pomocy społecznej, np. zasiłków celowych, których wysokość jest uznaniowa i zależna od środków finansowych, jakimi dysponuje OPS. Nie jest możliwe przyznanie zasiłku okresowego w kwocie wyższej, niż uchwalił ustawodawca. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. M. kwestionuje wysokość przyznanego zasiłku okresowego. Zdaniem skarżącej powinien on wynosić 168,40 zł i wynika to z art. 38 ust. 1 i 3 ustawy o pomocy społecznej. Według art. 38 ust. 3 tej ustawy kwota zasiłku nie może być niższa niż 50 % różnicy między dochodem a kryterium dochodowym. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Zasiłek powinien być przyznany od 1 maja 2004 r., a nie od 1 lipca 2004 r. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i wskazało, że argumentacja skargi jest powtórzeniem odwołania, którego zarzuty zostały omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu odnośnie początkowej daty przyznania zasiłku okresowego, Kolegium podało, że data jest związana z datą złożenia wniosku o ten zasiłek – 20 lipca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona, bowiem organy dokonały błędnej wykładni powołanych przepisów ustawy o pomocy społecznej. W myśl art. 38 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej zasiłek okresowy w przypadku osoby samotnie gospodarującej – do wysokości różnicy między kryterium dochodowym a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie. Równocześnie art. 38 ust. 3 pkt 1 ustawy przewiduje, że kwota zasiłku okresowego ustalonego zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 1 nie może być niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Powyższe oznacza, że w myśl powołanych przepisów kwota zasiłku okresowego nie może być wyższa niż 418 zł, a równocześnie nie może być niższa niż 50 % różnicy pomiędzy kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Oznacza to, że ustawa określa wysokość zasiłku okresowego tak co do jego wysokości maksymalnej jak i najniższej. Pozwala to na stwierdzenie, że ustawa określa pewnego rodzaju progi, które nie mogą być przekroczone w ustalaniu wysokości tego zasiłku. Sama zaś wysokość zasiłku okresowego powinna być ustalona z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy i w ramach przedstawionych wyżej ograniczeń co do maksymalnej i minimalnej wysokości tego zasiłku. Artykuł 147 ust. 1-3 ustawy o pomocy społecznej określający minimalną wysokość zasiłku okresowego w roku 2004 dla osoby samotnie gospodarującej na 20 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby przewiduje kolejne warunki ustalania wysokości tego zasiłku w latach 2004-2007. Nie oznacza to jednak, że na podstawie tych przepisów zasiłek okresowy ustalony stosownie do art. 38 ustawy należy jeszcze zmniejszyć do kwoty minimalnej określonej w art. 147. Przepis ten określa tylko minimalną, określoną w procentach wysokość zasiłku w danym roku a nie nakłada na organ obowiązku zmniejszenia ustalonego zasiłku do przyjętych w art. 147 minimalnych kwot zasiłku. Orzekające w sprawie organy błędnie przyjęły, że ustalony na podstawie art. 38 ust. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej zasiłek podlegał pomniejszeniu do wysokości minimalnej określonej w art. 147 dla zasiłków okresowych przyznawanych w roku 2004 r. Z powyższych względów Sąd orzekł, jak sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).