II SA/Wa 215/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, WSA Adam Lipiński, Protokolant Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2004 r. sprawy ze skargi B.P. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia w drodze wyjątku oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. znak sprawy: [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] listopada 2003 r., którą odmówił Pani B. P. przyznania świadczenia w drodze wyjątku na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 z późn. zm.). Z uzasadnienia decyzji wynika, że B. P. nie spełnia warunków określonych w powołanym wyżej art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, bowiem nie wykazała szczególnych okoliczności usprawiedliwiających okres pozostawania bez zatrudnienia przed stwierdzeniem przez lekarza orzecznika ZUS, jej całkowitej niezdolności do pracy z uwagi na stan zdrowia. Wnioskodawczyni została uznana za całkowicie niezdolną do pracy orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] września 2003 r., natomiast ostatni udowodniony okres składkowy, to dzień [...] grudnia 1992 r. Zdaniem Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych tak długi okres pozostawania bez zatrudnienia uzasadnia odmowę przyznania prawa do świadczenia w drodze wyjątku. Praca dorywcza wykonywana przez nią w tym okresie - bez zgłoszenia do ubezpieczenia i odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne, nie może być uznana za szczególną okoliczność, która uniemożliwiła uzyskanie uprawnień do świadczenia w drodze wyjątku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. P. twierdziła, że z uwagi na zły stan zdrowia, po dniu [...] grudnia 1992 r. nie mogła podjąć stałej pracy. Była bez środków do życia, w związku z tym zmuszona była podejmować każdą pracę dorywczą. W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 83 ust. 1 powołanej ustawy o emeryturach i rentach z FUS, przyznanie świadczenia w drodze wyjątku jest możliwe, gdy zostały spełnione łącznie przez wnioskodawcę następujące warunki: ” jest lub był osobą ubezpieczoną, ” nie spełnia warunków ustawowych do uzyskania świadczeń wskutek szczególnych okoliczności, ” nie może podjąć pracy zawodowej z uwagi na zły stan zdrowia (całkowicie niezdolny do pracy) lub wiek, ” nie ma niezbędnych środków utrzymania. Niespełnienie nawet jednego z wymienionych warunków wyklucza możliwość przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Decyzje podejmowane przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 83 ust. 1 powołanej ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych mają charakter uznaniowy. Sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona i sprowadza się do oceny, czy organ rozstrzygający badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w danej sprawie. W rozpatrywanej sprawie organ emerytalno-rentowy w sposób prawidłowy ustalił, że skarżąca nie spełniała wszystkich warunków przewidzianych w powołanym art. 83 ust. 1 ustawy. Bezspornym jest w sprawie, że skarżąca zaprzestała pracy od grudnia 1992 r. i nie podjęła jej już do dnia powstania całkowitej niezdolności do pracy (z uwagi na zły stan zdrowia) do [...] września 2003 r. Analizując fakty z jej życia Prezes ZUS miał podstawy do przyjęcia, że nie wystąpiły szczególne okoliczności usprawiedliwiające tak długą przerwę w ubezpieczeniu, zwłaszcza w świetle jej wyjaśnień, że w tym okresie pracowała dorywczo, bez konieczności odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne. Bez znaczenia dla oceny uprawnień skarżącej do przyznania prawa do świadczenia w drodze wyjątku, jest jej obecna trudna sytuacja materialna, bowiem taka przesłanka nie stanowi wystarczającej podstawy do przyznania świadczenia. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę B.P. oddalił.