II SA/Ka 3273/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie: asesor WSA Beata Kalaga - Gajewska NSA Tadeusz Michalik (spr.) Protokolant: Urszula Smykała po rozpoznaniu w dniu 22 września 2005 r. sprawy ze skargi Gminy G. na decyzję Ś. Kuratora Oświaty z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie stopnia awansu zawodowego nauczyciela uchyla zaskarżoną decyzję W dniu [...]r. M. B., nauczyciel w Zespole Szkół Ogólnokształcąco- Ekonomicznych w G., złożyła do Prezydenta Miasta G. wniosek o wszczęcie postępowania egzaminacyjnego na stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. Warunkiem nadania nauczycielowi kolejnego stopnia awansu zawodowego jest posiadanie kwalifikacji o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. -Karta Nauczyciela, tj. posiadanie wyższego wykształcenia z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym lub ukończenie zakładu kształcenia nauczycieli, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela oraz w przypadku nauczyciela kontraktowego -zdanie egzaminu przed komisją egzaminacyjną. W trakcie analizy formalnej dokumentacji złożonej przez M. B. stwierdzono brak dokumentacji potwierdzającej kwalifikacje do zajmowanego stanowiska. Wobec tego wymieniona została wezwana do uzupełnienia dokumentacji dotyczącej kwalifikacji pismem z dnia [...]r. W odpowiedzi na to pismo M. B. złożyła dodatkowe dokumenty w dniu [...]r. ( w tym kserokopię indeksu ). Wobec wątpliwości co do kwalifikacji wymienionej, Prezydent G. zwrócił się o stwierdzenie posiadania kwalifikacji przez M. B. do nauczanego przedmiotu do Ś. Kuratora Oświaty pismem z dnia [...]r. Wraz z pismem zostały przekazane kopie wszystkich dokumentów przedłożonych przez M. B., zaświadczające o jej kwalifikacjach. Pismem z dnia [...]r. Nr [...] Ś. Kuratorium Oświaty, na podstawie przesłanej mu dokumentacji, wyraziło opinię, że M. B. nie posiada przygotowania pedagogiczno - metodycznego do nauczanych przedmiotów. Uwzględniając w/wym. opinię Ś. Kuratorium Oświaty Prezydent Miasta G. w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 oraz art. 157 § 1 k.p.a. stwierdził nieważność decyzji Nr [...] z dnia [...]r. wydanej przez Dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcąco -Ekonomicznych w G. nadającej M. B. stopień nauczyciela kontraktowego w związku z niespełnieniem przesłanek do nadania stopnia awansu zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy -Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19 poz. 239 z późniejszymi zmianami) nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie umowy o pracę, którzy posiadają wymagane kwalifikacje, z tym dniem uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela kontraktowego i stają się nauczycielami zatrudnionymi na podstawie umowy o pracę odpowiednio na czas określony lub nie określony. Podkreślono, że w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000 to jest 06 kwietnia 2000 r. M. B. była zatrudniona w Zespole Szkól Ogólnoksztalcąco-Ekonomicznych w G. na stanowisku nauczyciela przedmiotów zawodowych i WOS-u. Zgodnie z obowiązującym wówczas rozporządzeniem MEN z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia (Dz. U. Nr 98, poz. 433 z późniejszymi zmianami), kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkołach średnich zawodowych, posiadała osoba która legitymowała się dyplomem ukończenia: l) studiów magisterskich na kierunku (specjalności) zgodnym (lub zbliżonym) z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych zajęć i przygotowaniem pedagogicznym, 2) studiów magisterskich na kierunku (specjalności) innym niż nauczany przedmiot lub rodzaj prowadzonych zajęć i przygotowaniem pedagogicznym, która ponadto ukończyła studia doktoranckie, podyplomowe, uzupełniające lub inne prowadzone przez szkolę wyższą -z zakresu nauczanego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć. W tej mierze stwierdzono, że przedstawionych przez M. B. dokumentów wynika, że na dzień 06 kwietnia 2000 r. legitymowała się dyplomem ukończenia studiów wyższych magisterskich na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Ś. w K. na kierunku [...]. Zdaniem organu, M. B. nie posiadała natomiast na dzień 06 kwietnia 2000 r. przygotowania pedagogicznego w rozumieniu obowiązujących wówczas przepisów, tak więc nic posiadała również kwalifikacji do pracy na stanowisku nauczyciela. Reasumując organ wskazał, że nie zostały wobec tego spełnione przesłanki nadania stopnia awansu zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2003 r. Zauważono nadto, że decyzja Dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcąco -Ekonomicznych w G. z dnia [...]r. nie jest zgodna z wzorem ustalonym w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 03 sierpnia 2000 r. w sprawie uzyskiwania stopnia awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 70, po. 825 z późniejszymi zmianami) , a wymieniona w niej podstawa prawna nie istnieje. Odwołanie od tej decyzji złożyła M. B. Domagała się jej uchylenia i przywrócenia jej stopnia nauczyciela kontraktowego. W uzasadnieniu szeroko opisała swoją drogę zawodową, a także kwalifikacje jakie nabyła. Stwierdziła , że organ I instancji w różny sposób traktuje nauczycieli, podając przykład osoby bez kwalifikacji , w stosunku do której organ nie ma żadnych zastrzeżeń. Decyzją z dnia [...]r. Ś. Kurator Oświaty działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania związku z art. 9b ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. -Karta Nauczyciela uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że w dniu wydania decyzji z dnia [...]r. (nadania M. B. stopienia nauczyciela kontraktowego) obowiązywała ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. -Karta Nauczyciela (tekst jednolity z 1997 r. Dz. U. Nr 56, poz. 357 z późno zm). Zgodnie z zapisem art. 9 ust. 1 stanowisko nauczyciela mogła zajmować osoba, która posiadała wyższe wykształcenie z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym lub ukończyła zakład kształcenia nauczycieli i podejmowała pracę na stanowisku, dla. którego były to wystarczające kwalifikacje. Wskazano, że obowiązującym wówczas aktem wykonawczym do art. 9 ust. 1 ustawy było rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. Nr 98, poz. 433 z późno zm.), którego § 1 pkt 2 regulował również kwestię przygotowania pedagogicznego, a przez przygotowanie pedagogiczne należało rozumieć nabycie wiedzy i umiejętności z zakresu psychologii, pedagogiki i dydaktyki szczegółowej nauczanych w powiązaniu z kierunkiem (specjalnością) kształcenia i praktyką pedagogiczną w wymiarze nie mniejszym niż 270 godzin oraz odbycie pozytywnie ocenionych praktyk pedagogicznych w wymiarze nie mniejszym niż 150 godzin. O posiadaniu przygotowania pedagogicznego świadczył m.in. dyplom (zaświadczenie) szkoły wyższej. Zaakcentowano, że cytowane rozporządzenie nie określało, w jakim wymiarze powinny być realizowane poszczególne zajęcia wchodzące w zakres przygotowania pedagogicznego, pozostawiając te kwestie do rozstrzygnięcia przez instytucje (w tym przypadku szkołę wyższą) prowadzącą kształcenie. Stwierdzono, że z analizy dokumentacji wynika, że M. B. na stanowisku nauczyciela pracuje od [...]r., a w Zespole Szkół Ogólnokształcąco-Ekonomicznych w G. od [...]r. do nadal na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony i legitymuje się dyplomem ukończenia Uniwersytetu Ś. na kierunku [...]. Dokonując oceny kwalifikacji M. B. stwierdzono na podstawie całokształtu materiału dowodowego , w tym na podstawie "dodatkowo przesłanej kserokopii indeksu" , iż M. B. ukończyła wyższe studia magisterskie w systemie zaocznym, w trakcie których zaliczyła blok przedmiotów psychologiczno-pedagogicznych. Przywołano wykładnię Ministerstwa Edukacji Narodowej - zawartą w piśmie Nr DSW4-0742- 2/95 - z której wynika, że ze względu na specyfikę kształcenia w systemie zaocznym, może być ograniczony podany w cytowanym rozporządzeniu o kwalifikacjach, wymiar godzin przygotowania pedagogicznego. Zdaniem organu odwoławczego biorąc pod uwagę fakt ukończenia prze M. B. studiów w systemie zaocznym w czasie, gdy była czynnym nauczycielem, to należy uznać w tym przypadku jej przygotowanie pedagogiczne jako wystarczające i stwierdzić , że M. B. posiada pełne przygotowanie pedagogiczne. Konsekwencją tego jest to, że akt nadania po M. B. stopnia nauczyciela kontraktowego, wydany przez dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcąco-Ekonomicznych w G. został wydany zgodnie z obowiązującym prawem w zakresie kwalifikacji. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Gmina G. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 19 , poz. 239) przez błędną jego wykładnię. Podkreślono, że sam Kurator Oświaty wcześniej zajmował stanowisko o nie posiadaniu przez M. B. kwalifikacji do zajmowanego stanowiska, a przywołane przez Kuratora Oświaty w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji pismo MEN, znak DSW4-0742-2/96 z dnia 30 maja 1996 r.,pozbawione jest podstawy prawnej, narusza przepisy rozporządzenia MEN z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia, i w żadnym wypadku nie można uznać, że stanowi wiążącą wykładnię prawa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał w całości dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje. Skarga musiała odnieść skutek. Na wstępie należy stwierdzić, iż z dniem 01 stycznia 2004r. weszły w życie ustawy reformujące sądownictwo administracyjne, tj. ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U,. nr 153, poz. 1269 ), ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ) i ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 ). W myśl art. 97 § 1 ostatniej z powołanych ustaw sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie w nich nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. nr 72, poz. 652 ) dla obszaru województwa śląskiego został utworzony Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 19 , poz. 239) nauczyciele zatrudnieni na podstawie umowy o prace w wymiarze co najmniej ½ obowiązkowego wymiaru zajęć, którzy nie posiadali wymaganych kwalifikacji, w dniu wejścia w życie ustawy uzyskali stopień nauczyciela stażysty. Zgodnie z art. 7 ust. 3 tej ustawy nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie umowy o pracę, którzy posiadali wymagane kwalifikacje, z tym dniem uzyskali z mocy prawa stopień nauczyciela kontraktowego natomiast zgodnie z art. 7 ust. 1 nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie tej ustawy na podstawie mianowania, z tym dniem uzyskali stopień nauczyciela mianowanego. W myśl obowiązującego w dniu nadania stopnia nauczyciela kontraktowego rozporządzenia MEN z dnia 10 października 1991 r. ( Dz.U. z dnia 31 października 1991 r.) w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (§ 1 pkt. 2) , przez przygotowanie pedagogiczne należy rozumieć nabycie wiedzy i umiejętności z zakresu psychologii, pedagogiki i dydaktyki szczegółowej nauczanych w powiązaniu z kierunkiem (specjalnością) kształcenia i praktyką pedagogiczną w wymiarze nie mniejszym niż 270 godzin oraz odbycie pozytywnie ocenionych praktyk pedagogicznych w wymiarze nie mniejszym niż 150 godzin. Zgodnie z w/w rozporządzeniem o posiadaniu przygotowania pedagogicznego świadczy dyplom (zaświadczenie) szkoły wyższej albo świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego prowadzonego przez zakład kształcenia nauczycieli albo placówkę doskonalenia nauczycieli lub inną instytucję, osobę prawną lub fizyczną, które mogą prowadzić takie kursy zgodnie z przepisami w sprawie placówek doskonalenia nauczycieli. Z kolei zgodnie z § 2 pkt. 1 kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkole średniej ogólnokształcącej i średniej zawodowej posiada osoba, która legitymuje się dyplomem ukończenia: - studiów magisterskich na kierunku (specjalności) zgodnym (lub zbliżonym) z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych zajęć i przygotowaniem pedagogicznym, - studiów magisterskich na kierunku (specjalności) innym niż nauczany przedmiot lub rodzaj prowadzonych zajęć i przygotowaniem pedagogicznym, która ponadto ukończyła studia doktoranckie, podyplomowe, uzupełniające lub inne prowadzone przez szkołę wyższą -z zakresu nauczanego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć. Zebrany materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. M. B. legitymowała się kwalifikacjami w postaci dyplomu uzyskania tytułu magistra na kierunku [...] na Uniwersytecie Ś. w K. oraz zaświadczeniem Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli o ukończeniu 54- godzinnego wstępnego kursu pedagogicznego. Analiza akt sprawy wskazuje, że wbrew stanowisku zaprezentowanemu w zaskarżonej decyzji , jak i odpowiedzi na skargę Ś. Kurator Oświaty nie dysponował w chwili wydania zaskarżonej decyzji innymi (dodatkowymi) dokumentami (kserokopia indeksu) potwierdzającymi kwalifikacje M. B. , niż w momencie kiedy wyraził swoja opinię odnośnie kwalifikacji M. B. w piśmie z dnia [...]r. Nr [...] skierowanym do Prezydenta Miasta G. , wyrażając wtedy pogląd , że M. B. nie posiada przygotowania pedagogiczno - metodycznego do nauczanych przedmiotów. Świadczy o tym wprost – załączone przez skarżącego do skargi – pismo M. B. z dnia [...]r. skierowane do Prezydenta G. (którego brak jest w aktach administracyjnych sprawy), gdzie na żądanie organu przedstawiła ona materiały dokumentujące jej kwalifikacje. Z pisma tego wynika wprost, że przedkłada ona organowi m.in. kserokopię indeksu Z kolei z przedłożonego również przez stronę skarżącą pisma Prezydenta G. skierowanego do Ś. Kuratorium Oświaty w K. z dnia [...]r. ( którego również brakuje w dostarczonych przez organ aktach administracyjnych) wynika , że Prezydent G. przesłał do Ś. Kuratorium Oświaty w K. wszystkie dokumenty dostarczone przez M. B. Powyższe prowadzi do konstatacji, iż Ś. Kuratorium Oświaty w K. dwukrotnie oceniało ten sam komplet dokumentów dotyczących kwalifikacji M. B. , pierwszy raz wyrażając opinię, że wymieniona nie posiada przygotowania pedagogiczno – metodycznego ( pismo z dnia [...]r.), po czym oceniając te same dokumenty oceniono je jako dokumenty pozwalające na przyjęcie, że M. B. posiada przygotowanie metodyczno – pedagogiczne (zaskarżona decyzja). Nie kwestionując zatem prawa organu administracji do zmiany swojego poglądu na daną kwestię faktyczną, czy też prawną wskazać jednakże należy, że taki pogląd winien być szczegółowo i wszechstronnie uzasadniony. Tym bardziej , że w przedmiotowym przypadku u podstaw wydania decyzji organu I instancji legała diametralnie inna ocena tego samego materiału dowodowego (tej samej kwestii) dokonana wcześniej przez Ś. Kuratorium Oświaty w K. w piśmie z dnia [...]r. Zatem skoro jak już wyżej wykazano oceniany był ten sam, a nie "dodatkowy" materiał dowodowy, to organ odwoławczy winien był jednoznacznie wyjaśnić zmianę wcześniej zaprezentowanego stanowiska, czego w zasadzie nie uczynił. Również nie sposób podzielić argumentacji organu odwoławczego w kwestii wpływu "wykładni prawa" na rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy, zawartej w "nowym dokumencie" jak nazwano w odpowiedzi na skargę pismo Ministerstwa Edukacji Narodowej z dnia 30 maja 1996 r. Nr DSW4-0742- 2/95 skierowane do Prorektora Wyższej Szkoły Pedagogicznej w R. W tej mierze należy wskazać organowi odwoławczemu, co następuje. Artykuł 6 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi wprost, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Z kolei źródła powszechnie obowiązującego prawa określa w art. 87 Konstytucji RP, która stanowi, w ust. 1 tego przepisu, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia, a w ust. 2 , iż źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Powyższe oznacza zatem, że organy administracji państwowej działają na podstawie przepisów prawa tj. działają w oparciu o obowiązującą normę prawną , o przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Przy rozstrzyganiu w sprawie administracyjnej oparcie się na normie pozaustrojowej możliwe jest jedynie wtedy, gdy ma ona odpowiednie zakotwiczenie w delegacji przewidzianej przez ustawę. Mając te wywody na uwadze wskazać należy organowi odwoławczemu, że nie stanowią prawa wydawane bez upoważnienia ustawowego wyjaśnienia (wykładnie), instrukcje czy wytyczne resortowe. Wydanie zatem zaskarżonej decyzji z powołaniem się na stanowisko prezentowane przez Wicedyrektora Departamentu w Ministerstwie Edukacji Narodowej w piśmie Nr DSW4-0742- 2/95 stanowiącym wyjaśnienia resortowe , które to stanowisko nie jest prawem powszechnie obowiązującym, musi być ocenione jako dokonane z naruszeniem jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zawartej w art. 6 k.p.a.. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) jako wydaną z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na uchylenie zaskarżonej decyzji sprawa trafia ponownie do rozpatrzenia przez organ odwoławczy, który kierując się motywami podjętego wyroku winien przeprowadzić prawidłową analizę zebranego materiału dowodowego , a następnie wydać należycie uzasadnione rozstrzygnięcie.