VII SA/Wa 137/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Wojciech Mazur (spr.), Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2005 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę skargę oddala. Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 1999r. Burmistrz Miasta [...] działając na podstawie art. 39 i art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 415) po rozpatrzeniu wniosku E. i Z. D. w sprawie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dot. budynku mieszkalnego, dwurodzinnego na działce położonej w Z. przy ul. [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr ewid. [...], obr. [...] położonej w Z. przy ul. [...]. Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r. Burmistrz Miasta [...] działając na podstawie art. 28, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) oraz porozumienia zawartego w dniu [...] kwietnia 1999r. pomiędzy Starostą Powiatu W. a Zarządem Miasta [...](niepublikowane) zatwierdził projekt budowlany i zezwolił na budowę budynku mieszkalnego dwurodzinnego na działce nr [...] w obrębie [...] położonej w Z. przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] maja 2000r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 122, poz. 593 z późn. zm.), art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98 poz.1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania Z. W., T. Z. i H. G. od decyzji Burmistrza Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 1999r. na podstawie art. 138 § 2 Kpa w związku z art. 42 ust. 1 pkt. 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji. Decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2000r. Burmistrz Miasta [...] działając na podstawie art. 39 i art. 40 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym po ponownym rozpatrzeniu wniosku E. i Z. D. w sprawie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dot. budynku mieszkalnego, dwurodzinnego na działce położonej w Z. przy ul. [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr ewid. [...], obr. [...] położonej w Z. przy ul. [...]. Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2000r. Burmistrz Miasta [...] działając na podstawie art. 28, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany i zezwolił na budowę budynku mieszkalnego dwurodzinnego na działce nr [...] w obrębie [...] położonej w Z. przy ul. [...]. Decyzją Nr [...]z dnia [...] kwietnia 2001r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania z dnia 17 stycznia 2001r. i pisma uzupełniającego z dnia 26 lutego 2001r. Z. W. od decyzji Nr [...] Burmistrza Miasta [...] uchylił w całości w/w decyzję i umorzył postępowanie przed organem I instancji. Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2003r.,sygn. akt IV SA 17005/01 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił w/w decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd zwrócił uwagę na fakt, że ani w zaskarżonej decyzji ani w decyzji ją poprzedzającej "nie wspomina się o wydaniu decyzji w tym samym przedmiocie z dnia [...] grudnia 1999r." Ujawnienie faktu istnienia takiej decyzji powoduje konieczność odniesienia się do tego przez organ, który wydał decyzję zaskarżoną. Zdaniem Sądu organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę będzie zobligowany wyjaśnić, czy w sprawie przedmiotowej inwestycji została faktycznie wydana, a więc doręczona przynajmniej jednej ze stron postępowania, decyzja z dnia [...] grudnia 1999 roku. Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003r. Wojewoda [...] w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt IV SA 1705/01 z dnia 30 kwietnia 2003r. i po ponownym rozpatrzeniu odwołania Z. W., T. Z. i H. G. od decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2000r. Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie przed organem I instancji w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu w/w decyzji organ podał iż wystąpił do Burmistrza Miasta [...] o wyjaśnienie czy w związku z przedmiotową inwestycją została wydana decyzja z dnia [...] grudnia 1999r. Z akt sprawy wynika, iż decyzja Nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r. została doręczona dnia 28 grudnia 1999r. T. i J. P. tj. jednej ze stron postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Od w/w decyzji nie zostało złożone odwołanie, wobec powyższego stała się ona ostateczna. Istnienie w obrocie prawnym decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r. powoduje bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w sprawie decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2000r. natomiast zgodnie z art. 105 § 1 Kpa organ administracji publicznej umarza postępowanie, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Skargę na decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego T. Z.. Skarżący domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem, gdyż jego zdaniem "Wojewoda [...] wydając skarżoną decyzję był zobligowany zbadać z urzędu również istnienie przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji [...] a nie wyłącznie ograniczyć się do wyjaśnienia czy w/w decyzja została doręczona którejkolwiek ze stron i stwierdzić jej ostateczność". W opinii skarżącego decyzja Burmistrza Miasta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę wydana została z rażącym naruszeniem prawa i nie powinna pozostawać w obrocie prawnym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) tylko w takim zakresie jest możliwa jej sądowa kontrola. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Sąd podziela argumentację Wojewody [...] przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę. Organ odwoławczy wydając w przedmiotowej sprawie decyzję prawidłowo odniósł się do wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 30 kwietnia 2003r., sygn. akt IV SA 1705/01. W/w orzeczeniem Wojewoda [...] zobligowany był wyjaśnić czy decyzja z dnia [...] grudnia 1999r. została faktycznie wydana, a więc doręczona przynajmniej jednej ze stron postępowania administracyjnego. Organ ustalił, iż w/w decyzja została doręczona dnia 28 grudnia 1999r. T. i J. P. tj. jednej ze stron postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Od tej decyzji nie zostało złożone odwołanie, wobec powyższego stała się ona ostateczna. Zdaniem Sądu organ trafnie uznał, że istnienie w obrocie prawnym decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r. powoduje bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w sprawie decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2000r. i w związku z tym umorzył powyższe postępowanie. Bowiem zgodnie z art. 105 § 1 Kpa organ administracji publicznej umarza postępowanie, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Na marginesie należy zauważyć, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest to postępowanie nadzorcze. W związku z tym skarżący domagając się o stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r. powinien złożyć wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji, gdyż w postępowaniu zwyczajnym Wojewoda [...] nie mógł stwierdzić nieważności w/w decyzji. Z tych wszystkich względów skoro zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku, należało skargę oddalić w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30.02 2002 r. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (Dz.U Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).