III SA/Wr 107/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Moskała, Sędzia NSA Krystyna Anna Stec, Protokolant Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A S.A. w E. na uchwałę Sejmiku Województwa D. z dnia 25 kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie likwidacji specjalistycznego szpitala B oddala skargę. A S.A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę Sejmiku Województwa D. z 25 kwietnia 2003 r. Nr VII/75/2003 w sprawie likwidacji specjalistycznego Szpitala B we W. Żądała zmiany uchwały poprzez ustalenie daty zakończenia czynności likwidacyjnych w sposób umożliwiający zaspokojenie skarżącego w rozsądnym terminie. W uzasadnieniu wskazała, że uchwałą Nr VII/75/2003 z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie likwidacji Specjalistycznego Szpitala B we W. Sejmik Województwa D. zlikwidował wskazany szpital (§ 1 ust. 1 uchwały) i ustalił, że zakończenie działalności medycznej nastąpi z dniem 31 sierpnia 2003 r. (§ 3 ust. 2), zaś zakończenie czynności likwidacyjnych nastąpi 31 grudnia 2006r. (§ 3 ust. 3), po tej zaś dacie zobowiązania likwidowanej jednostki staną się zobowiązaniami Samorządu Województwa D. (§ 4), co czyni zadość regulacji przepisu art. 60 ust. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991r. o zakładach opieki zdrowotnej. Skarżący jest wierzycielem likwidowanego zoz-u na mocy nakazu zapłaty Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 24 czerwca 2003 r. (I Nc 113/03). Nakaz ten na kwotę należności głównej 163.202,97 zł egzekwowany jest przez Komornika Rewiru IX przy Sądzie Rejonowym dla Wrocławia-Śródmieście (IX KM 2259/03), przy czym jedyne należności jakie komornikowi udało się wyegzekwować pochodzą z sprzedaży zajętego sprzętu medycznego (oszacowanie na kwotę 1.746.648,46 zł). W wyniku sprzedaży tegoż uzyskano kwotę 1.065.000 zł, która w całości została podzielona na wierzytelności pracownicze. Inni wierzyciele nie mają szans na zaspokojenie wobec braku jakiegokolwiek majątku oraz zaprzestanie działalność, przez Szpital B. Wobec powyższego skarżący zdaje sobie sprawę, ze jedyną realną szansę na zaspokojenie daje skierowanie egzekucji do organu założycielskiego, jednakże na przeszkodzie temu stoi termin zakończenia czynności likwidacyjnych na dzień 31 grudnia 2006r. (§ 3 ust. 3 zaskarżonej uchwały). Skarżący wystąpił do Sejmiku Województwa D. o usunięcie naruszenia prawa poprzez zmianę uchwały i określenie terminu zakończenia czynności likwidacyjnych w rozsądnym terminie - umożliwiającym zaspokojenie wierzycieli bez zbędnej zwłoki (wezwanie z 26 stycznia 2004r.). Organ odmówił zmiany uchwały. Województwo D. wniosło o odrzucenie ewentualnie o oddalenie skargi. Odrzucenie skargi oparto na argumentach braku podstaw do uwzględnienia skargi z uwagi na zakres kompetencji sądu. Wniosek o oddalenie oparto na wywodach dotyczących niezasadności skargi. Ustalony w uchwale okres likwidacji zakładu opieki zdrowotnej jest niezbędny dla rzetelnego przeprowadzenia czynności likwidacyjnych oraz zabezpieczenia interesów społecznych (w tym interesów pacjentów oraz osób, które potencjalnie mogą stać się pacjentami szpitala), pracowniczych oraz interesów wszystkich (nie jednego) wierzycieli. Okres od 1 maja 2003 roku do 31 grudnia 2006 roku, przy uwzględnieniu wszelkich czynności niezbędnych dla prawidłowego przeprowadzenia procedury likwidacji oraz zakresu działalności, liczby zatrudnionych, kontrahentów i rozmiary likwidowanej jednostki, nie jest okresem nadmiernie długim. Jednostkowy interes jednego z wierzycieli, który i tak w toku postępowania likwidacyjnego zostanie zaspokojony w proporcji wynikającej ze sprawiedliwego podziału majątku, nie może determinować skrócenia okresu likwidacji. Takie działanie nie tylko skutkowałoby uniemożliwieniem należytego przeprowadzenia likwidacji, ale prowadziłoby do przedłożenia jednostkowego interesu nad dobro społeczne. Celem potwierdzenia powyższych okoliczności strona może przedstawić szczegółowy plan likwidacji oraz zakres obowiązków likwidatora. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), sąd administracyjny jest właściwy do orzekania w sprawach skarg na: akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Ustawa z 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (tj. Dz. U. 2001r., nr 142, poz. 1590 ze zm.) w art. 91 ust. 1 stanowi, że "Przepis art. 90 stosuje się odpowiednio, gdy organ samorządu województw nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo, przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne, narusza prawa osób trzecich". Skarga została złożona na uchwałę Sejmiku Województwa D. z 25 kwietnia 2003r. Nr VII/75/2003 w sprawie likwidacji Specjalistycznego Szpitala B we W.. Uchwała ta jest uchwałą z zakresu administracji publicznej, a zatem zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 powołanej ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd jest właściwy do rozpoznania skargi. Postępowanie sądowoadministracyjne jest oparte bezwzględnie na zasadzie skargowości, może zatem zostać podjęte na podstawie skargi złożonej przez legitymowany podmiot. Według art. 50 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny (...)". Zgodnie z art. 90 ust. 1 powołanej ustawy o samorządzie województwa, który ma zastosowanie do art. 91 ust. 1 tej ustawy, legitymację do złożenia skargi ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Legitymację do złożenia skargi ma zatem każdy, kto ma w tym interes prawny. Oparcie legitymacji do złożenia skargi na kryterium interesu prawnego oznacza, że akt zaskarżony musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego. O tym, czy jednostka ma w danej sprawie interes prawny, przesądza przepis prawa administracyjnego, przy czym mogą to być przepisy prawa zamieszczone w ustawach materialnoprawnych, w ustawach ustrojowych i ustawach procesowych. Przepis prawa musi ustanawiać interes prawny jednostki w tym znaczeniu, że na podstawie tego przepisu prawa organ administracji publicznej kształtując prawa i obowiązki jednostki. Legitymację do złożenia skargi do sądu administracyjnego ma jednostka, której prawa lub obowiązki kształtuje zaskarżony akt. Strona skarżąca wyprowadza swój interes prawny z faktu, że jest wierzycielem likwidowanego zakładu opieki zdrowotnej na mocy nakazu zapłaty Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 24 czerwca 2003r. (I Nc 113/03), który nie może zostać wyegzekwowany. Wywodzi, że ochrona jej interesu prawnego wynika, z art. 60 ust. 6 ustawy 30 sierpnia 1991r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. nr 91, poz. 408 ze zm.), który stanowi "Zobowiązania i należności samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej po jego likwidacji stają się zobowiązaniami i należnościami Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego lub odpowiednio państwowej uczelni medycznej albo państwowej uczelni prowadzącej działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych". Z orzeczenia sądu powszechnego, dla zabezpieczenia jego wykonania nie można wyprowadzić interesu prawnego. Nie stanowi podstawy do wyprowadzenia interesu prawnego art. 60 ust. 6 powołanej ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, nie reguluje praw i obowiązków administracyjnoprawnych jednostki. Przedmiotem regulacji art. 60 ust. 6 jest uregulowanie spraw zobowiązań i należności cywilnoprawnych, które dochodzone są na drodze przed sądem powszechnym. Regulacją administracyjnoprawną jest regulacja trybu likwidacji samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej. Art. 60 ust. 4b powołanej ustawy o zakładach opieki zdrowotnej reguluje elementy uchwały o likwidacji zakładu opieki zdrowotnej, stanowiąc w punkcie 5, że uchwała oznacza dzień zakończenia czynności likwidacji. Art. 60 ust. 6 powołanej ustawy o zakładach opieki zdrowotnej nie stanowi podstawy prawnej do wyprowadzenia interesu prawnego wierzycieli na mocy orzeczeń sądu powszechnego do takiego określenia dnia zakończenia czynności likwidacji, która umożliwiłaby im dochodzenie wierzytelności od właściwej jednostki samorządu terytorialnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł jak w sentencji.