II SA/Lu 589/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz,, Asesor WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca ), Protokolant Referent – stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2005 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o przeznaczeniu działki do zalesienia oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r. (Nr [...]) , wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 144 i art. 217 kpa oraz § 14 a ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich, utrzymało w mocy zaskarżone przez J. K. postanowienie Wójta Gminy O. z dnia [...] marca 2005 r. (Nr [...]) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego, że położona w K. działka Nr 603 przeznaczona jest do zalesienia. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż w świetle art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 1 kpa, organ I instancji słusznie odmówił wydania J. K. zaświadczenia niezbędnego do uzyskania pomocy finansowej na zalesienie działki. Powołując się na treść § 14a ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesienie gruntów rolnych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 187, poz. 1929 ze zm.), Kolegium podniosło, że ma to być zaświadczenie potwierdzające, że przeznaczenie działek rolnych do zalesienia nie jest sprzeczne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wyjaśniając podstawę rozstrzygnięcia Kolegium podało, że Gmina O. nie ma planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy O. z dnia 25 września 2004 r. nie przewiduje zalesienia działki Nr 603 z racji położenia jej na terenie przemysłowo-składowym. W tej sytuacji zaświadczenie potwierdzające, że przedmiotowa działka przeznaczona jest do zalesienia byłoby sprzeczne z ustaleniami studium i z tego powodu nie mogło być wydane. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. K. zarzuca naruszenie przepisów art. 7, 8, 9, 10, 11, 77 § 1, 81, 107 § 3 kpa w związku z art. 126 i art. 217 kpa, polegające na : - zaniechaniu podjęcia kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niezałatwieniu sprawy zgodnie z interesem społecznym i interesem obywateli, skutkujące podważeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; - bezpodstawnym odmówieniu wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu skargi J. K. podaje, że w dniu 10 marca 2005 r. zwróciła się do Wójta Gminy O. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że zalesienie należącej do niej działki rolnej nie jest sprzeczne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Rozpatrując jej wniosek dokonano zbędnych ustaleń wykraczających poza zakres postępowania zaświadczeniowego, gdyż organ nie powinien badać przyczyn wystąpienia o wydanie przedmiotowego zaświadczenia. Odmawiając wydania zaświadczenia, rozstrzygnięto o sprawie należącej do kompetencji innego organu. O tym, że nie poczyniono niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, świadczy fakt, że osoba dysponująca sąsiednią działką otrzymała stosowne zaświadczenie. We wnioskach skarżąca domaga się uchylenia obydwu postanowień. W odpowiedzi na skargę organ wnosi o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie swoją argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Unormowane przepisami Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego , postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w dużym stopniu odformalizowanego postępowania, obowiązującego organy administracji publicznej przy podejmowaniu czynności materialno-technicznych polegających na urzędowym potwierdzeniu stanu faktycznego lub prawnego. W tego rodzaju sprawach ustawodawca wprowadza generalną zasadę, że postępowanie przed organem wszczyna się na żądanie osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia (art. 217 § 1 kpa). W myśl § 2 art. 217 kpa, zaświadczenie wydaje się jeżeli: 1/ urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2/ osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Z kolei przepis art. 218 § 1 kpa przewiduje, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z powołanych przepisów wynika, że organ administracji publicznej może odmówić wydania zaświadczenia w sytuacji, kiedy wnoszący podanie domaga się potwierdzenia przez organ okoliczności faktycznych lub stanu prawnego, które nie wynikają z ewidencji i rejestrów lub innych danych będących w dyspozycji organu (art. 218 § 1 kpa a contrario). Zgodnie z art. 219 kpa, odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia. Skarżąca J. K. domaga się wydania jej zaświadczenia potwierdzającego, że należąca do niej działka Nr 603 przeznaczona jest do zalesienia. Analizując treść zgłoszonego żądania należy stwierdzić, iż stanowisko organu odmawiającego wydania zaświadczenia potwierdzającego, że działka skarżącej jest przeznaczona do zalesienia, jest prawidłowe zarówno w świetle wyżej wskazanych uregulowań Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również – mających zastosowanie w tym przypadku - przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) oraz unormowań rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesienie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004r. Nr 187, poz. 1929 ze zm.). Ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej , przewiduje możliwość udzielenia na wniosek producenta rolnego, pomocy w zakresie zalesienia gruntów rolnych (art. 5 ust. 1a w związku z art. 1 ust. 1 pkt 4). Pomoc jest udzielana w drodze decyzji administracyjnej (art. 5 ust. 2). W wykonaniu delegacji ustawowej zawartej w art. 3 ust. 2 pkt 1, powołanym wyżej rozporządzeniem Rady Ministrów , określone zostały szczegółowe warunki i tryb udzielania pomocy finansowej na zalesienie gruntów rolnych. W myśl § 6 ust. 1 cyt. rozporządzenia, pomoc taka jest udzielana przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa osobie dysponującej działką rolną, jeżeli jej przeznaczenie - zgodnie z § 14a ust. 1 - nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Bezspornym jest w sprawie, że Gmina O. nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego rozstrzygające w przedmiocie zgłoszonego przez J. K. żądania, miały ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego tej Gminy. Z dołączonego do akt sprawy fragmentu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy O. z dnia 25 września 2004 r. , wynika, że działka skarżącej położona jest na terenie stanowiącym "obszary zabudowy mieszkaniowo-usługowej" oraz "przemysłu i składów". W tej sytuacji Sąd podziela wyrażoną przez organ ocenę, że zaświadczenie o treści żądanej przez skarżącą byłoby sprzeczne z ustaleniami studium i z tego powodu należy odmówić wydania zaświadczenia. Przepis § 14 a ust. 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia , wymaga od osoby ubiegającej się o udzielenie pomocy finansowej na zalesienie gruntów, przedstawienia zaświadczenia potwierdzającego, że przeznaczenie działek rolnych do zalesienia nie jest sprzeczne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W świetle powyższych unormowań orzekające organy, ustalając do jakich celów ma służyć przedmiotowe zaświadczenie, nie przekroczyły swoich uprawnień, a odmawiając jego wydania nie rozstrzygnęły w sprawie należącej do właściwości innego organu, przyznającego pomoc na zalesienie. Cel zaświadczenia został określony we wniosku z dnia 10 marca 2005 r., w którym skarżąca podaje "Zaświadczenie jest mi potrzebne do złożenia wniosku w biurze AR i MR". Zgodnie z art. 218 § 2 kpa, organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia ma prawo przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające, które dotyczyć będzie stanu faktycznego lub stanu prawnego wymagającego potwierdzenia. Z treści tego przepisu nie wynika, aby organ miał obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy inne osoby w podobnej sytuacji otrzymały zaświadczenia. Dlatego bez znaczenia jest argument skarżącej, że osoba rozporządzająca sąsiednią nieruchomością otrzymała stosowne zaświadczenie. Treść zgłoszonego organowi żądania została wyraźnie sprecyzowana i nie budziło wątpliwości, że skarżąca składając wniosek z dnia 10 marca 2005 r. chce uzyskać potwierdzenie organu, że jej działka przeznaczona jest do zalesienia. Wynika to również z treści skargi, w której skarżąca sama zaznacza "chodziło o potwierdzenie, że działka o numerze ewidencyjnym 603 jest działką orno-leśną i nadaje się do zalesienia". Treść wniosku skarżącej określała zatem zakres i przedmiot przeprowadzonego przez Wójta Gminy O. postępowania, do którego zastosowanie miały ogólne zasady Kodeksu postępowania administracyjnego takie jak zasada praworządności, uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, dochodzenia prawdy obiektywnej , pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli, udzielania pomocy prawnej (art. 7,8, 9 kpa). Stwierdzić należy , że powyższe zasady nie zostały naruszone przez organy obu instancji. W tej sytuacji, załatwienie wniosku (żądania) J.K. nastąpiło zgodnie z przepisami prawa regulującymi tryb wydawania zaświadczeń w tego rodzaju sprawach. Gdyby rzeczywiście – jak to skarżąca podnosi – chodziło jej tylko o potwierdzenie obiektywnego i faktycznie istniejącego stanu, to zaświadczenie organu wskazywać powinno przeznaczenie działki, jakie przewiduje studium, ale w tym przypadku skarżąca nie byłaby zainteresowana takim zaświadczeniem. Zresztą o wydanie takiego, skarżąca zawsze może skutecznie wystąpić. Zatem zaskarżone postanowienie – wbrew wywodom i wnioskom sformułowanym w skardze – nie narusza prawa. W tym stanie rzeczy pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).