II SA/Ka 2715/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk ( spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant ref. staż. Ewa Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2005 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty C. z dnia [...] nr [...] i orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Wyrokiem z dnia 22 lutego 2002 r. ( sygn. akt II SA/Ka 1093/00 ) Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach uchylił decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty C. z dnia [...]nr [...] . W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że bezpośrednią przyczyną uchylenia obydwu wspomnianych wyżej decyzji było wadliwe zastosowanie art. 149 § 3 kpa, polegające na merytorycznym rozpoznaniu wskazanych we wniosku o wznowienie przesłanek oraz zaniechanie wyjaśnienia czy podanie o wznowienie zostało wniesione w ustawowym terminie ( art. 148 § 1 kpa ). Postanowieniem z dnia [...] Nr [...], wydanym w oparciu o przepis art. 149 § 2 kpa w związku z art. 148 § 1 kpa Starosta C. wznowił postępowanie zainicjowane wnioskiem J. i M. S. w sprawie udzielenia A. i R. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego, usytuowanego w U. na nieruchomości oznaczonej numerem działki [...]. Następnie, decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 ust. 1, art. 148 § 1 oraz art. 146 § 2 kpa Starosta C. odmówił uchylenia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] Nr [...] udzielającej A. i R. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego na działce nr [...] w U. Uzasadniając ją wskazano, że J. i M. S. brali udział w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, nie wnieśli żadnych uwag, jak również, w ustawowym terminie nie skorzystali z możliwości złożenia środka odwoławczego. Wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego został złożony w dniu [...] a zatem po upływie roku od dnia doręczenia wnioskodawcom decyzji o pozwoleniu na budowę ( [...]). Jako powód wznowienia postępowania oraz podstawę do żądania uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę wskazano fakt uszkodzenia drzewa na nieruchomości inwestora, o którym dowiedzieli się w dniu [...]. Zdaniem Starosty C. nie sposób przyjąć, iż tego rodzaju okoliczność może stanowić podstawę do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż nie sposób jej powiązać z trybem wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. W odwołaniu od tej decyzji J. i M. S. podnieśli, iż w całości podtrzymują całą dotychczas przedstawioną argumentację. Wskazali również, iż fakt uszkodzenia drzewa nie był dla nich nigdy samoistną i wystarczającą podstawą do żądania uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Postępowaniu organu I instancji zarzucono również, że nie zostało przeprowadzone postępowanie dowodowe mające na celu potwierdzenie podnoszonych przez odwołujących się kwestii, a w szczególności odległości budynku od drzewa, ustalenia, czy możliwym było prowadzenie robót budowlanych bez narażenia drzewa na uszkodzenie itp. Ponieważ, zdaniem J. i M. S. Kierownik Urzędu Rejonowego w C., w dniu wydawania decyzji, nie wiedział o istnieniu drzewa, co oznaczało naruszenie przepisów prawa budowlanego oraz ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska, to tym samym za spełnioną uznać należy przesłankę zawartą w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...], wydanym na podstawie art. 123 i art. 136 kpa w związku z art. 145 § 1 pkt 5 kpa i art.82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, Wojewoda Ś. zlecił Staroście C. przeprowadzenie dodatkowego postępowania, którego celem byłoby sporządzenie szkicu sytuacyjnego obrazującego usytuowanie wspomnianego drzewa względem budynku usługowo – mieszkalnego, wskazanie ewentualnego zagrożenia dla drzewa w związku z realizacją budowy, zbadanie, czy uszkodzenie drzewa było wynikiem nieostrożności inwestora lub też zaniedbań organów administracji. Z protokołu oględzin nieruchomości, które przeprowadzone zostały w dniu [...] wynika, że żaden z konarów drzewa nie zachodzi na obrys projektowanego budynku, a z projektu wynika, iż budynek ten nie będzie kolidował z drzewem. Uszkodzenie drzewa nastąpiło we [...]z powodu nieostrożności wykonawcy robót budowlanych, zaś innych uszkodzeń nie stwierdzono. Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 oraz art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa Wojewoda Ś. uchylił decyzję Starosty C. z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał, że sam fakt uszkodzenia drzewa nie może stanowić samodzielnej przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego, przesłanką taką jest natomiast uszkodzenie drzewa, będące następstwem nieprzestrzegania przepisów ustawy Prawo budowlane, ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 34 oraz art. 36 a ustawy Prawo budowlane oraz art. 104 i art. 155 kpa Starosta C. zmienił decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] Nr [...] w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę wspomnianego budynku mieszkalnego w ten sposób, że w sentencji dodano słowa "oraz projekt zamienny opracowany przez mgr inż. arch. A. D. w [...]oraz słowa "zgodnie z projektem podstawowym oraz projektem zamiennym w zakresie północno – zachodniego narożnika budynku". W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że na skutek wznowienia postępowania administracyjnego, zainicjowanego wnioskiem J. i M. S. po raz kolejny analizie poddane zostały kwestie związane z lokalizacją budynku względem usytuowanego opodal drzewa. Zauważono, iż żaden przepis obecnie obowiązującego prawa materialnego nie określa minimalnej odległości planowanego budynku względem istniejącego drzewostanu, za wyjątkiem przepisów regulujących kwestię ochrony drzew – pomników przyrody. Niemniej jednak, biorąc pod uwagę fakt, iż drzewa liściaste posiadają stosunkowo rozległy system korzeniowy fakt ten powinien być brany pod uwagę w trakcie prowadzonych robót budowlanych. W odwołaniu od tej decyzji M. S. zarzucił rozstrzygnięciu organu I instancji nierespektowanie zawartych w wyroku NSA z dnia 22 lutego 2002 r. zaleceń, a ponadto wadliwe zastosowanie art. 155 kpa, który w postępowaniu wznowieniowym nie powinien być podstawą wydanej decyzji. W dalszej części wywodził, iż nadal nie zostały zachowane, w odniesieniu do planowanej inwestycji, wymogi wynikające z ustawy o ochronie przyrody, ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska oraz ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda Ś., decyzją z dnia [...] Nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa oraz w oparciu o art. 28, art. 34, art. 36, art. 37 i art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane uchylił decyzję Starosty C. z dnia 2 lipca 2003 r., umorzył postępowanie organu I instancji, uchylił decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] Nr [...] oraz zatwierdził projekt budowlany o którym mowa we wspomnianej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C. wraz z aneksem do tego projektu i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego, na nieruchomości położonej w U. przy ul. S., oznaczonej numerem działki [...]. Uzasadniając to rozstrzygnięcie obszernie opisano dotychczasowy przebieg postępowania podkreślając zarazem, że w związku z wyrokiem NSA z dnia 22 lutego 2002 r. organ I instancji winien zastosować się do zawartych w tym orzeczeniu wskazówek. W szczególności Sąd wskazał, że prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie wznowieniowe winno zakończyć się w sposób przewidziany w treści art. 151 kpa. Tymczasem decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o art. 155 kpa, a przyczyną jej wydania był pogląd tego organu, iż w związku z przedłożeniem w trakcie toczącego się postępowania projektu zamiennego, wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego stał się bezprzedmiotowy. W ocenie organu odwoławczego takie rozumowanie było błędne gdyż w aktach sprawy brak jest wniosku lub zgłoszenia inwestora o zamiarze wprowadzenia zmian w zatwierdzonym projekcie, które odpowiadałyby treści art. 36 a ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Przeprowadzone na wspomnianej nieruchomości oględziny terenu wykazały, iż odległość drzewa od najbliższej ściany budynku wynosi 3,2 m. Pomimo dwukrotnego wezwania inwestora, w wyznaczonym terminie przedłożył on jedynie dokumentację zamienną projektu budowlanego, zaś pozostałe załączniki, tj. aneks do projektu zagospodarowania działki, ocenę oddziaływania na środowisko oraz uzgodnienie z Wydziałem Środowiska Urzędu Miejskiego – dopiero z 18 – sto dniowym opóźnieniem. W ocenie organu II instancji wspomniany aneks do projektu budowlanego nie stanowi projektu zamiennego, gdyż nie zawiera części opisowej, konstrukcji oraz uzgodnień. Decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w C., będąca przedmiotem postępowania wznowieniowego nie mogła się ostać, gdyż w dacie jej wydania, w projekcie zagospodarowania działki nie zostało uwidocznione w sposób wystarczająco czytelny wspomniane drzewo ( co odpowiada przesłance zawartej w art. 145 § 1 pkt 1 oraz pkt 5 kpa ). W trakcie prowadzonego postępowania, stosownie do zaleceń zawartych we wspomnianym wyroku Sądu, ustalono, że wnioskodawcy ( J. i M. S. ) o konsekwencjach uszkodzenia drzewa dowiedzieli się dopiero z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. – B. z dnia [...]. Wymierzenie kary pieniężnej za uszkodzenie wspomnianego drzewa zostało uznane za dowód braku odpowiedniej zgody na jego przyjęcie. W trakcie prowadzonego postępowania wznowieniowego dokonana została korekta projektu budynku, uwzględniająca istniejące drzewo, wobec czego organ odwoławczy skorzystał z uprawnień wynikających z art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Na decyzję tę skargę do Sądu złożył M. S. zarzucając jej naruszenie prawa polegające na tym, iż w jego ocenie w niniejszej sprawie organ odwoławczy winien zastosować art. 138 § 2 kpa, nie zaś art. 138 § 1 pkt 2 tej ustawy. W szczególności skarżący zarzucił Wojewodzie Ś. "wyręczenie" organu I instancji w sytuacji, gdy ten niewłaściwie zastosował przepis art. 155 kpa. Tym samym decyzję rozstrzygającą merytorycznie sprawę powinien wydać Starosta C. jako organ właściwy w sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie wskazując, iż z treści art. 138 nie sposób wyinterpretować, iż organ odwoławczy nie ma możliwości wydania, po uprzednim uchyleniu orzeczenia organu I instancji, decyzji rozstrzygającej sprawę co do meritum. Przepis art. 138 § 2 kpa, na który powołuje się skarżący, może mieć zastosowanie jedynie wówczas, gdy postępowanie przed organem I instancji było prowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, ponieważ w niniejszej sprawie zebrany materiał dowodowy był wystarczający dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, organ odwoławczy orzekł jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sprawy wynika, iż Starosta C. postanowieniem z dnia [...] wznowił – na wniosek J. i M. S. postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] nr[...] , którą udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego w U. A. i R. S. Wznowienie postępowania oznacza zgodnie z art. 148 kpa, iż wniosek o wznowienie został złożony w terminie, a składający go wskazał którąś lub kilka przesłanek z art. 145 i 145 a kpa. We wznowionym postępowaniu organ przeprowadza postępowanie co do przyczyn ( przesłanek ) wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy ( art. 149 § 2 kpa ) . Wznowione postępowanie może zostać zakończone wyłącznie jedną z decyzji o których mowa w art. 151 kpa, który w sposób wyczerpujący reguluje rodzaje zakończenia postępowania wznowionego, a zatem wyłączone jest podjęcie innej treści rozstrzygnięcia kończącego to postępowanie. Na ten fakt wskazał już NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 22.02.2002 r. sygn. akt II SA/Ka 1093/00, którym uchylono decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] o odmowie wznowienia postępowania. W tym uzasadnieniu szczegółowo przedstawiono sytuację w których podejmowane są decyzje przewidziane art. 151 kpa. Wydanie we wznowionym postępowaniu decyzji nie przewidzianej art. 151 kpa stanowi rażące naruszenie tego przepisu i takiego właśnie naruszenia dopuścił się organ I instancji wydając decyzję z dnia [...]. Decyzja ta bowiem została wydana w trybie art. 155 kpa i zmieniła decyzję w stosunku do której nastąpiło wznowienie postępowania ( decyzja z [...] o pozwoleniu na budowę ) przez uzupełnienie jej sentencji twierdzeniem, iż zatwierdzony projekt budowlany obejmuje także "projekt zamienny opracowany przez mgr inż. arch. A. D. w [...]", a pozwolenia na budowę udziela się zgodnie z projektem podstawowym i projektem zamiennym. Organ I instancji wydał więc decyzję w innym – niż wznowieniowym trybie nadzwyczajnym. Tymczasem na system weryfikacji decyzji administracyjnej na drodze administracyjnej składa się : 1) postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, 2) postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, 3) postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji dotkniętej wadami niekwalifikowanymi bądź decyzji prawidłowej ( art. 154, 155 kpa ). System ten oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności, to znaczy, że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie. Naruszenie wyłączności stosowania określonego trybu nadzwyczajnego stanowi rażące naruszenie prawa, będące podstawą stwierdzenia nieważności ( art. 156 § 1 pkt 2 ). Oznacza to, że organ I instancji miał obowiązek we wznowionym postępowaniu wydać jedną z decyzji wymienionych w art. 151 kpa, a wydanie decyzji z art. 155 kpa stanowiło rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Powyższą wadliwość decyzji organu I instancji dostrzegł organ odwoławczy uchylając tą decyzję. Wydając decyzję ostateczną organ odwoławczy dopuścił się jednak także rażącego naruszenia prawa. Naruszenie to polegało na wydaniu decyzji w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 kpa i 138 § 1 pkt 2 kpa. Organ odwoławczy po uchyleniu decyzji organu I instancji orzekł równocześnie o uchyleniu decyzji z dnia [...] objętej wznowionym postępowaniem i wydał nową decyzję co do istoty sprawy. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zmienić rodzaju sprawy, a zatem w postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawa, nie może też organ odwoławczy rozszerzyć jej zakresu. Oznaczałoby to bowiem naruszenie zasady dwuinstancyjności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co stanowi rażące naruszenie prawa ( art. 15 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa ). Skoro w niniejszej sprawie organ I instancji orzekał w oparciu o art. 155 kpa o zmianie decyzji ostatecznej, to organ odwoławczy rozpoznający odwołanie od rozstrzygnięcia organu I instancji był zobowiązany do rozpoznania sprawy w zakresie rozstrzygnięcia tego organu. Natomiast wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa i 151 § 1 pkt 2 kpa nastąpiło z naruszeniem art. 15 kpa. Organ I instancji nie orzekał bowiem w zakresie wskazanym w art. 149 § 2 kpa i nie wydał żadnej z decyzji wymienionych w art. 151 kpa. Niezależnie od tej kwalifikowanej wady zaskarżonej decyzji – w ocenie składu orzekającego – należy także odnieść się do wskazanych w tej decyzji przesłanek wznowieniowych. Ustalenie w przedmiocie przesłanek wznowienia ( art. 145 i 145 a ) jest bowiem niezbędne dla wydania którejkolwiek z decyzji kończących wznowione postępowanie ( art. 151 kpa ) z tego powodu uzasadnienie decyzji wydanej na podstawie art. 151 kpa powinno zawierać uzasadnienie istnienia lub braku istnienia przesłanki wznowieniowej. Jeżeli organ ustali, że nie występuje żadna z podstaw wznowienia ( przesłanek ) to nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy ale wydaje decyzję przewidzianą w art. 151 § 1 pkt 1 kpa to jest odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej z uwagi na brak podstaw ( przesłanek ) z art. 145 § 1 i 145 a kpa. Natomiast dopuszczalność uchylenia decyzji ostatecznej ( art. 151 § 1 pkt 2 ) w trybie wznowieniowym uzależniona jest od stwierdzenia wystąpienia przesłanki pozytywnej – wystąpienia jednej z podstaw wyliczonych w art. 145 § 1 i 145 a i braku przesłanek negatywnych wyznaczonych w art. 146 § 1 i § 2 kpa. W przypadku wystąpienia przesłanek negatywnych, przy równoczesnym istnieniu jednej z podstaw wznowienia organ orzekający wydaje decyzję na podstawie art. 151 § 2 kpa. W zaskarżonej decyzji wskazano jako podstawy wznowieniowe okoliczności wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa. Jako przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 kpa organ odwoławczy wskazał brak czytelnego uwidocznienia na projekcie zagospodarowania działki [...] , stanowiącym część projektu budowlanego zatwierdzonego decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] drzewa, które w następstwie robót budowlanych prowadzonych w oparciu o tę decyzję zostało uszkodzone. Fakt mało czytelnego uwidocznienia drzewa w projekcie zagospodarowania działki pozbawił organ orzekający wiedzy o tej okoliczności, co stanowi przesłankę – zdaniem organu odwoławczego – z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Jeżeli chodzi o przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 1 kpa to jej istnienie, a więc sfałszowanie dowodu na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności, musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, chyba że zachodzą okoliczności z art. 145 § 2 i § 3 kpa. Ponieważ z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika by "sfałszowanie" projektu zagospodarowania działki zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem, ani nie wykazano istnienia okoliczności z art. 145 § 2 i § 3 kpa, uznanie, że zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 była przedwczesna. Jeżeli chodzi o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 kpa to należy podkreślić, iż nowe okoliczności i nowe dowody nie tylko muszą istnieć w dacie podjęcia przez organ decyzji i nie być mu znane, ale też muszą to być dowody lub okoliczności mające znaczenie dla podjętego rozstrzygnięcia, które zgodnie z przepisami prawa mają wpływ na to rozstrzygnięcie. Zakres projektu zagospodarowania działki, w dacie wydania decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym wyznaczał art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego ( w brzmieniu ustalonym art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 22.08.08.1997 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane i innych ustaw – Dz. U. nr 111, poz. 726 ) oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 3.11.1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz. U. nr 140, poz. 906 ). Z przepisów tych wynika między innymi, że projekt zagospodarowania działki powinien zawierać układ zieleni na tej działce, a nawiązywać do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich, a więc nie zieleni na sąsiednim terenie ( art. 34 ust. 3 pkt 1 ). Podobnie kwestie tą reguluje powołane wyżej rozporządzenie w § 7, § 8 ust. 3 pkt 2 i 4. W związku z tym należało ustalić czy sporne drzewo znajduje się na działce inwestorów, czy też na działce sąsiedniej. Jeżeli drzewo znajdowałoby się na działce sąsiedniej to nie istniały powody do uwidocznienia go na projekcie zagospodarowania działki ( jego części rysunkowej ), a tym samym wątpliwą stałaby się wskazana przez organ odwoławczy przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. W przypadku gdy drzewo zlokalizowane było na działce sąsiedniej, w zbliżeniu do projektowanej budowy to informacja o nim powinna znaleźć się w części opisowej projektu ( § 8 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia ) w ramach informacji o istniejących i przewidywanych zagrożeniach dla środowiska. Dotychczas w sprawie jednoznacznie nie ustalono na jakiej działce rośnie drzewo, a w związku z tym czy i jaki obowiązek istniał po stronie projektanta uwidocznienia go w projekcie zagospodarowania działki. W postępowaniu ponownym organy orzekające będą miały na uwadze przede wszystkim fakt, iż nie zostało zakończone postępowanie wznowieniowe. Należy w tym postępowaniu w pierwszym rzędzie ustalić czy istnieją podstawy wznowienia z art. 145 i 145 a. To ustalenie przesądzi bowiem o zakończeniu wznowionego postępowania decyzja z art. 151 § 1 pkt 1 ( o ile brak podstaw wznowienia ) lub decyzją z art. 151 § 1 pkt 2 o ile podstawy wznowienia zostaną stwierdzone, a nie wystąpią przesłanki negatywne z art. 146 kpa. O ile ustalono by istnienie negatywnych przesłanek postępowania powinno zakończyć się decyzją wydaną w oparciu o art. 151 § 2 kpa. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 3, art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z zm.), orzekł jak w sentencji.