II OZ 701/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA H. Ożóg (spr.), Sędziowie NSA, Protokolant, po rozpoznaniu w dniu 9 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 170/05 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 28 grudnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 28 grudnia 2004 r., którą nakazano rozbiórkę obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej oraz obiektu budowlanego pełniącego funkcję sanitariatu. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zawartym w skardze z dnia 20 stycznia 2005 r., nie wykazano w żaden sposób przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i nie ma podstaw do wstrzymania wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektów budowlanych, wybudowanych bez wymaganego pozwolenia. Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca pismem z dnia 19 maja 2005 r. wniosła zażalenie, w którym stwierdza, że rozbiórka domu letniskowego i obiektów towarzyszących powoduje oczywiste trudne do odwrócenia skutki, a wartość budynków jest znaczna (ok. 30 tys.) – a "sądowi z urzędu powinno być wiadome, iż w przypadku rozbiórki obiektu budowlanego powoduje to znaczną szkodę w mieniu oraz trudne do odwrócenia skutki, gdyż każdy dom ma dużą wartość a po rozbiórce jego ponowne postawienie jest prawie niemożliwe." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może, na wniosek skarżącego, wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (w tym wypadku decyzji) zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub też trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa Sygn. akt II OZ 701/05 miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przedstawienie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu bądź czynności, należy do wnioskującego o to wstrzymanie. Jak wynika z powołanego przepisu, warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest uprawdopodobnienie we wniosku okoliczności świadczących o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody albo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podejmuje bowiem rozstrzygnięcie w oparciu o zawarte we wniosku informacje. W niniejszej sprawie skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w skardze na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 28 grudnia 2004 r., niemniej jednak nie przedstawiła żadnych istotnych argumentów,, które przemawiałyby za wstrzymaniem jej wykonania. D. D. podniosła jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji "mogłoby przynieść nieodwracalne skutki". Skarżąca w skardze wskazała także, że budynki będące przedmiotem decyzji mają znaczną wartość (20 tys. zł.), wobec czego ich rozbiórka wiązać się będzie ze znaczną stratą materialną. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, przywołanie we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wyłącznie treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny bada legalność wydanego orzeczenia, tym samym powołanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji dopiero w zażaleniu na postanowienie o odmowie wstrzymania jej wykonania daje podstawy do zmiany orzeczenia jedynie wtedy, gdy strona wykaże, że nastąpiły już po podjęciu rozstrzygnięcia przez Sąd. Sygn. akt II OZ 701/05 W zażaleniu na postanowienie Sądu z dnia 13 maja 2005 r. skarżąca nie wskazała jednak okoliczności uzasadniających zmianę postanowienia Sądu. Podniesione w zażaleniu argumenty: znaczna wartość budynku (30 tys. zł.) i ewentualne trudności z jego ponownym wzniesieniem nie mogą stanowić samodzielnej podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Chociaż bezspornym jest, że decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu powoduje zaistnienie pewnych kosztów, to skarżąca nie wykazała, że rozbiórka domu letniskowego spowoduje znaczną szkodę. Rozbiórka nie musi się łączyć ze zniszczeniem obiektu w sposób wykluczający możliwość ponownego jego wzniesienia po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.