III SA/Lu 331/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (spr.), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Maria Filipek, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2004 r. sprawy ze skargi A. Ż. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity: Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 z późn zm. ) oraz z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), po rozpatrzeniu odwołania A. Ż. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego Nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u niego choroby zawodowej "uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu" Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu podniesiono, że okoliczność wskazana w odwołaniu strony, iż A. Ż. pracował w hałasie przekraczającym normatywy higieniczne a problemy ze słuchem pojawiły się jeszcze w trakcie pracy w latach 90-tych, nie może być uwzględniona. Z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego (dochodzenia epidemiologicznego) oraz z charakterystyki stanowiska pracy wynika, że A. Ż. zatrudniony był w okresie od 14 sierpnia 1968 r. do 31 grudnia 1995 r. w Zakładach Napraw Samochodowych na stanowiskach: monter samochodowy, blacharz-spawacz i spawacz. Następnie od 1 lutego 1996 r. do 10 lipca 2001 r. pracował w [...] sp. z o.o. - Zakład Produkcji Kontenerów (poprzednio "[...]") na stanowisku spawacza montażysty. Podczas wykonywania czynności służbowych był narażony na hałas, którego natężenie przekraczało najwyższe dopuszczalne normy. Z orzeczenia lekarskiego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r., wydanego przez Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, czyli jednostkę upoważnioną do rozpoznawania chorób zawodowych, wynika, że u A. Ż. rozpoznano "Obustronny odbiorczy ubytek słuchu niewielkiego stopnia", jednocześnie nie rozpoznając choroby zawodowej. Choroby zawodowej nie rozpoznał również Instytut Medycyny Pracy, gdzie strona była badana ponownie na swój wniosek. Stwierdzono, iż występujący u badanego ubytek słuchu nie przedstawia klinicznych cech uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem. Wyniki przeprowadzonych kompleksowych badań nie wykazały ubytku słuchu w stopniu upośledzającym jego społeczną wydolność. Ponadto ubytek ten nie jest charakterystyczny dla przewlekłego urazu akustycznego a w dokumentacji lekarskiej badań okresowych brak jest zapisów o skargach badanego na niedosłuch, które potwierdzałyby powstanie ubytku słuchu w związku z pracą zawodową. Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wskazując ogólnie, że się z nią nie zgadza. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Postępowanie w niniejszej sprawie doprowadziło do wyjaśnienia stanu faktycznego w sposób należyty i dający podstawę do jego prawidłowej oceny prawnej. Wskazać należy na wstępie, że regulacja dotycząca chorób zawodowych jest aktualnie unormowana w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115). Zgodnie z § 11 tegoż rozporządzenia, w dniu 3 września 2002 r. straciło moc rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 i z 1989 r. Nr 61, poz. 364), jednak stosownie do § 10 cyt. rozp. - postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Z akt sprawy nie wynika z jaką datą postępowanie zostało rozpoczęte. Za datę taką należy uznać dzień "rozpoczęcia" postępowania w sprawie rozpoznania choroby zawodowej, co nastąpiło z całą pewnością nie później niż w dniu [...] grudnia 2001 r. (data protokołu z postępowania wyjaśniającego w związku ze zgłoszonym przypadkiem choroby zawodowej), a więc postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, w rozumieniu § 10 cyt. rozp. było rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie ([...] września 2002 r.). Przyjąć zatem należy konieczność respektowania zasady ciągłości stosowania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, aż do czasu zakończenia postępowania. Zgodnie z § 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. za choroby zawodowe uważa się: - choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, - jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Tym samym definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy, których szczegółowe określenie zawarte jest w § 1 ust. 2 rozporządzenia. Wykaz, stanowiący załącznik do rozporządzenia, wskazuje w poz. 15 "uszkodzenie słuchu wywołane hałasem", a zatem nie każde uszkodzenie słuchu, ale spowodowane określoną przyczyną jaką jest hałas. Istnienie lekkiego upośledzenia słuchu potwierdzone u badanego, zdaniem specjalistów Instytutu Medycyny Pracy, nie przedstawia klinicznych cech uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem. Orzeczenie lekarskie nr [...] wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy również stwierdza obustronny odbiorczy ubytek słuchu niewielkiego stopnia, lecz bez rozpoznania choroby zawodowej. Skarżący nie kwestionował w sposób konstruktywny wyników badań w trakcie postępowania administracyjnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie przyjmuje się, iż bez orzeczenia lekarskiego (opinii) bądź sprzecznie z nim organ nie może dokonać rozpoznania choroby. Oznacza to, że uznanie schorzenia za chorobę zawodową uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego. Przypomnieć należy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 1998 r. sygn. akt I SA 2074/97, publ. w LEX 45828, zgodnie z którym orzeczenia zakładów służby zdrowia właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych są traktowane w postępowaniu w sprawie chorób zawodowych jak opinie biegłych. Sąd nie znalazł obiektywnych i przekonujących argumentów uzasadniających uznanie opinii lekarskich za niewiarygodne. Tym samym bezprzedmiotowe jest ustalanie istnienia drugiej przesłanki uznania schorzenia za chorobę zawodową (wpływ na chorobę czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy). Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.