II SA/Gd 733/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Protokolant: Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego na decyzję Prezydenta Miasta z dnia 25 marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżoną decyzję w części lokalizacji i pozwolenia na budowę śmietnika i w tym zakresie określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 2/ w pozostałej części oddala skargę. Decyzją z dnia 25 marca 2004r. nr [...] Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w J. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego z parkingiem i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] (pierwotnie [...]), [...], [...] k.m. [...] położonych w G. przy ul. M., wraz z przebudową odcinak ulicy M. na skrzyżowaniu z ulicą K. (dz. nr [...], [...], [...], [...] k.m. [...] o. G.) oraz budową pylonu reklamowego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 31 października 2003r. A Spółka z o.o. w J. złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na realizację w/w inwestycji. W trakcie postępowania administracyjnego P. T., Z. L., Wspólnota Mieszkaniowa B w G. oraz A. i P. W. wnieśli uwagi dotyczące m.in. konieczności zawieszenia postępowania w związku ze skierowaną skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, sprzeczności lokalizacji inwestycji z zapisem planu miejscowego, kolizji z istniejącą drogą dojazdową i układem drogowym oraz innych uciążliwości związanych z funkcjonowaniem obiektu. Organ stwierdził, że projekt budowlany wraz z projektem zagospodarowania terenu został opracowany na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 26 sierpnia 2002r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z której wynika możliwość realizacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego na terenie przedmiotowych działek jak również zgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. obowiązującego w dniu jej wydania. Organ wskazał, że projekt zagospodarowania tereny i projekt budowlany planowanej inwestycji został wykonany i sprawdzony przez osoby uprawnione, spełnia wymagania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, właściwych przepisów, w tym techniczno-budowlanych oraz zawiera wymagane uzgodnienia. Ponadto organ wskazał, że postanowieniem z dnia 10 marca 2004r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające Z. L. zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie uzasadniając, że postępowanie sądowe nie wstrzymuje wykonania decyzji, nie stanowi zatem zagadnienia wstępnego dla sprawy a ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu upoważnia inwestora do skutecznego wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Organ wskazał również, że obszar oddziaływania inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane ogranicza się do działek objętych zakresem planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W ocenie organu wskazują na powyższe następujące fakty: usytuowanie obiektu na terenie działek położonych znacznie poniżej poziomu działek przyległych, zachowane wymagane odległości od granicy działki oraz zgrupowania miejsc postojowych od okien budynków mieszkalnych, dołączona do projektu budowlanego analiza nasłonecznienia uwzględniająca kubaturę i usytuowanie pawilonu, która jednoznacznie wykazała, że warunki nasłonecznienia obiektów sąsiednich pozostaną niezmienione. Ustalony w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane obszar oddziaływania inwestycji, wyłącznie dla działek objętych zakresem planowanego zamierzenia inwestycyjnego, obligował organ do ograniczenia liczby stron postępowania wyłącznie do stron posiadających, zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy – Prawo budowlane, prawo do dysponowania terenem działek nr [...] (pierwotnie [...]), [...], [...], [...], [...], [...], [...] k.m. [...] o. G. położonych w G. przy ul. M. i K. Skargę na powyższą decyzję, w trybie art. 50 § 1 i 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, złożył Prokurator Okręgowy, zarzucając jej naruszenie art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 3 ustawy – Prawo budowlane polegające na zaniechaniu wezwania inwestora do przedstawienia dokumentacji projektowej zgodnej z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu ustalonymi w decyzji Prezydenta Miasta z dnia 26 sierpnia 2002r. nr [...] i zatwierdzeniu projektu budowlanego zakładającego zabudowanie działki nr [...] w stopniu większym od określonego w warunkach zabudowy. Skarżący podniósł, że przywołany jako podstawa wskazanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 26 sierpnia 2002r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego G. utracił moc z upływem dnia 31 grudnia 2003r. (art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W tej sytuacji wskazana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 26 sierpnia 2002r. pozostała dla strony przeciwnej wyłącznym wzorcem przy rozstrzyganiu w dniu 25 marca 2004r. o prawidłowości lokalizacji i warunków realizacyjnych inwestycji, między innymi w zakresie określonej w jej pkt 1 powierzchni zabudowy (około 1.380 m2). Tymczasem przedstawiony przez inwestora i zatwierdzony projekt budowlany przewiduje powierzchnię zabudowy większą o około 50 m2. W ocenie skarżącego występującej niezgodności nie da się uzasadnić marginesem tolerancji, gdyż w przypadku powierzchni 1.380 m2 mógłby wynosić najwyżej 10 m2. Skarżący wskazał, że strona przeciwna nie sprawdziła zgodności projektu budowlanego w tym zakresie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub też nie wezwała inwestora do usunięcia tej wady, w wyniku czego zatwierdziła projekt budowlany niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 26 sierpnia 2002r. Nadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów budowlanych przez usytuowanie śmietnika w odległości 5 m od granicy z działką nr [...] należącą do Z. L., gdyż takie zbliżenie do granicy powoduje niemożność dokonania przez Z. L. zabudowy swojej działki zgodnie z § 12 ust.3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r.w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (4 m od granicy budynku z otworami drzwiowymi lub okiennymi) bowiem wg § 23 tego rozporządzenia odległość śmietnika od okien i drzwi budynku przeznaczonego na stały pobyt ludzi powinna wynosić 10 m. Prokurator wskazał, że wniósł odrębną skargę na decyzję Wojewody z dnia 25 maja 2004r., nr [...] umarzającej postępowanie odwoławcze z odwołania Z. L. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 25 marca 2004r., nr [...] udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, ze względu na nieuznanie Z. L. za stronę postępowania. W odpowiedzi na powyższą skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie. Stwierdził, że różnice liczbowe dotyczące określenia powierzchni zabudowy planowanej inwestycji wynikając z następujących okoliczności. Decyzja z dnia 26 sierpnia 2002r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana na podstawie ustaleń obowiązującego do końca 2003r. planu miejscowego ("teren projektowanej zieleni urządzonej z ciągami pieszymi, obiektami usługowymi i małymi parkingami" – zapis planu nie zawiera żadnych dyspozycji odnośnie wielkości tych obiektów) i w postępowaniu odwoławczym utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 maja 2003r. Organ wskazał, że określenia liczbowe podstawowych parametrów wnioskowanej inwestycji, jakie zawarto w zapisie w/w decyzji, ściśle odpowiadają treści wniosku inwestora, nie były jednak wymogiem wynikającym ani z ustawy o planowaniu przestrzennym, ani z procedur administracyjnych, z wyjątkiem parametru tzw. powierzchni sprzedażowej. Pojęcie to zostało wprowadzone ustawą z dnia 13 lipca 2000r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z ustawą, w przypadku G., będącej gminą o liczbie mieszkańców ponad 20 000 jest to wielkość 2000 m2 i dla obiektów handlowych o większej powierzchni sprzedażnej przewidziano inną niż obowiązująca w omawianym przypadku procedurę administracyjną. Ten parametr został określony we wniosku inwestora na ok. 1000 m2, zaś złożony wraz z wnioskiem inwestora projekt budowlany spełnia to kryterium. Inne parametry inwestycji, jak kubatura, powierzchnia użytkowa lub kwestionowana powierzchnia zabudowy są jedynie rezultatem konkretnego rozwiązania projektowego, które – respektując ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – musi pozostawać także w zgodności z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zatem ocena zasadności rozstrzygnięcia administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę pawilonu sprowadza się do kwestii uprawnionego zakresu dopuszczalności zastosowania przez organ I instancji przybliżenia liczbowego zawartego w określeniu "około", użytym w treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – w dodatku w odniesieniu do parametru, którego zdefiniowanie nie było wymagane żadnym przepisem prawa. Odnosząc się do kwestii usytuowania śmietnika, organ wskazał, że jego lokalizację przewidziano w zatwierdzonym projekcie budowlanym w sąsiedztwie południowej ściany pawilonu, nie posiadającej w tym jej fragmencie – poza wejściem do kotłowni nie będącej pomieszczeniem przeznaczonym na pobyt ludzi w rozumieniu warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – żadnych innych otworów okiennych i drzwiowych. Zatem w ocenie organu zarzut o niezgodności takiego usytuowania z warunkami technicznymi jest niezrozumiały. Organ wskazał również, że inwestor wystąpił z wnioskiem o zmianę pozwolenia na budowę w zakresie załącznika graficznego – w części dotyczącej usytuowania przedmiotowego śmietnika. W nowej wersji lokalizacja została odsunięta od południowej granicy działki inwestora na odległość 6,20 m2, co oznacza, że obszar jego oddziaływania w rozumieniu ustawy – Prawo budowlane ogranicza się wyłącznie do terenu inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawując wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Skarga Prokuratora Okręgowego ma częściowo usprawiedliwione podstawy i zasługuje na uwzględnienie, jednak wyłącznie w zakresie dotyczącym lokalizacji i pozwolenia na budowę śmietnika. Jak wskazał skarżący w uzasadnieniu skargi Z. L. jest współwłaścicielem działki nr [...] graniczącej z terenem objętym przedmiotową inwestycją. Z graficznej części projektu zagospodarowania terenu będącego integralną częścią zatwierdzonego projektu budowlanego, a tym samym pozwolenia na budowę wynika, że na terenie przedmiotowej inwestycji umiejscowiony jest śmietnik, przy czym nie jest oznaczona odległość dzieląca go od granicy z nieruchomością stanowiącą współwłasność Z. L. Zdaniem skarżącego odległość ta wynosi 5m, zatem uniemożliwia Z. L. zabudowę jego działki budynkiem z otworami okiennymi lub drzwiowymi zgodnie z warunkami określonymi w § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w odległości 4 m od granicy działki, gdyż ze względu na wymóg § 23 ust. 1 tego rozporządzenia odległość między śmietnikiem i oknami lub drzwiami budynku musi wynosić 10 m. W takim wypadku Z. L. mógłby wybudować budynek co najmniej w odległości 5 m od granicy. To zaś uniemożliwiłoby mu wykonanie prawa własności i wybudowanie budynku w odległości zgodnej z powołanym wyżej § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Z uwagi na powyższe koniecznym jest dokładne ustalenie usytuowania śmietnika w zatwierdzonym projekcie budowlanym objętym przedmiotowym pozwoleniem na budowę. Wbrew twierdzeniu organu II instancji lokalizacja śmietnika została ustalona (w graficznej części projektu zagospodarowania terenu stanowiącego integralną część zatwierdzonego projektu budowlanego) i objęta pozwoleniem na budowę. Wskazać tu trzeba, że wprawdzie A Sp. z o. o. wniosła w dniu 28 października 2004r. o zmianę pozwolenia na budowę w zakresie lokalizacji i wielkości śmietnika, (k.48 akt administracyjnych) lecz w dniu 22 listopada 2004r. wniosek o taką zmianę pozwolenia na budowę cofnęła (k. 71 akt administracyjnych). Zatem organ wydając zaskarżoną decyzją nie dokonał wyczerpujących ustaleń w w/w kwestii, czym naruszył przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, zgodnie z którymi w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Biorąc pod uwagę, iż lokalizacja śmietnika objęta pozwoleniem na budowę, może być niezgodna z ze wskazanymi wyżej przepisami § 12 ust. 1 pkt 1 oraz § 23 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 wyroku. Przy ponownym rozpatrzeniu spraw w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja została uchylona, organ I instancji zobowiązany będzie ustalić lokalizację w/w śmietnika na terenie przedmiotowej inwestycji i w oparciu o dokonane ustalenia orzec odpowiednio w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Zgodnie z przepisem art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd w pkt I sentencji wyroku określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w zakresie dotyczącym lokalizacji i pozwolenia na budowę śmietnika. W pozostałym zakresie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd uznał, iż bezzasadny był zawarty w skardze zarzut dotyczący przekroczenia w projekcie budowlanym przedmiotowej inwestycji powierzchni zabudowy większej o 56 m2 od powierzchni zabudowy określonej w decyzji Prezydenta Miasta z dnia 26 sierpnia 2002r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z treści w/w decyzji wynika, że określona została powierzchnia zabudowy planowanej inwestycji w wielkości 1380 m2, zaś w projekcie budowlanym wielkość powierzchni zabudowy określono na 1436 m2. Należy wskazać, iż symbol " " w treści w/w decyzji został użyty jako odpowiadający symbolowi znaku równości, w którym zamiast linii prostych stosuje się linie faliste, tj. symbolowi "≈", oznaczającego wskazanie danej wartości w przybliżeniu. Przybliżenie oznacza zaś wartość lub liczbę niezupełnie dokładną, zaokrągloną. Podanie danej wartości w przybliżeniu oznacza wskazanie jej mniej więcej, około (por. Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, wydanie internetowe). Brak jest zaś reguły określającej sposób ustalania dopuszczalnego marginesu przybliżenia danej wartości. W szczególności brak jest reguły wskazywanej przez skarżącego, zgodnie z którą, skoro inwestor otrzymał warunki zabudowy określone w wartościach dziesiętnych, to nie powinno nastąpić ich przekroczenie, a zatem margines tolerancji mógłby wynosić najwyżej 10 m2. W ocenie Sądu podnoszona przez skarżącego różnica 56 m2 odnośnie powierzchni zabudowy przedmiotowej inwestycji, której wielkość została określona na 1436 m2, jest wielkością mieszczącą się w granicach przybliżenia. Zatem organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, albowiem wbrew zarzutom skargi, projekt budowlany nie był niezgodny z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta z dnia 26 sierpnia 2002r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznając w tym zakresie skargę za bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 2 wyroku.