II GSK 13/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal, Sędziowie NSA Jan Kacprzak (spr.), Janusz Zajda, Protokolant Katarzyna Warchoł, po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K.-L. S. P. "I." w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1051/05 w sprawie ze skargi K.-L. S. P. "I." w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 10 kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 września 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1051/05, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.-L. S. P. "I." w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 10 kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego, oddalił skargę. Sąd orzekał w oparciu o następujący stan faktyczny. W dniu 6 listopada 2001 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek K.-L. S. P. "I." (zwanej dalej wnioskodawcą) o unieważnienie w całości słownego znaku towarowego AMBER nr R-98839 zarejestrowanego w kl. 3 do oznaczania m.in. kosmetyków na rzecz [E...], T. (zwana dalej uprawnioną). W uzasadnieniu powyższego wniosku wnioskodawca powołał się na art. 32 Konstytucji RP i art. 8 pkt 1 oraz art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17 ze zm.), zwanej dalej u.z.t., w związku z art. 315 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), zwanej dalej p.w.p., podnosząc, że zgłoszony przez niego w dniu 16 czerwca 1993 r. do rejestracji za nrem Z 122450 słowny znak towarowy AMBER do oznaczania kosmetyków w kl. 3 nie uzyskał ochrony ze względu na podobieństwo do wcześniej zarejestrowanego znaku LEMON AMBER nr R 79623, natomiast zgłoszony przez uprawnioną później, tj. 9 lutego 1994 r. znak słowny AMBER do oznaczania m.in. kosmetyków w kl. 3 uzyskał rejestrację nr R 98839. Powyższe w ocenie wnioskodawcy uzasadnia jego interes prawny do żądania unieważnienia znaku AMBER, bowiem gdyby Urząd Patentowy potraktował oba podmioty, tj. wnioskodawcę i uprawnioną jednakowo - w myśl art. 32 Konstytucji RP: "wszyscy są wobec prawa równi" - to przecież rejestrację powinien uzyskać wnioskodawca. Zdaniem wnioskodawcy zarejestrowanie znaku AMBER na rzecz uprawnionej, biorąc pod uwagę te okoliczności, nastąpiło z naruszeniem art. 8 pkt 1 u.z.t. Nadto wnioskodawca wskazał, iż nie uzyskał także ochrony na zgłoszony za nr 161082 znak AMBER-IZIS ze względu na podobieństwo do znaku uprawnionej AMBER, mimo że są zarejestrowane znaki LEMON AMBER i JOY OF AMBER - nr IR 604354. W odpowiedzi na wniosek uprawniona z rejestracji zakwestionowała interes prawny wnioskodawcy, powołując wyrok SN z dnia 28 maja 1999 r. sygn. akt III RN 5/99, zgodnie z którym interes prawny jest interesem indywidualnym i powinien być oparty na przepisie prawa materialnego. Z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego może wystąpić tylko taki podmiot, który wskazuje, że rejestracja znaku towarowego narusza jego prawa (uprawnienie) przyznane mu przepisami ustawowymi. Wnioskodawca nie wskazał na żadne swoje prawo przyznane mu przepisami ustawowymi, a tylko na fakt, że kiedyś ubiegał się o rejestrację znaku AMBER nr Z 122450, zaś Urząd odmówił rejestracji prawomocną decyzją z dnia 14 maja 1996 r., a wnioskodawca najwyraźniej podzielił stanowisko Urzędu, ponieważ nie odwołał się od niekorzystnego rozstrzygnięcia do Komisji Odwoławczej. Nadto uprawniona wskazała, iż wcześniejsze zgłoszenie wnioskodawcy nie mogło mieć żadnego wpływu na decyzję w sprawie rejestru znaku R 98839, gdyż była ona wydana dnia 19 listopada 1997 r., a zatem półtora roku po uprawomocnieniu się decyzji odmownej z dnia 14 maja 1996 r. Postępowanie co do rejestracji/odmowy rejestracji znaku towarowego było prowadzone na podstawie art. 43 u.z.t. i w tym postępowaniu istotne znaczenie ma jakość argumentów przedkładanych Urzędowi Patentowemu, co nie ma nic wspólnego z nierównym traktowaniem. Wnioskodawca rezygnując z odwołania do Komisji Odwoławczej sam umożliwił rejestrację znaku R 98839. Decyzją z dnia 10 kwietnia 2003 r. Urząd Patentowy RP oddalił wniosek o unieważnienie w całości słownego znaku towarowego AMBER. Decyzja została podjęta na podstawie art. 32 Konstytucji RP, art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych w zw. z art. 315 prawa własności przemysłowej. W uzasadnieniu Urząd Patentowy wskazał między innymi, że bezsporne jest to, iż wnioskodawca na swój wcześniej zgłoszony, tj. 16 czerwca 1993 r., znak słowny AMBER za nrem Z 122450 nie uzyskał ochrony na mocy prawomocnej decyzji Urzędu z dnia 14 maja 1996 r. odmawiającej rejestracji znaku (k. 1 akt ...), natomiast uprawniona na identyczny znak słowny AMBER zgłoszony za nrem 129601 później, tj. dnia 9 lutego 1994 r., decyzją Urzędu z dnia 19 listopada 1997 r. uzyskała rejestrację nr R 9883. W postępowaniu dotyczącym rejestracji znaku wnioskodawcy AMBER, ekspert Urzędu znakowi AMBER przeciwstawił wcześniejszą rejestrację znaku LEMON AMBER nr R 79623 i odmówił rejestracji w oparciu o treść art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., natomiast w postępowaniu dotyczącym rejestracji znaku AMBER uprawnionej, inny ekspert Urzędu znakowi AMBER przeciwstawił na mocy art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. dwa znaki: AMBRĘ SOLAIRE nr R 49316 i AMBRĘ LIBERTINE nr R 64746, jednak uwzględniając obronę uprawnionej z dnia 19 maja 1997 r. Urząd odstąpił od zarzutów i decyzją z dnia 19 listopada 1997 r. zarejestrował znak uprawnionej AMBER. Z karty badania znaku uprawnionej wynika bezpośrednio, że ekspert badający wiedział zarówno o istnieniu znaku LEMON AMBER, jak i o losach wcześniejszego zgłoszenia znaku wnioskodawcy AMBER nr Z 122450, jednak uznał, że znaki LEMON AMBER i AMBER nie są do siebie podobne w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., a więc inaczej niż pierwszy ekspert badający znak wnioskodawcy AMBER. Gdyby wnioskodawca odwołał się od decyzji Urzędu do Komisji Odwoławczej, to dla oceny podobieństwa lub braku podobieństwa znaków LEMON AMBER i AMBER w świetle art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. istotne byłoby stanowisko Komisji Odwoławczej. W przypadku gdyby Komisja Odwoławcza uznała, że znaki LEMON AMBER i AMBER są podobne w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., ekspert Urzędu musiałby uwzględnić takie stanowisko Komisji Odwoławczej i również odmówić rejestracji na później zgłoszony znak AMBER. Gdyby tak nie postąpił można byłoby podnieść zarzut nierównego traktowania stron w świetle art. 32 Konstytucji RP w związku z art. 8 pkt 1 u.z.t.. W sytuacji nieuznania przez Komisję Odwoławczą podobieństwa znaków LEMON AMBER i AMBER, to najprawdopodobniej wnioskodawca uzyskałby rejestrację na swój znak AMBER. Urząd Patentowy uznał istnienie interesu prawnego po stronie wnioskodawcy w rozumieniu art. 30 ust. 1 u.z.t., biorąc pod uwagę, iż: a) wnioskodawca nie tylko zgłosił wcześniej niż uprawniona znak AMBER do rejestracji, lecz także przed rejestracją znaku uprawnionej wprowadzał i nadal wprowadza towary ze słowem AMBER do obrotu; b) inny znak wnioskodawcy AMBER IZIS został uznany za podobny do znaku uprawnionej AMBER zarówno przez Urząd, jak i przez Komisję Odwoławczą; c) w wyniku decyzji Komisji Odwoławczej Urząd zarejestrował znak Joy of Amber nr IR 604354, mimo rejestracji znaków wcześniejszych Joy i Amber; d) na postępowanie rejestracyjne oczekuje znak wnioskodawcy IZIS-AMBER nr Z 42302 z dnia 29.10.2001 r. W ocenie Urzędu podane okoliczności wskazują, że nie zachodzi oczywisty brak interesu prawnego. Wprawdzie uprawniona ze znaku nie wystąpiła dotychczas przeciwko wnioskodawcy z powództwem o zaprzestanie naruszania jej znaku AMBER przez wnioskodawcę, jednak z takim powództwem może wystąpić i istnienie takiego potencjalnego zagrożenia można uznać za istnienie interesu prawnego. Urząd Patentowy uznał, że brak jest przesłanek do stwierdzenia naruszenia art. 32 Konstytucji RP, ponieważ to wnioskodawca rezygnując z odwołania do Komisji Odwoławczej pośrednio ułatwił, czy też nawet umożliwił rejestrację później zgłoszonego znaku. Zdaniem Urzędu Patentowego zarejestrowany na rzecz uprawnionej znak AMBER nie został zarejestrowany z naruszeniem przepisu art. 8 pkt 1 u.z.t., ponieważ znak co do treści nie jest ani sprzeczny z prawem, ani z zasadami współżycia społecznego. Również zachowanie uprawnionej zgłaszającej ten znak do rejestracji nie było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego rozumianego tutaj jako dobre obyczaje kupieckie/handlowe, ponieważ uprawniona nie miała żadnego wpływu na okoliczność, że Urząd Patentowy badający znak wnioskodawcy uznał podobieństwo znaków LEMON AMBER i AMBER, a w jej sprawie ten sam Urząd, badając znak uprawnionej, nie dopatrzył się takiego podobieństwa. Skargę na powyższą decyzję Urzędu Patentowego RP do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła K.-L. S. P. "I." zwana dalej skarżącą. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 8 k.p.a. W uzasadnieniu podała między innymi, iż z uzasadnienia decyzji Urzędu Patentowego wynika, że dwa zgłoszenia identycznych znaków towarowych AMBER rozpatrywało dwóch innych ekspertów Urzędu Patentowego. Wniosek, jaki można postawić z opisu przebiegu obu rejestracji jest taki, że odmowa rejestracji wcześniejszego znaku została spowodowana postępowaniem skarżącej, która nie odwołała się do wówczas działającej Komisji Odwoławczej. Firma turecka nie musiała odwoływać się do Komisji, a przecież okoliczności i stan prawny obu zgłoszeń był identyczny. W ocenie skarżącej jest to bardzo dziwne stanowisko, stanowiące podstawę do niebezpiecznych precedensów. Wskazano na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.07.1981 r. SA 1478/81 (ONSA 1981, z. 2, poz. 72), w którym Sąd uznał, iż "Dopuszcza się obrazy art. 8 i 9 k.p.a. organ administracji, który skutki nieznajomości prawa przez podległych mu pracowników lub niedopełnienia przez nich obowiązków służbowych, przerzuca na obywateli". W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP, wnosząc o oddalenie skargi, podał, że skarżąca nie podniosła w skardze takich okoliczności, które wskazywałyby na naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 14 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję, orzekając jednocześnie, że nie podlega ona wykonaniu. W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że przepisami, stanowiącymi podstawę do oceny zdolności ochronnej spornego znaku towarowego, są przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17 z późn. zm.), zwanej dalej u.z.t. Urząd Patentowy, dokonując dwukrotnie oceny zdolności rejestrowej znaku towarowego AMBER, inaczej ocenił ten znak pomimo faktu, że zarówno znak zgłoszony przez skarżącą Spółdzielnię "I.", jak i znak zgłoszony przez uprawnionego z rejestracji - [E...], były znakami identycznymi i przeznaczonymi do oznaczenia takich samych towarów klasyfikacyjnych. Organ patentowy odmówił rejestracji zgłoszenia skarżącej, natomiast dokonał rejestracji zgłoszenia uprawnionego z rejestracji. Identyczne znaki zostały ocenione całkowicie odmiennie. Raz oceniono, że istnieją przeszkody do rejestracji znaku, drugi raz uznano, że znak nadaje się do rejestracji. Takie działanie wskazuje na dowolność decyzji Urzędu Patentowego i stanowi jawne naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności art. 8 i 9 k.p.a., a także art. 32 Konstytucji RP, który stanowi "że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne". Ponadto, uzasadniając zaskarżoną decyzję Urząd Patentowy starał się odciąć zarówno od orzeczenia o rejestracji znaku, jak i odmowie jego rejestracji, pisząc w uzasadnieniu, że to ekspert dokonał takiej oceny, a skarżąca nie odwołując się od orzeczenia zamknęła sobie drogę do rejestracji znaku. Taki argument nie przekonał Sądu, ponieważ ekspert jest pracownikiem Urzędu i wydaje decyzje w imieniu tego Urzędu. Organ patentowy, wydając rozstrzygnięcia w dwóch sprawach o identycznym stanie faktycznym, winien działać w sposób jednolity. Sąd doszedł też do przekonania, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ Urząd Patentowy nie uzasadnił w sposób wystarczający, dlaczego odmówił unieważnienia prawa z rejestracji spornego znaku towarowego w oparciu o art. 32 Konstytucji RP i art. 8 pkt 1 u.z.t. W skardze kasacyjnej [E...] z siedzibą w T., wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie lub uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi wniesionej do Sądu I instancji poprzez jej oddalenie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: a) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.s.a., poprzez uwzględnienie skargi pomimo faktu, że skarżąca w postępowaniu administracyjnym nie wykazała interesu prawnego w żądaniu unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego. b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi, pomimo braku naruszenia przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego i braku uchybienia przepisom postępowania, mającym wpływ na wynik sprawy, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez a) wadliwą wykładnię art. 8 pkt 1 u.z.t. polegającą na uznaniu, że niedopuszczalna jest rejestracja znaku, wynikająca ze sprzeczności z prawem działań organu administracyjnego prowadzącego postępowanie w sprawie rejestracji znaku towarowego, a nie wynikająca ze sprzeczności znaku towarowego z prawem, b) wadliwe zastosowanie art. 8 pkt 1 u.z.t. w związku z art. 8 i 9 k.p.a., polegające na błędnym zakwalifikowaniu stanu faktycznego niniejszej sprawy do zakresu objętego tą normą w odniesieniu do sprzeczności z prawem, c) wadliwą wykładnię art. 32 Konstytucji RP, polegającą na uznaniu, że wydanie różnych decyzji w dwóch indywidualnych postępowaniach administracyjnych jest sprzeczne z zasadą równości, d) wadliwe zastosowanie art. 8 pkt 1 u.z.t. w związku z art. 32 Konstytucji RP, polegające na błędnym zakwalifikowaniu stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy do zakresu objętego tą normą w odniesieniu do sprzeczności z prawem. W odpowiedzi na skargę kasacyjną K.-L. S. P. "I." wniosła o jej oddalenie. Jej zdaniem, WSA rozpoznając sprawę "w sposób wnikliwy, bezstronny i wyczerpujący ustalił cały proces z przebiegu wydania decyzji" i trafnie orzekł co do istoty sprawy. Wyrokiem z dnia 11 maja 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wskazano na konieczność ustosunkowania się do zarzutu braku po stronie wnioskodawcy interesu prawnego w żądaniu unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego "Amber". Uzasadnieniu uchylonego wyroku zarzucono brak ukierunkowania postępowania dowodowego przy ponownym rozpoznaniu sprawy, jak również eksponowanie wydania dwóch odmiennych decyzji w sprawach o identycznym stanie faktycznym. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się z poglądem, że w obu sprawach decyzje Urzędu Patentowego musiały być takie same, ponieważ w razie błędnego rozstrzygnięcia w pierwszej sprawie, rozstrzygnięcia wydane w sprawach następnych też byłyby wadliwe. W ocenie NSA Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 32 Konstytucji RP i art. 8 pkt 1 u.z.t. jako przepisów prawa materialnego. Wskazano, iż w postępowaniu przed Urzędem Patentowym nie ujawniły się w żadnej postaci ograniczenia uprawnień stron przy dochodzeniu ochrony swoich interesów, wskazujące na ich podmiotowo nierówne traktowanie. Firma turecka w postępowaniu o zarejestrowanie na jej rzecz nie zachowała się w sposób przewidziany w art. 8 pkt 1 u.z.t. i dlatego też nie mogło dojść do naruszenia tego przepisu i uchylenia decyzji Urzędu Patentowego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie oddalił skargę K.-L. S. P. "I." w W. na kwestionowaną decyzję Urzędu Patentowego, wskazując na następujące okoliczności sprawy: Zgodnie z art. 190 p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając powyższą regulację na uwadze, Wojewódzki Sąd uznał, iż przy rozpatrywaniu skargi w tej sprawie winien rozważyć istnienie po stronie skarżącej Spółdzielni "I." interesu prawnego w żądaniu unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego AMBER, a następnie zbadać, czy w postępowaniu administracyjnym nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Wojewódzki Sąd w oparciu o wykładnię przepisów dokonaną przez NSA przyjął, że w zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych przez skarżącą, tj. art. 32 Konstytucji i art. 8 pkt 1 u.z.t. Jeżeli chodzi o interes prawny, to Wojewódzki Sąd Administracyjny, analizując jego istotę w rozumieniu art. 30 u.z.t., powołał się na literaturę przedmiotu oraz na orzecznictwo sądowe, w szczególności orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego i zaakcentował, że podstawą interesu prawnego są przepisy ustawowe (np. wyroki NSA: z 11 grudnia 2002 r. II SA 4000/01, z 17 lipca 2003 r. II SA 1165/02), że można uczestniczyć w postępowaniu tylko ze względu na stosunki prawne łączące osobę z innym podmiotem, np. interes prawny konkurenta może wynikać z wytoczenia przeciwko niemu powództwa przez uprawnionego z rejestracji lub choćby otrzymania listu nakazującego zaprzestanie naruszeń, nie może natomiast być to tylko samo przekonanie wnioskodawcy o naruszeniu jego praw, że cechą interesu prawnego jest jego realność, musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawnych, nie może być tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny (np. wyrok NSA z 19 marca 2002 r. IV SA 1132/00), że od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami powszechnie obowiązującymi (np. wyrok NSA z 22 lutego 1984 r. I SA 1748/83). Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł dalej, że w sprawie niniejszej skarżąca Spółdzielnia "I." swój interes prawny we wszczęciu postępowania o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego upatruje w produkcji i rozprowadzeniu na rynku krajowym i zagranicznym od 1993 r. wyrobów kosmetycznych oznaczonych nazwą "AMBER". Niesporne jest między stronami, iż uprawniony ze znaku nigdy nie występował do Spółdzielni o zaprzestanie korzystania ze spornego znaku. Spółdzielnia może ze znaku korzystać bez żadnych ograniczeń, co też czyni. W ocenie Wojewódzkiego Sądu, w tak ukształtowanym stanie faktycznym Urząd Patentowy w decyzji z dnia 10 kwietnia 2003 r. błędnie uznał istnienie po stronie wnioskodawcy interesu prawnego. Mimo jednak wadliwego uzasadnienia w odniesieniu do kwestii istnienia interesu prawnego po stronie wnioskodawcy decyzja odpowiada prawu. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu, Spółdzielnia "I." nie wskazała żadnej konkretnej normy prawnej, na której opiera swój interes prawny w żądaniu unieważnienia znaku towarowego AMBER. Podała jedynie, iż od szeregu lat wykorzystuje ten znak do oznaczania swoich wyrobów, a przez postępowanie Urzędu Patentowego została pozbawiona jego rejestracji dla tych wyrobów. Oczywistym jest, że postępowanie Urzędu Patentowego, jakkolwiek ocenione, nie może stanowić podstawy interesu prawnego dla uczestnika postępowania rejestrowego. Także korzystanie ze spornego znaku nie uzasadnia interesu prawnego, a wskazuje jedynie na interes faktyczny. Spółdzielnia nie jest ograniczana w żadnym zakresie w prowadzeniu swojej działalności gospodarczej, a tym samym nie została naruszona konstytucyjna zasada wolności gospodarczej. Nie ma też żadnych przesłanek wskazujących, aby tak ukształtowany przez lata stan faktyczny miał ulec zmianie. Brak jest więc realnego zagrożenia w prowadzeniu przez Spółdzielnię działalności gospodarczej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu, na takie zagrożenie nie może oczywiście wskazywać list kierowany do wnioskodawcy przez inny podmiot, niż uprawniony do znaku towarowego AMBER, na który to list Spółdzielnia powoływała się w toku postępowania administracyjnego. Także fakt rejestracji przez Urząd Patentowy innych znaków towarowych zawierających słowo AMBER, nie uzasadnia interesu prawnego Spółdzielni, albowiem wniosek o unieważnienie wszczyna postępowanie dotyczące konkretnego znaku, w trakcie którego badane są przesłanki wskazane w art. 29 u.z.t. Jest to postępowanie sporne o określonych w powyższym przepisie ramach, w czasie którego bada się przesłanki rejestrowalności znaku, a nie kontroluje postępowanie rejestracyjne, gdyż nie jest to postępowanie prowadzone w trybie nadzorczym. Brak interesu prawnego uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie żądania unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego i już z uwagi na ten brak Urząd Patentowy winien oddalić wniosek o unieważnienie. Skoro jednak Urząd wniosek rozpoznał merytorycznie, Wojewódzki Sąd uznał, że należy odnieść się także do zarzutów skargi w przedmiocie naruszenia przez organ przepisów postępowania, uznając za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że do naruszenia przepisów prawa materialnego nie doszło. W ocenie Wojewódzkiego Sądu - w składzie rozpoznającym sprawę ponownie - w toku postępowania administracyjnego i przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać przede wszystkim należy, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania odnosić można jedynie do postępowania spornego zakończonego wydaniem decyzji dnia 10 kwietnia 2003 r., a nie do wcześniejszych postępowań o zarejestrowanie znaków towarowych. W trakcie postępowania o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego Urząd Patentowy bada jedynie czy zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do rejestracji, określone w art. 4, 6-9 i 32 u.z.t. Do unieważnienia prawa z rejestracji może dojść jedynie przy ustaleniu, że takie ustawowe warunki nie zostały spełnione. Przedmiotem oceny, a także weryfikacji nie może być natomiast postępowanie organu w toku postępowania toczącego się w trybie zgłoszeniowym. Wśród przesłanek unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego wskazanych w art. 29 u.z.t. nie zostały bowiem wymienione uchybienia proceduralne w toku postępowania zgłoszeniowego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu, w toku postępowania spornego toczonego w wyniku wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego AMBER nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 8 i 9 k.p.a. Nie została naruszona zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, jak również zasada udzielania informacji przez organy administracji publicznej. Urząd Patentowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonał analizy przebiegu obu postępowań administracyjnych, jednakże uznając, że przy rejestracji znaku towarowego AMBER - nr R-98839 zostały spełnione warunki ustawowe, musiał wniosek o jego unieważnienie oddalić, działając w ramach zakreślonych przez art. 29 u.z.t. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, wydanie dwóch różnych decyzji w sprawach o identycznym stanie faktycznym nie wskazuje na naruszenie powyższych przepisów, a w szczególności art. 8 k.p.a. Przy założeniu, że przy identycznych stanach faktycznych decyzje wydawane w różnych sprawach muszą być takie same, mogłoby dojść do sytuacji, że błędne rozstrzygnięcie w pierwszej sprawie musiałoby skutkować błędnymi rozstrzygnięciami w sprawach następnych. Wojewódzki Sąd Uznał, że Urząd Patentowy prowadząc postępowanie sporne zgodnie z przepisami prawa procesowego oraz prawidłowo stosując przepisy prawa materialnego, działał zgodnie z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Jeżeli chodzi o naruszenie art. 9 k.p.a., to sam skarżący nie wskazał, w jakim zakresie organ nie wywiązał się z obowiązku udzielania informacji, a Wojewódzki Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że Urząd Patentowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonał analizy i omówienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, odnosząc się do zarzutów wnioskodawcy zaprezentowanych we wniosku wszczynającym postępowanie administracyjne, jak i później w toku tegoż postępowania. Wskazał dlaczego przy zgłoszeniu tego samego znaku przez różne podmioty zapadły dwie różne decyzje, a także dokonał oceny spornej rejestracji w kontekście naruszenia art. 8 u.z.t. i 32 Konstytucji RP - a więc w zakresie wniosku o unieważnienie. Analiza dokonana przez Urząd Patentowy w uzasadnieniu decyzji - w ocenie Wojewódzkiego Sądu - jest wprawdzie niepogłębiona i zbyt lakoniczna i uzasadnienie to nie spełnia wszystkich wymogów wyszczególnionych w art. 107 § 3 k.p.a., nie ma to jednak wpływu na wynik sprawy, albowiem uzasadnienie odnosi się do wszystkich istotnych kwestii. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2005 r. K.-L. S. P. "I." wniosła o jego zmianę poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego z dnia 10 kwietnia 2003 r., względnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i stanowi podstawę skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w szczególności: a) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) (dalej: "p.p.s.a."), poprzez oddalenie skargi, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym ustalenia poczynione w postępowaniu przed Urzędem Patentowym, a w szczególności fakt, że: (i) skarżący - jeszcze przed rejestracją znaku na rzecz uprawnionego - wprowadzał i nadal wprowadza do obrotu towary oznaczone słownym znakiem AMBER, (ii) inny znak skarżącego - AMBER-IZIS - został uznany za podobny do znaku towarowego AMBER zarejestrowanego na rzecz uprawnionego, zarówno przez Urząd Patentowy, jak i przez Komisję Odwoławczą, (iii) na postępowanie rejestracyjne oczekuje znak wnioskodawcy IZIS-AMBER nr Z 42302 z dnia 29 października 2001 r., (iv) uprawniony w każdym czasie może wystąpić przeciwko skarżącemu z powództwem o zaprzestanie naruszania i używania znaku AMBER, nie dawały podstaw do kwestionowania istnienia po stronie skarżącego interesu prawnego w żądaniu unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego AMBER nr R-98839 na rzecz uczestnika - [E...], T., i dostatecznie uzasadniały uwzględnienie skargi, zwłaszcza w sytuacji, gdy Urząd Patentowy całkowicie zaniechał oceny spełnienia ustawowych warunków wymaganych do rejestracji znaku towarowego; b) art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie faktu naruszenia przez Urząd Patentowy art. 29 w zw. z art. 4, 6-9 oraz 32 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17 ze zm.), a także art. 7 i 77 k.p.a. wskutek zaniechania przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego na okoliczność spełnienia przy rejestracji znaku towarowego AMBER nr R-98839 na rzecz uprawnionego - [E...], T., ustawowych warunków wymaganych do rejestracji, w tym niezastosowania art. 29 w zw. z art. 8 pkt 2 ww. ustawy i zaniechanie oceny, czy znak towarowy AMBER nr R-98839, nie narusza praw osobistych lub majątkowych skarżącego - K.-L. S. P. "I." w W., które to naruszenia przez Urząd Patentowy miały wpływ na treść decyzji tego organu z dnia 10 kwietnia 2003 r., podczas gdy sąd administracyjny jest zobowiązany wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia w postępowaniu administracyjnym przepisów prawa materialnego i procesowego, jeśli mogły mieć wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia; 2) naruszenie prawa materialnego, które stanowi podstawę skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w szczególności: a) art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17 ze zm.) (dalej: "u.z.t.") w zw. z art. 315 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. prawo własności przemysłowej (dalej: "p.w.p."), poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że skarżącemu nie przysługiwał interes prawny w żądaniu unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego AMBER nr R-98839, zarejestrowanego na rzecz [E...], T., podczas gdy takim źródłem interesu prawnego skarżącego są przepisy ustawy o znakach towarowych, a nadto interes ten jest uzasadniony (i) odmową rejestracji na rzecz skarżącego znaku towarowego AMBER IZIS z uwagi na brak dostatecznych znamion odróżniających i podobieństwo do spornego znaku towarowego AMBER, (ii) złożeniem przez skarżącego wniosku z dnia 29 października 2001 r. o zarejestrowanie na jego rzecz znaku towarowego IZIS AMBER Nr Z 42302, który oczekuje na rozstrzygnięcie, (iii) produkcją i wprowadzaniem do obrotu przez skarżącego od 1993 r. (a więc jeszcze w okresie poprzedzającym datę złożenia przez uprawnionego wniosku o zarejestrowanie tego znaku oraz przed datą decyzji o rejestracji) kosmetyków oznaczonych słownym znakiem AMBER, a w związku z tym (iv) istnieniem realnego zagrożenia wystąpienia przez uprawnionego przeciwko skarżącemu z żądaniem zaprzestania naruszania jego praw do znaku towarowego AMBER, zwłaszcza w sytuacji, gdy interes prawny skarżącego nie był kwestionowany przez Urząd Patentowy, który uznał prawo skarżącego do wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie znaku towarowego; b) art. 29 w zw. z art. 8 pkt 1 u.z.t. oraz w zw. z art. 315 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że Urząd Patentowy prawidłowo oddalił wniosek skarżącej o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego AMBER nr R-98839, uznając, że znak ten nie narusza prawa i zasad współżycia społecznego, podczas gdy ocena taka była nieuzasadniona, albowiem (i) znak towarowy AMBER nr R-98839 narusza zasady współżycia społecznego, rozumiane jako dobre obyczaje kupieckie/handlowe, powodując faktyczne ograniczenie skarżącego w możliwości używania tego znaku, w sytuacji gdy skarżący używa znaku AMBER dla oznaczenia produkowanych i sprzedawanych przez siebie produktów od 1993 r. (a więc jeszcze przed datą złożenia wniosku przez uprawnionego i uzyskaniem przez niego rejestracji spornego znaku), o czym uprawniony wiedział, albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć, albowiem kwestia ta była przedmiotem rozpoznania Urzędu Patentowego w postępowaniu rejestracyjnym z wniosku uprawnionego, (ii) znak słowny AMBER z uwagi na brak dostatecznych znamion odróżniających prowadzi do monopolizacji tego oznaczenia przez uprawnionego, a w związku z tym do ograniczenia praw skarżącego, albowiem z uwagi na rejestrację spornego znaku nie mógł on otrzymać rejestracji zgłoszonego przez siebie znaku towarowego AMBER IZIS oraz do ograniczenia prowadzonej przez skarżącego działalności, skoro uprawniony w każdym czasie może wystąpić przeciwko skarżącemu z powództwem o zaniechanie naruszeń i używania tego znaku; c) art. 29 w zw. z art. 8 pkt 2 u.z.t. oraz w zw. z art. 315 p.w.p. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie okoliczności, że zarejestrowanie znaku towarowego AMBER nr R-98839 na rzecz [E...], T., narusza prawa osobiste i majątkowe skarżącego - K.-L. S. P. "I.", która używa tego znaku dla oznaczenia produkowanych i rozpowszechnianych przez siebie produktów kosmetycznych od 1993 r., poprzez stworzenie stanu niepewności co do prawa używania tego znaku, skoro uprawniony w każdej chwili może wezwać skarżącego do zaprzestania naruszeń; d) art. 29 u.z.t. w zw. z art. 315 p.w.p. oraz w zw. z art. 1 i 11 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego z dnia 10 kwietnia 2003 r. odpowiada prawu, podczas gdy Urząd Patentowy całkowicie zaniechał przeprowadzenia jakiegokolwiek badania w celu ustalenia, czy przy rejestracji znaku towarowego AMBER nr R-98839 były spełnione wszystkie ustawowe warunki wymagane do rejestracji, określone w przepisach art. 4, 6-9 i 32 u.z.t., a w szczególności nie ustalił, czy w dacie rejestracji znak ten - z uwzględnieniem osobistych i majątkowych interesów skarżącego - miał dostateczne znamiona odróżniające w rozumieniu przepisów ustawy o znakach towarowych; 3) sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią wydanego w sprawie orzeczenia, poprzez oddalenie skargi z uwagi na brak interesu prawnego po stronie K.-L. S. P. I. w W. w żądaniu unieważnienia znaku towarowego AMBER nr R-98839, podczas gdy biorąc pod uwagę argumenty zawarte w uzasadnieniu tego wyroku oraz ustalone w toku postępowania okoliczności, należało uznać istnienie tego interesu prawnego po stronie skarżącego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka [E...] z siedzibą w I., T., wniosła o oddalenie tej skargi w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W związku z zarzutami skargi kasacyjnej dotyczącymi art. 134 § 1 p.s.a., art. 8 pkt 2 u.z.t. i art. 9 u.z.t., należy w pierwszej kolejności odnieść się do zagadnienia przedmiotu granic niniejszej sprawy administracyjnej i w następstwie sprawy sądowoadministracyjnej w rozumieniu art. 134 § 1 p.s.a. Wnioskujący o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego (obecnie prawa ochronnego na znak towarowy) musi wykazać, że ma w tym interes prawny i że nie były (nie zostały) spełnione ustawowe warunki wymagane do rejestracji (do uzyskania tego prawa) - art. 29 i 30 ust. 1 u.z.t. (obecnie art. 164 p.w.p.). W niniejszej sprawie wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego AMBER, dokonanej w dniu 19.11.1997 r. w uwzględnieniu zgłoszenia dokonanego w dniu 09.02.1994 r., został złożony w Urzędzie Patentowym w dniu 06.11.2001 r. Stosownie do art. 315 ust. 2 i 3 p.w.p., do stosunków prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie p.w.p. (przed 22.08.2001 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe oraz ustawowe warunki wymagane do uzyskania m.in. prawa ochronnego (poprzednio prawa z rejestracji znaku towarowego) ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia znaku towarowego do rejestracji. Z przepisów art. 317 i 318 p.w.p. wynika natomiast, że postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy (prawa z jego rejestracji) wszczęte po dniu 21 sierpnia 2001 r., bez względu na datę zgłoszenia znaku do rejestracji, toczy się według przepisów p.w.p. Z uwagi na datę złożenia wniosku, do postępowania w niniejszej sprawie miał zatem zastosowanie przepis art. 255 ust. 4, według którego sprawa ta podlega rozpoznaniu w postępowaniu spornym w granicach podstawy prawnej wskazanej przez wnioskodawcę. Stosownie zaś do art. 256 ust. 2 i 3 p.w.p. w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie do postępowania spornego stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Przedmiot takiej sprawy, jej granice wyznacza zatem treść wniosku o unieważnienie odnośnego prawa zarówno w zakresie wskazanych przez wnioskodawcę okoliczności faktycznych, jak i adekwatnych do nich okoliczności i podstaw prawnych - ze względu na które wnioskodawca żąda unieważnienia danego prawa (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2006 r. II GSK 320/05, niepublikowany). W niniejszej sprawie wniosek o unieważnienie spornego znaku został oparty na przepisach art. 32 Konstytucji RP, art. 255 p.w.p. oraz art. 8 pkt 1 i art. 30 u.z.t. w zw. z art. 315 p.w.p., co podkreślone zostało także w uzasadnieniu wniosku. Wprawdzie w uzasadnieniu wniosku podniesiono dodatkowo wadliwą interpretację przy rejestracji spornego znaku art. 9 pkt 1 u.z.t. ale polegającą na tym, że Urząd Patentowy nie brał pod uwagę pierwszeństwa z wcześniejszego zgłoszenia znaku przez wnioskodawcę, a jedynie fakt niezarejestrowania znaku zgłoszonego wcześniej. Taki zarzut nie odpowiada jednak treści art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. Nie podniesiono bowiem zarzutu, że Urząd Patentowy dokonał rejestracji spornego znaku mimo jego podobieństwa do znaku towarowego wcześniej zarejestrowanego na rzecz innego podmiotu, co może wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów - a tego dotyczy art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. Należy przy tym zaznaczyć, że wcześniejsze pierwszeństwo daje prawo wyłączne do znaku wcześniej zgłoszonego, jeżeli został on zarejestrowany (por. wyrok NSA z 28 lipca 2004 r. GSK 639/04 - ONSA 2005 r., nr 2, poz. 39). W toku postępowania przed Urzędem Patentowym wniosek nie został uzupełniony, rozszerzony czy zmodyfikowany. Tak więc, treść wniosku wyznaczyła granice niniejszej sprawy o unieważnienie prawa z rejestracji spornego znaku towarowego AMBER, jako opartej, w zakresie przepisów u.z.t., na zarzutach naruszenia przepisów art. 8 pkt 1 i art. 30 tej ustawy, a także naruszenia art. 32 Konstytucji RP. W związku z powyższym wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej wykraczające poza art. 8 pkt 1 i art. 30 u.z.t. oraz argumenty na ich rzecz (w obecnej skardze kasacyjnej nie ma zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji RP), są w niniejszej sprawie bezprzedmiotowe zarówno w ramach sformułowanych w skardze kasacyjnej jej podstaw z zakresu naruszenia wskazanych przepisów postępwoania, jak i z zakresu naruszeń prawa materialnego. W konsekwencji nie mogą być przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Adminsitracyjny zarzuty obecnej skargi kasacyjnej, zarówno procesowe, jak i materialnoprawne związane z przepisami art. 8 pkt 2 i art. 9 u.z.t. Z powyższych powodów nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 134 p.s.a. oraz zarzuty dotyczące zaakceptowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia przez Urząd Patentowy przepisów art. 7 i 77 k.p.a. przez niewyjaśnienie okoliczności spełnienia przy rejestracji spornego znaku towarowego AMBER warunków wymaganych do rejestracji poza określonymi w art. 8 pkt 1 u.z.t. Nie jest także zasadny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 p.s.a. przez oddalenie skargi z powodu braku po stronie skarżącej interesu prawnego w żądaniu unieważnienia prawa z rejestracji spornego znaku towarowego AMBER. Ten zarzut pozostaje w ścisłym związku z zarzutem naruszenia art. 30 ust. 1 u.z.t., który oparty jest właśnie na kwestionowaniu stanowiska Wojewódzkiego Sądu, że skarżącej nie przysługiwał powyższy interes prawny. Do obu tych zarzutów należy zatem ustosunkować się łącznie. Wszystkie istotne okoliczności sprawy dla oceny istnienia po stronie skarżącej Spółdzielni "I." interesu prawnego w unieważnieniu kwestionowanego znaku towarowego AMBER, powoływane przez skarżącą dla wykazania tego interesu, zostały w sprawie ustalone i nie były kwestionowane, a mianowicie, że skarżąca zgłosiła w dniu 16.06.1993 r. do rejestracji znak towarowy słowny AMBER dla oznaczania swoich wyrobów kosmetycznych, że Urząd Patentowy decyzją ostateczną z dnia 14.05.1996 r. odmówił zarejestrowania tego znaku, że zgłoszony w dniu 09.02.1994 r. przez [E...] T. znak towarowy słowny AMBER przeznaczony do oznaczania, między innymi, również produktów kosmetycznych został zarejestrowany decyzją ostateczną Urzędu Patentowego z dnia 28.11.1997 r., że z powodu zarejestrowania na rzecz tego podmiotu tegoż znaku AMBER skarżąca Spółdzielnia nie uzyskała rejestracji znaku AMBER-IZIS ze względu na ich podobieństwo, że są zarejestrowane inne znaki towarowe - innych podmiotów gospodarczych zawierające słowo AMBER, że skarżąca Spółdzielnia od wielu lat wykorzystuje znak AMBER (Amber) do oznaczania swoich wyrobów, że uprawniony z prawa ochronnego na tenże znak towarowy słowny AMBER nigdy nie występował do Spółdzielni o zaprzestanie korzystania z tego znaku, że wreszcie na rejestrację oczekuje zgłoszony przez skarżącą Spółdzielnię w dniu 29.10.2001 r. znak IZIS-AMBER. Powyższe okoliczności zostały przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku ocenione w aspekcie istnienia interesu prawnego skarżącej Spółdzielni w żądaniu unieważnienia prawa z rejestracji spornego znaku towarowego słownego AMBER na rzecz uprawnionego [E...], T. Wynik dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oceny tych okoliczności o nieistnieniu po stronie skarżącej Spółdzielni interesu prawnego w tej sprawie, a istnieniu tylko jej interesu faktycznego, jest prawidłowy. Istotą prawa ochronnego na znak towarowy, jego funkcją i celem jest przecież możność jego używania przez uprawnionego z określonym pierwszeństwem, z wyłączeniem innych podmiotów. Nie można zatem upatrywać interesu prawnego po stronie podmiotu żądającego unieważnienia tego prawa w tym, że stoi ono na przeszkodzie w zarejestrowaniu takiego samego czy podobnego znaku towarowego na rzecz tegoż podmiotu - byłoby to zaprzeczeniem istoty istniejącego prawa ochronnego na określony znak towarowy. Wystąpieniu z tak umotywowanym żądaniem unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy można przypisać wyłącznie interes faktyczny, a nie interes prawny. Podobnie okoliczność produkowania i wprowadzania do obrotu przez skarżącą Spółdzielnię od wielu lat wyrobów kosmetycznych oznaczonych słownym znakiem AMBER (Amber) sama przez się nie kreuje interesu prawnego dla żądania unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy AMBER. Prawidłowe jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że nie jest to okoliczność wystarczająca dla uznania, że zachodzi realne zagrożenie ze strony uprawnionego do znaku AMBER dla prowadzenia przez Spółdzielnię działalności gospodarczej z wykorzystywaniem tego znaku do oznaczania swoich wyrobów kosmetycznych, skoro uprawniony nigdy dotąd nie wystąpił do Spółdzielni o zaprzestanie korzystania ze spornego znaku ani w drodze wezwania do zaprzestania naruszeń, ani w drodze powództwa cywilnego. Trafnie podniósł Wojewódzki Sąd, że nie ma tu znaczenia okoliczność, że z takim wezwaniem wystąpił inny podmiot - uprawniony do znaku LEMON AMBER, gdyż sprawa niniejsza dotyczy unieważnienia znaku AMBER, a nie LEMON AMBER przysługującego innemu podmiotowi niż uprawnionemu do znaku AMBER. Jeżeli chodzi o zarzuty skargi kasacyjnej związane z art. 8 pkt 1 u.z.t., to prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał się na art. 190 p.s.a., wskazując, że Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w tej sprawie poprzednim wyroku z dnia 11 maja 2005 r. II GSK 49/05 kwestię tę przesądził, przyjmując, że w sprawie tej nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych przez skarżącą Spółdzielnię, tj. art. 32 Konstytucji i art. 8 pkt 1 u.z.t. To stanowisko było wiążące zarówno dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozpoznającego sprawę ponownie, jak też jest wiążące dla obecnego składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Natomiast co do zarzutów skargi kasacyjnej związanych z problematyką zawartą w art. 8 pkt 2 i art. 9 u.z.t., to jak wskazano już w pierwszej części niniejszego uzasadnienia, wykraczają one poza granice niniejszej sprawy, a zatem nie mogą być przedmiotem rozpoznawania w tej sprawie. W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna podlega oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.s.a., jako niemająca usprawiedliwionych podstaw.