II SA/Ka 2875/03

Dnia 7 września 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie: WSA Stanisław Nitecki Asesor WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: sekr. sądowy Beata Malcharek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2005 roku, sprawy ze skargi B. P. i S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]roku, Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę W dniu [...]roku inwestor P. K. wystąpił do Prezydenta Miasta B. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą "kiosk ogólnospożywczy – rozbudowa istniejącego już kiosku o część sanitarną", położonej w B. przy ul. P. [...]. Po przeprowadzeniu postępowania przez organ pierwszej instancji, w tym dokonaniu wymaganych uzgodnień, Prezydent Miasta B. w dniu [...] roku wydał decyzję nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na mocy której ustalił te warunki dla inwestora. W uzasadnieniu wskazano przede wszystkim na zgodność zamierzenia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Miasta B. Odwołanie od tej decyzji wniosła B. P. Wskazała, że adres P. [...] jest adresem S. S. i wyraziła swoje zdziwienie, że organ administracji posługuje się nim w odniesieniu do inwestora. Wskazała ponadto, że w decyzji powołano działkę nr [...], która stanowi jej własność. Zwróciła uwagę, że skoro w decyzji wymieniona została również działka nr [...], która to działka bezpośrednio sąsiaduje z działką S. S., to również i S. S. winna być stroną postępowania, podczas, gdy nie została za taką uznana przez organ pierwszej instancji. Dodatkowo podniosła, że planowana inwestycja narusza jej interesy co do odległości od jej kiosku, zablokuje dojście do boku kiosku i uniemożliwi tym samym jakiekolwiek roboty remontowe. Tak planowane usytuowanie narusza także przepisy pożarowe, a ponadto stanowić będzie zawężenie ciągu komunikacyjnego przebiegającego przez działkę nr [...]. Podobne zastrzeżenia w toku postępowania zgłaszała S. S., jednak nie przybrały one formy odwołania od decyzji. Rozpoznając to odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i poczynił własne ustalenia odnośnie zgodności planowanej inwestycji z zapisami tego planu. W szczególności powołał się na art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 roku nr 15, poz. 139 z późn. zm.), stwierdzając, że w tak ustalonym stanie faktycznym organ pierwszej instancji był zobowiązany do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnośnie zarzutu pominięcia S. S. w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, stwierdzono powołując się na wyrok NSA z dnia 17 maja 1999 roku (sygn. akt IV SA 858/97), że organ miał prawo uznać, iż właściciel sąsiednie nieruchomości nie będzie stroną postępowania. W kwestii ewentualnego naruszenia działki skarżącej organ przytoczył art. 46 ust. 2 ustawy, a także zapis w decyzji, że nie narusza ona prawa własności osób trzecich. Ponadto organ zwrócił uwagę, że zastrzeżenia co do zgodności inwestycji z warunkami technicznymi (odległości, położenie na działce) winny być zgłaszane na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła B. P. w imieniu własnym, jak również w imieniu S. S. Zasadniczo skarżące podniosły te same argumenty, jakie podnosiły w toku postępowania przed organami obu instancji, wskazując dodatkowo, że po zrealizowaniu inwestycji przebudowany kiosk P. K. utrudni wejście do budynku S. S. i będzie usytuowany zbyt blisko jej okien. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy w pierwszej kolejności, że sądy administracyjne powołane zostały do kontroli legalności decyzji administracyjnych, a kontrola ta polega na badaniu zgodności zaskarżonych aktów z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają uregulowaniom prawnym obowiązującym w datach ich wydania. Sąd nie dopatrzył się także takiego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. W dacie orzekania przez organy administracji nie obowiązywała już ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 roku nr 15, poz. 139 z późn. zm.), albowiem została uchylona na mocy przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), która to ustawa weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 roku. Jednakże na mocy art. 85 ust. 1 tej ostatniej ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Zatem w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy z 1994 roku, albowiem postępowanie w sprawie wszczęte zostało przed dniem 11 lipca 2003 roku. Zgodnie z przepisem art. 40 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej ustawą, w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W toku postępowania administracyjnego bezspornie ustalono, że teren, na którym planowana jest inwestycja, znajdował się, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B, m.in. na obszarze oznaczonym jako "strefa II – zurbanizowana" opisana jako "mieszkania, handel, infrastruktura społeczna, usługi i drobne zakłady produkcyjne o zerowej emisji i uciążliwości". W ocenie Sądu planowana inwestycja zgodna była z zapisami planu miejscowego. Sąd podziela stanowisko organu drugiej instancji, że zgodnie z przepisem art. 43 ustawy, organ mógł odmówić wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jedynie w przypadku, gdy planowana inwestycja nie byłaby zgodna z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem sytuacja określona w art. 2 ust. 2 ustawy (brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) w niniejszej sprawie nie zachodziła. Zarzuty skarżących odnośnie warunków technicznych i usytuowania obiektu podniesione w skardze, jak i wcześniej w toku postępowania administracyjnego nie mogły zdaniem Sądu odnieść zamierzonego rezultatu. Organ administracyjny w toku postępowania zmierzającego do wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania bada w szczególności, jak już wyżej zaznaczono, zgodność zamierzonej inwestycji z zapisami planu miejscowego i z ogólnie obowiązującymi przepisami prawa. Nie posiada w tym postępowaniu uprawnienia do badania zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa budowlanego, albowiem na tym etapie postępowania, nie dysponuje żadnymi danymi, które umożliwiałyby mu weryfikację w tym zakresie. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 46 ust. 2 ustawy). Ponadto decyzja w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest aktem upoważniającym do podjęcia realizacji inwestycji, lecz jedynie stanowi podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę na terenie wskazanym w takiej decyzji i na warunkach w niej określonych. Stąd też zdaniem Sądu podnoszone przez skarżących argumenty są co najmniej przedwczesne w tym postępowaniu. Odnośnie zarzutu pozbawienia przez organy prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym właścicielki działki nr [...], to wobec faktu, że działka ta nie graniczy bezpośrednio z działką, na której realizowana miała być inwestycja, jej właściciel lub właściciele nie są stroną w postępowaniu o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Brak jest bowiem takiego przepisu prawa materialnego, z którego wynikałby ich interes prawny w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Co prawda z załączonych do wniosku rysunków i planu sytuacyjnego wynika, że kiosk P. K. jest częściowo posadowiony na działce nr [...], która to działka sąsiaduje z działką nr [...], jednakże przedmiotem decyzji była jedynie rozbudowa tego kiosku, która nie oddziaływała swym zasięgiem na działkę nr [...]. Mając powyższe na uwadze Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów orzekających niezgodności tego działania z przepisami prawa, co na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), skutkować musiało oddaleniem skargi.