II SA/Lu 1382/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz,, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski - sprawozdawca, Protokolant Ref.st. Joanna Janiak, po rozpoznaniu w dniu 16 września 2004 sprawy ze skargi S. H.-S., D. H. S., Z. H.-S., P. H.-S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala Sygn. akt II SA/ Lu 1382 / 03 U z a s a d n i e n i e Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2003 r. znak: [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie sieci kanalizacji sanitarnej i deszczowej z osiedla "[...] "w rejonie ulic: D.M.M., D. i W. na odcinkach: kolektor sanitarny N-F od projektowanej studni S-1 w ul. D.M.M. do istniejącej studni S-X lokalizowanej w rejonie mostu nad rzeką C. przy ulicy W.; kolektor deszczowy od projektowanej studni D-1 usytuowanej w pasie drogowym skrzyżowania ulic D. i D.M.M. do rzeki C. w rejonie ulicy W. wraz z podczyszczalnią ścieków deszczowych i drogą dojazdową do niej - projektowanych na działce Nr 5/1 usytuowanej przy powyższych ulicach. Kolegium podkreśliło, iż podstawowym celem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest stwierdzenie zgodności lub sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o czym stanowi art. 40 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W postępowaniu tym nie bada się celowości zamierzenia inwestycyjnego, ani uprawnień wnioskodawcy do dysponowania gruntem na cele budowlane. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi ponadto praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Według organu odwoławczego teren przyszłej budowy położony jest w obszarze na którym obowiązują ustalenia planu szczegółowego zagospodarowania osiedla mieszkaniowego [...]" zatwierdzonego Uchwałą Miejskiej Rady Narodowej Nr XXII/125/87 z dnia 29 grudnia 1987 r. ujętej w wykazie aktów prawa miejscowego do stosowania po dniu 27 maja 1990 r. oraz ustalenia planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego obszaru funkcjonalnego Zespołu Miejskiego zatwierdzonego uchwalą Nr XV/91/ 86 Miejskiej Rady Narodowej z dnia 30 grudnia 1986 r. ze zmianami zatwierdzonymi Uchwałą Nr L/500/93 Rady Miejskiej z dnia 21 października 1993 r .Stosownie do planu szczegółowego inwestycja jest usytuowana na obszarze oznaczonym symbolem S 28 ZP przeznaczony pod tereny zieleni wypoczynkowej; ustalenia realizacyjne przewidują projektowaną zieleń dzielnicową o charakterze parkowym będącym ogniwem ESOCH wiążącą tereny mieszkaniowe dzielnicy z terenami otwartymi, przy czym projektowana zieleń pełni również funkcję zieleni ogólnomiejskiej. Według planu ogólnego omawiany obszar oznaczony jest symbolem VI B 21 MW i przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną; projektowane jest osiedle wielorodzinne z urządzeniami usług podstawowych. Obowiązujące są ustalenia z planu szczegółowego o symbolu VI B 22 ZP – tereny zieleni parkowej , fragment zieleni parkowej z terenami i urządzeniami sportowymi, z zakazem lokalizacji obiektów kubaturowych. Zdaniem Kolegium powyższe zapisy przesądzają o braku sprzeczności pomiędzy inwestycją , a ustaleniami planów, które także nie wykazują wzajemnej sprzeczności. Plan ogólny nakazuje na tym obszarze realizację osiedla mieszkaniowego "[...]". Plan ten na rysunku stanowiącym jego integralną część wskazuje przebieg trasy kolektorów: sanitarnego i deszczowego jako elementów infrastruktury technicznej tj. urządzeń służących całościowemu wykorzystaniu obiektów kubaturowych, przede wszystkim wielorodzinnych budynków mieszkalnych. Z oceną wyrażoną przez organ odwoławczy nie zgodzili się: S.H.–S, Z.H.–S, D. H.-S. i P.H.–S. współwłaściciele działki Nr 35/2, przez której część mają przebiegać projektowane kolektory. W skardze do Naczelnego Sadu Administracyjnego wytknęli organom administracji, iż te rozstrzygały sprawę bez oparcia w obowiązującym szczegółowym planie zagospodarowania przestrzennego dzielnicy "[...]". Plan ten nie przewidywał realizacji kolektora sieci kanalizacji sanitarnej i deszczowej. Zarówno ich działka jak i działki sąsiednie zostały przeznaczone pod zieleń publiczną. Powoływanie się na plan ogólny Zespołu Miejskiego nie ma, zdaniem skarżących , żadnego znaczenia, skoro chodzi o ustalenia planu miejscowego. Decyzja jest wadliwa także dlatego, iż nie wprowadzono proponowanych zmian w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem nie ma żadnej podstawy prawnej do ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, skoro nie ma jeszcze zatwierdzenia projektowanej inwestycji .W skardze podano , iż decyzja organu I instancji nie zawiera uzasadnienia, nie spełnia zatem wymogów art.107 § 1 kpa, a zatem organ odwoławczy nie miał możliwości sprawdzenia, czy decyzja jest prawidłowa. Brak możliwości kontroli zaskarżonej decyzji nie pozwala w mniemaniu skarżących na wydanie przez nią prawidłowej decyzji. Uzasadnienie drugiej instancji nie może zastąpić uzasadnienia I instancji. W konkluzji skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Stosownie do art.40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz. U z 1999 r. Nr 15 , poz. 139 ze zmianami) w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu , z zastrzeżeniem art.13 ust.1, na podstawie przepisów szczególnych. Zasadniczą zatem kwestią w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest wykazanie zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dokonując takiej oceny w stosunku do zamierzonej inwestycji przypomnieć należy, iż stosownie do art.74 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym utraciła moc ustawa z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym , a więc także podział planów miejscowych na ogólne i szczegółowe. Oznacza to , w zawiązku z art.67 ust.1 ustawy, iż miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w jej rozumieniu stał się z dniem 1 stycznia 1995r. uchwalony przed tą datą miejscowy ogólny plan zagospodarowania przestrzennego. On też powinien stanowić podstawę wydawania decyzji związanych z określonymi zamierzeniami inwestycyjnymi ( uchwała składu 5 sędziów NSA z dnia 3 czerwca 1996 r. sygn. akt OPK 14/. 96 ONSA 1997/1/11). Z treści ogólnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Zespołu Miejskiego wynika, iż zamierzona inwestycja położona jest na obszarze oznaczonym symbolem VI B 21 MW co według części opisowej planu oznacza projektowane osiedle wielorodzinne z urządzeniami usług podstawowych. Obowiązują ustalenia z planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego dzielnicy "[...]". Zapis planu w tym kształcie przekonuje , iż zamierzona inwestycja nie pozostaje z nim w sprzeczności. Takie stanowisko zaaprobował także Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 4 września 1998 r. (sygn. akt IV SA 1535 /97 Wspólnota 1998 r. Nr 50 str.26 ) stwierdził, iż zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie infrastruktury technicznej takiej jak kanalizacja sanitarna, deszczowa, sieć wodociągowa, gazowa, energetyczna i telefoniczna dla osiedla mieszkaniowego nie jest sprzeczna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, który dla danego terenu przewiduje realizację zabudowy mieszkaniowej. Uzasadnieniem dla odmiennego stanowiska nie może być odesłanie do planu szczegółowego osiedla "[...]", według którego teren objęty inwestycją przewidziany został pod zieleń wypoczynkową i nie przewidywał budowy sieci kanalizacji deszczowej i sanitarnej. Aby uznać zasadność skargi należałoby wykazać, iż wprowadza on wyraźny zakaz realizacji inwestycji określonego rodzaju , co jednak z planu nie wynika. Wbrew skarżącym właśnie ogólnikowe zapisy planu pozwalają na jego szeroką interpretację bez konieczności przeprowadzania każdorazowej procedury planistycznej. Dla stwierdzenia, iż budowa sieci kanalizacyjnej i deszczowej jest zgodna z planem nie jest zatem niezbędnym wyraźne umieszczenie jej przebiegu . Jest natomiast jasnym i czytelnym, iż realizacja przedmiotowej inwestycji ma na celu zabezpieczenie funkcjonalności samego osiedla mieszkaniowego i stanowi rozwój jego infrastruktury technicznej. Ustalenie zgodności zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oznacza , iż organy administracji nie były zdane oczekiwać na uchwalenie projektowanych w nim zmian , a oparcie decyzji na obowiązujących zapisach było prawidłowe. Również Sąd badając zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem dokonuje jej oceny zgodnie z obowiązującym w dacie jej wydania stanem prawnym. Nie sposób także doszukać się wadliwości postępowania Kolegium ,które zdaniem skarżących , wobec braku uzasadnienia decyzji organu I instancji , nie miało możliwości jej skontrolowania. Organ odwoławczy zobowiązany jest bowiem rozpoznać sprawę merytorycznie, dokonując własnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i samodzielnie go interpretując. Podjęte w tej sytuacji rozstrzygnięcie odpowiada regułom postępowania określonym w kodeksie postępowania administracyjnego. Z tych względów na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr.153, poz.1270 ) skargę należało oddalić.