II SA/Po 330/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka /spr./ Sędzia NSA Stanisław Małek Sędzia NSA Barbara Kamieńska Protokolant sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "A " Spółka z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] Nr [...] ; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej spółki kwotę 2.915,- zł (dwa tysiące dziewięćset piętnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ B.Kamieńska /-/ J.Szaniecka /-/ St.Małek Dnia [...] Prezydent Miasta na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 36 ust. 4 i art.37 ust. 1, 4, 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) w związku z uchwałą Rady Miasta Nr LXIX/806/III/2001 z dnia 18 września 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] , ul. [...] – [...]." (Dz. Urz. Woj. W . Nr 122, poz. 2357) decyzją nr [...] ustalił jednorazową opłatę na rzecz Miasta P. w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego " [...] ul. [...] – [...]" w P. i zobowiązał Przedsiębiorstwo "A " sp. z o.o. do jej uiszczenia w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta złożyło Przedsiębiorstwo "A " podnosząc, iż rozstrzygnięcie oparte jest na wadliwym operacie szacunkowym. W uzasadnieniu odwołujący wskazał, że przyjęte w operacie do porównań nieruchomości położone w III strefie peryferyjnej - ekstensywnego zagospodarowania rolniczego, mieszkaniowego i rekreacyjnego - są nieporównywalne z uwagi na położenie (lokalizację) oraz przeznaczenie w planie (III OR) w odniesieniu do nieruchomości wycenianej (II MA). Zdaniem odwołującego, z przyjętych do porównań nieruchomości jedynie jedna może spełniać kryterium porównywalności z uwagi na położenie, obszar i przeznaczenie (II MA 12 m 4). Pozostałe opisane jako III OR i II AG w zakresie przeznaczenia i obszaru są dalece rozbieżne i nieporównywalne w nieruchomością wycenianą. Okoliczność ta wskazuje, że nie zaistniały przesłanki do zastosowania przy wycenie przedmiotowej nieruchomości podejścia porównawczego. Odwołujący twierdził, że rzeczoznawca majątkowy utożsamił wzrost wartości nieruchomości jednej tylko przesłance spowodowanej zmianą planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy na wzrost wartości składają się dodatkowo podział geodezyjny na działki budowlane, kompletne uzbrojenie terenu z doprowadzeniem mediów do poszczególnych jednostek mieszkaniowych, zmiana otoczenia i wizerunku całej nieruchomości spowodowana podjętymi inwestycjami. Nie uwzględniono także zmiany cen w przedziale czasowym od kwietnia 2003r. do października 2003 r., na które to daty zbycia określano wartość nieruchomości podlegającej oszacowaniu. Decyzją z dnia[...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w oparciu o art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Kolegium motywowało, że spełnione zostały ustawowe przesłanki do naliczenia tzw. opłaty planistycznej, zaś sposób naliczenia i wysokość zostały określone prawidłowo. Zdaniem organu II instancji operat szacunkowy będący dowodem w sprawie sporządzony został przez osobę legitymującą się odpowiednimi uprawnieniami oraz został przygotowany zgodnie ze standardami określonymi w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Nietrafny był zarzut odwołania, iż rzeczoznawca w celu określenia wartości gruntu porównywał nieporównywalne nieruchomości. Poddane analizie grunty miały charakter rolnych, a po zmianie planu zagospodarowania terenu uzyskały przeznaczenie pod budownictwo. Na skutek nowelizacji przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami uchylony został przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwarzający podstawę do uwzględnienia nakładów poniesionych przez właściciela (art. 37 ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Nie zamieszczono także przepisów intertemporalnych w tym zakresie pozwalających na zastosowanie przepisów korzystniejszych, zatem organ odwoławczy orzekał według stanu prawnego obowiązującego w momencie rozpoznawania sprawy. Skargę na powyższą decyzję Kolegium złożyło Przedsiębiorstwo "A " zarzucając, mające istotny wpływ na wynik postępowania, naruszenie art. 7 kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie przez organ II jak i I instancji stanu faktycznego sprawy czym naruszono słuszny interes strony oraz naruszenie zasady zbierania całego materiału dowodowego i właściwego jego rozpatrzenia (art. 77 kpa). Skarżący zarzucił także uchybienie art. 10 kpa w zw. z art. 86 kpa wobec braku kompleksowego wysłuchania strony postępowania i art. 8 w zw. z art. 84 kpa poprzez nie poinformowanie strony o terminie wykonania wizji lokalnej i uniemożliwienie uczestnictwa strony w czynnościach podejmowanych przez biegłego sporządzającego operat szacunkowy na podstawie którego organ I instancji wydał decyzję ustalającą tzw. opłatę planistyczną. Zdaniem skarżącego naruszony został także art. 89 i 90 kpa poprzez nie dochowanie obowiązku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Skarżące Przedsiębiorstwo wniosło o uchylenie decyzji organów I i II instancji, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania oraz zawieszenie wykonania decyzji Kolegium. W uzasadnieniu skarżący przede wszystkim kwestionował sposób sporządzenia operatu szacunkowego. W pierwszej kolejności zarzucił pozbawienie go możliwości uczestnictwa we wszystkich czynnościach dowodowych, w tym wizji lokalnej przeprowadzonej z udziałem biegłego rzeczoznawcy. Podnosił, że operat szacunkowy z dnia [...] grudnia 2003r. został sporządzony niezgodnie z obowiązującymi standardami, jest wadliwy, zatem nie mógł stanowić materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie. Wobec tego skarżący zlecił wykonanie przez Komisję Opiniującą działającą przy Stowarzyszeniu Rzeczoznawców Majątkowych Województwa W. opinii dotyczącej prawidłowości operatu szacunkowego złożonego w sprawie. Skarżący zwrócił uwagę, że Komisja Opiniująca stwierdziła, iż operat szacunkowy wymaga uzupełnienia zwłaszcza bazy danych dotyczących transakcji nieruchomości przyjętych do określenia wartości przed i po zmianie planu zagospodarowania przestrzennego oraz przyjętych cech i wag oraz poprawek w procedurze szacowania nieruchomości. Błędne było zdaniem skarżącego przyjęcie wartości nieruchomości przed zmianą planu na kwotę [...]zł/m2 w sytuacji, gdy cena zakupu wynosiła [...], [...] zł/m2, a także pominięcie w rozliczeniu nakładów poczynionych na nieruchomości przez skarżącego. W ocenie Przedsiębiorstwa "A " organ administracji niezasadnie zwlekał z wydaniem decyzji, skutkiem czego wydana ona została pod rządami zmienionych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pozbawiających możliwości odliczenia poniesionych na nieruchomości nakładów. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie wskazując, że bezspornie zaistniały ustawowe przesłanki do naliczenia opłaty od wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości. W świetle akt sprawy bezpodstawne są zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 8 i 10 kpa, zaś obecność w czasie wizji lokalnej nie była obowiązkowa. Operat szacunkowy sporządzony został właściwie, a oszacowanie zgodnie z przepisami prawa i standardami zawodowymi. Próba weryfikacji operatu szacunkowego stanowiącego dowód w sprawie poprzez powołanie opinii Komisji Opiniującej jest niezasadna, gdyż kwestionowanie operatu może być dokonane jedynie za pomocą kontr-operatu sporządzonego na zlecenie strony przez innego rzeczoznawcę. W toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym do akt sprawy złożona została opinia Komisji Opiniującej przy Stowarzyszeniu Rzeczoznawców Majątkowych Województwa W. z dnia [...] stycznia 2005 r. dotycząca operatu szacunkowego przedmiotowej nieruchomości przed i po zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (P. ul. [...]). Zespół Opiniujący po analizie przedstawionego operatu szacunkowego oraz wysłuchaniu odpowiedzi rzeczoznawcy wykonującego kwestionowany operat uznał, że został on sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz standardami zawodowymi. Może być także podstawą dokonania ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wymaga jedynie uzupełnienia, w szczególności uzasadnienia bazy danych dotyczących transakcji nieruchomości przyjętych do określenia wartości przed i po zmianie planu zagospodarowania przestrzennego terenu oraz przyjętych cech i wag oraz poprawek w procedurze szacowania nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...]Nr [...] nie mogą się ostać. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż treść art. 54 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nakłada na organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, obowiązek przekazania sądowi odpowiedzi na skargę wraz z aktami administracyjnymi. Mimo dodatkowego wezwania, do tutejszego Sądu nie zostały przekazane pełne akta administracyjne sprawy (por. k. 8, 53 i 55 akt sąd.). W szczególności nie nadesłano kompletu akt pierwszoinstancyjnych, przekazując jedynie decyzję Prezydenta Miasta .z [...] i operat szacunkowy. Niemożliwa zatem okazała się kontrola legalności przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania i zasadności zarzutów skargi wskazujących na przewlekłość tego postępowania. Organ I instancji uznał, iż zaistniały przesłanki opisane w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) stanowiące podstawę prawną do naliczenia i pobrania jednorazowej opłaty od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w P. przy ul. [...] - [...] . Skarżący tego faktu co do zasady nie kwestionował. Wzrost wartości nieruchomości stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego, a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Wysokość tzw. opłaty planistycznej ustala się na dzień sprzedaży nieruchomości (art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości dla celów naliczenia opłaty powyższa ustawa odsyła do przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 37 ust. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Z uregulowań tych wynika, że wyceny nieruchomości dla powyższego celu dokonuje się przy zastosowaniu określonego podejścia, którego wybór uwarunkowany jest doborem parametrów w procesie szacowania wartości nieruchomości. Wyboru podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, funkcję wyznaczoną dla niej w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach nieruchomości podobnych (art. 154 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, tekst jedn. Dz.U. 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.). W przedmiotowej sprawie rzeczoznawca majątkowy zastosował podejście porównawcze, polegające na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego (art. 153 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Wartość tą koryguje się ze względu na cechy różniące te nieruchomości i ustala z uwzględnieniem zmian poziomu cen wskutek upływu czasu. Podejście porównawcze stosuje się, jeżeli są znane ceny nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianych. Szczegółowe zasady wyceny nieruchomości oraz zasady i tryb sporządzania operatu szacunkowego określa, obowiązujące w dacie sporządzania opinii do niniejszej sprawy, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002r. (Dz.U. Nr 230, poz. 1924). Wskazuje ono w treści §50 ust. 1 i 2, że przy określaniu wartości nieruchomości w celu ustalenia opłaty od wzrostu jej wartości na skutek uchwalenia lub zmiany planu uwzględnia się przeznaczenie nieruchomości przed uchwaleniem planu miejscowego lub przed jego zmianą oraz przeznaczenie nieruchomości po uchwaleniu planu miejscowego lub po jego zmianie. Przy czym przyjmuje się stan nieruchomości z dnia uchwalania lub zmiany planu miejscowego, a ceny z dnia zbycia nieruchomości. Zastosowanie w niniejszej sprawie metody porównawczej parami wymaga znajomości cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen. Porównuje się bowiem nieruchomość będącą przedmiotem wyceny, której cechy są znane, kolejno z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których są znane ceny transakcyjne, warunki transakcji oraz cechy tych nieruchomości (§ 5 ust. 1 i 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości). W skardze Przedsiębiorstwo "A " podważa przede wszystkim prawidłowość sporządzonego operatu szacunkowego, który stanowi główny dowód w sprawie ustalenia wysokości tzw. opłaty planistycznej. Mając na uwadze powyżej wskazane zasady sporządzania operatu szacunkowego, dostrzec można jego uchybienia, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Operat szacunkowy winien być sporządzany ze szczególną starannością i zgodnie ze stanem nieruchomości, przez który rozumie się stan zagospodarowania, stan prawny i stan techniczno-użytkowy nieruchomości. Natomiast wśród jego części składowych winno znajdować się uzasadnienie dokonanej wyceny nieruchomości (§ 51 i 52 ust. 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości). Tymczasem przedmiotowy operat takiego uzasadnienia nie zawiera. Dopiero po dokonaniu uzupełniania operat będzie stanowił pełnoprawny dowód w sprawie. Tylko taki operat szacunkowy, sporządzony w pełni zgodnie z ustawowymi wymogami, może stanowić podstawę do ustalenia wysokości opłaty planistycznej w niniejszej sprawie. Powyżej wskazane uchybienia omawianego operatu znajdują potwierdzenie w opinii Komisji Opiniującej przy Stowarzyszeniu Rzeczoznawców Majątkowych Województwa W . przedłożonej w toku sprawy przed Sądem. Ustawa o gospodarce nieruchomościami przewiduje możliwość oceny prawidłowości wyceny nieruchomości dokonanej przez rzeczoznawcę majątkowego, której to oceny dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych (art. 157 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Na marginesie dodać należy, że opinia dotycząca prawidłowości operatu szacunkowego sporządzonego w niniejszej sprawie mogła być przedłożona już na etapie postępowania przed organami administracji. To organy administracyjne zbierają bowiem w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, dokonują jego oceny i wydają na jego postawie merytoryczne rozstrzygnięcie (art. 77 §1 kpa). Jeżeli skarżący dysponował opinią Komisji na etapie postępowania administracyjnego winien ją przedłożyć tym organom. Wojewódzki Sąd Administracyjny ze względu na kontrolny i kasacyjny charakter postępowania sądowoadministracyjnego nie ma bowiem kompetencji do przeprowadzenia tego dowodu i następnie merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie konkretnego ustalenia wysokości tzw. opłaty planistycznej. Jakkolwiek nie bez znaczenia są wnioski Komisji Opiniującej, w których stwierdza ona, że rzeczoznawca wykorzystał jedną bazę dla potrzeb oszacowania dwóch różnych funkcji. Operat winien być uzupełniony o bardziej szczegółowe uzasadnienie zaprezentowanego toku postępowania. Brak w operacie szerszego uzasadnienia przyjętych transakcji do porównania z punktu widzenia podobieństwa ich powierzchni z wielkością szacowanej nieruchomości może budzić wątpliwości co do poprawności szacowanych wartości. Wymagane było także zawarcie w operacie uzasadnienia dlaczego w trakcie szacowania części przeznaczonej pod drogi nie została ujęta wśród atrybutów kategoria drogi. Wobec powyższego, nie przesądzając ostatecznie o prawidłowości lub nieprawidłowości ustalonej wartości oszacowania przedmiotowej nieruchomości dokonanej przez rzeczoznawcę, stwierdzić należy, że istnieją uzasadnione braki w sporządzonym operacie, które wymagają uzupełnienia. Już na etapie postępowania przed organami administracji w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Przedsiębiorstwo "A " kwestionowało prawidłowość przedłożonego operatu szacunkowego. W świetle przepisów rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości, uchybienia te należało usunąć już na tym etapie postępowania. Kolegium natomiast w swojej decyzji nie odniosło się do zarzutów stawianych operatowi szacunkowemu przez wnoszącego odwołanie. Okoliczności te stanowię przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta . Ustosunkowując się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu naruszenia prawa przez organy I i II instancji, zwłaszcza przepisów kpa, podkreślić należy, iż nie jest wystarczające jedynie wskazanie, iż naruszenie prawa materialnego lub procesowego miało miejsce. Skarżący winien wykazać, iż doszło do takiego uchybienia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 pkt 1 a) i c) ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Tymczasem skarżący w kwestii zarzutu braku jego udziału w wizji lokalnej dokonanej przez rzeczoznawcę majątkowego sporządzającego operat szacunkowy nie umotywował, jaki to miało wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy przez organy administracji. Przy czym podkreślić należy, że przepisy prawa nie przewidują obowiązku udziału skarżącego w wizji lokalnej nieruchomości, która mając charakter techniczny służy zebraniu niezbędnego materiału dla sporządzenia przez rzeczoznawcę operatu szacunkowego stanowiącego obligatoryjny dowód w sprawie ustalenia wysokości tzw. opłaty planistycznej. Podobnie odnieść należy się do zarzutu naruszenia obowiązku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, zwłaszcza że skarżący nie wykazał wpływu tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia, jeżeli w ogóle o uchybieniu w tym przypadku można mówić. W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje bowiem reguła, że organ orzekający rozpoznaje sprawę na rozprawie, postępowanie wyjaśniające prowadzi się bowiem poza rozprawą, chyba że zachodzą przesłanki do jej przeprowadzenia (art. 89 kpa) lub gdy wymaga tego przepis prawa. Postępowanie w niniejszej sprawie prowadzi się głównie na podstawie dowodów z dokumentów, przede wszystkim opinii biegłego rzeczoznawcy w postaci operatu szacunkowego (art. 37 ust. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 156 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Należy podkreślić, że skarżący nie przytoczył argumentów, które przemawiałyby za koniecznością przeprowadzenia w rozpoznawanej sprawie rozprawy administracyjnej. Nietrafnie skarga zarzuca, iż w rozliczeniu należności z tytułu wzrostu wartości należało uwzględnić poczynione przez skarżącego nakłady na nieruchomości. Wprawdzie postępowanie zostało wszczęte pod rządami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gdy obowiązywała regulacja art. 37 ust. 2, to jednak organ I instancji wydawał decyzję już po uchyleniu treści ust. 2 dotyczącego możliwości obniżenia opłaty o wartość dokonanych nakładów. Wobec braku przepisów intertemporalnych organ I instancji zobowiązany był wydać merytoryczne orzeczenie na podstawie przepisów obowiązujących w chwili rozstrzygania sprawy administracyjnej. Jeżeli skarżący ma ewentualne roszczenia z tego tytułu to może ich dochodzić, ale na innej drodze prawnej. W niniejszej postępowaniu nie ma, bowiem możliwości rozliczenia poniesionych nakładów. Brak ich zaliczenia na poczet tzw. opłaty planistycznej nie może, zatem stanowić uzasadnionego zarzutu wadliwości decyzji organu I jak i II instancji. Błędny jest także pogląd skarżącego, iż o wartości nieruchomości decyduje cena zakupu za jaką nabył on przedmiotową nieruchomość. Treść przepisu §50 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości zakreśla sposób określenie wartości nieruchomości na potrzeby ustalenia tzw. opłaty planistycznej. Wskazuje, że uwzględnić należy jej przeznaczenie przed uchwaleniem planu miejscowego lub przed jego zmianą oraz przeznaczenie nieruchomości po uchwaleniu planu miejscowego lub po jego zmianie. Podstawę ustalenia wartości stanowi stan nieruchomości, przez który rozumie się stan zagospodarowania, stan prawny i stan techniczno-użytkowy nieruchomości z dnia uchwalenia lub zmiany planu, a ceny z dnia zbycia nieruchomości. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec jak w sentencji. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy powinnością organu orzekającego będzie w pierwszej kolejności skompletowanie całości akt administracyjnych. Ustalając wysokość opłaty planistycznej na podstawie wymaganego w sprawie operatu szacunkowego organ orzekający uwzględni uwagi i wskazania Sądu dotyczące sporządzonego w niniejszej sprawie przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego operatu. W szczególności organ administracji zleci jego uzupełnienie w zakresie niezbędnym do oceny jego prawidłowości. /-/ B.Kamieńska /-/ J.Szaniecka /-/ St.Małek MK