VII SA/Wa 1841/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2005 r. sprawy ze skargi J. I. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].06.2004r. na podstawie art. 59 ust. 5 Ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207 poz.2016 ze zmianami), po rozpatrzeniu wniosku J. I. z dnia [...].04.2004r. o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie boksu garażowego odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie boksu garażowego nr [...] przy ul. K. róg ul. D. w W. W uzasadnieniu decyzji Powiatowy Inspektor stwierdził, że boks garażowy został wybudowany na podstawie ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...].03.1987r. Urzędu Dzielnicowego [...] i przyjęty do użytkowania na okres 10 lat. Zatem po tym okresie przedmiotowy boks garażowy winien być wyłączony z użytkowania i rozebrany. Przepisy Ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207 poz.2016 ze zmianami) nie dają podstaw do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektów wybudowanych w oparciu o pozwolenie na czas określony , pomimo posiadanych właściwości w sprawach użytkowań wymienionych enumeratywnie w art.83 ust.l w/w Ustawy Prawo budowlane. W tej sytuacji właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej winien przystąpić do egzekwowania obowiązków wynikających z pozwolenia na budowę nr [...]. J. I. złożył odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazując ,że nie występował o pozwolenie na użytkowanie, lecz o przedłużenie użytkowania z czasowego na stałe. Decyzją z dnia [...].09.2004r. [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uznając , że odpowiada prawu. Organ II instancji ponownie wskazał, że obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego wzniesionego na czas oznaczony powstaje z chwilą upływu terminu określonego w pozwoleniu na budowę - i to z mocy tego właśnie pozwolenia. Wydanie zatem, w przedstawionym stanie prawnym budowy garażu wnioskowanej decyzji o udzielenie pozwolenia na dalsze jego użytkowanie, (którego okres użytkowania upłynął z końcem roku1994r.) jest niedopuszczalne. Organ wskazał, że zgodnie z wyrokiem NSA IV S.A. 644/88 z dnia 05.09.1988r. "obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego wzniesionego na czas oznaczony powstaje z chwilą upływu terminu określonego w pozwoleniu na jego budowę - i to z mocy tego właśnie pozwolenia. Wydawanie zatem odrębnej decyzji, nakazującej rozbiórkę obiektu wzniesionego na czas oznaczony jest nie tylko zbędne, lecz także niedopuszczalne, dotyczy bowiem materii już rozstrzygniętej". J. I. wniósł skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] września 2004 r., zarzucając organom obu instancji wprowadzanie go w błąd działaniami, które były w sprawie podejmowane już w roku 1993. Informuje ponadto, że Urząd Dzielnicy informował skarżącego o przygotowaniach do uregulowania stanu prawnego garażu w trybie art.211 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Okolicznością mającą w sprawie zasadnicze znaczenie jest ocena decyzji nr [...] z dnia [...].03.1987r. Urzędu Dzielnicowego [...] udzielającej skarżącemu pozwolenia na budowę boksu garażowego. Na mocy tej decyzji garaż został wybudowany i przyjęty do użytkowania na okres 10 lat na podstawie przepisu art.41 ust.2 ustawy Prawo budowlane z dnia 24.10.1975r. (Dz. U. Nr.38 poz.229) .Zatem po tym okresie przedmiotowy boks garażowy winien być wyłączony z użytkowania i rozebrany. J. I. wnioskiem z dnia 8 kwietnia 2004r. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wydanie decyzji o "przedłużeniu trwania użytkowania z czasowego na stałe boksu garażowego nr [...] przy ul. K. w W." Biorąc pod uwagę, że przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 24.10.1975r. jak i przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207 poz.2016 ze zmianami) nie przewidywały możliwości uzyskania kolejnego pozwolenia na użytkowanie i nie dawały podstaw do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektów wybudowanych w oparciu o pozwolenie na czas określony, uznać należy, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są prawidłowe, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja o pozwoleniu na budowę obiektu na czas określony rodzi obowiązek rozbiórki takiego obiektu budowlanego z chwilą upływu terminu określonego w pozwoleniu. Pomiędzy obowiązkiem rozbiórki budynku a pozwoleniem na jego użytkowanie zachodzi oczywista sprzeczność. Udzielenie zatem na podstawie art. 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane pozwolenia na użytkowanie (choćby w inny niż dotychczas sposób) budynku objętego obowiązkiem rozbiórki orzeczonym ostateczną decyzją jest niedopuszczalne. Należy jednak zauważyć ,że wystąpienie J. I. było podyktowane wolą nabycia przez skarżącego prawa własności garażu oraz prawa użytkowania wieczystego gruntu znajdującego się pod tym garażem na mocy art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 29.09.1990r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. nr 79 poz.464) i żądaniem Naczelnika Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami Geodezji i Katastru Dzielnicy [...] Urzędu [...] zawartym w piśmie z dnia 10.02.2004r. dot. "dostarczenia aktualnej decyzji na użytkowanie boksu garażowego" zapewne wynikającym z wątpliwości interpretacyjnych art.211 ust.2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - Dz. U. Nr 115, poz. 741) . Ustawodawca - uchwalając przepis art. 8 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości ((Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.; obecnie art. 211 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - Dz. U. Nr 115, poz. 741) przyznający osobom, które na podstawie pozwolenia na budowę wybudowały przed dniem 5 grudnia 1990 r. ze środków własnych garaż na gruncie stanowiącym własność Skarbu Państwa lub gminy, roszczenie o oddanie na ich rzecz w użytkowanie wieczyste gruntu niezbędnego do korzystania z tego garażu - nie zadbał o zachowanie bezpośrednich i ścisłych relacji z przepisami ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) oraz obowiązującego obecnie Prawa budowlanego z 1994r. wprowadzając w tym przepisie termin "pozwolenie na budowę z lokalizacją czasową". Art. 211 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741) tę niespójność utrwalił. Zgodnie z dyspozycją przepisu art.211 ust.2 cyt. ustawy zainteresowany, który spełnia wszystkie przesłanki przewidziane w tym przepisie, zgłasza swoje "żądanie" Skarbowi Państwa lub gminie, które mogą je uwzględnić lub odmówić realizacji. W pierwszym wypadku następuje zawarcie umowy o ustanowieniu użytkowania wieczystego gruntu i przeniesieniu własności garażu (zbędne jest wówczas wydanie jakiejkolwiek decyzji); w drugim wypadku Skarb Państwa lub gmina uchylają się od zawarcia takiej umowy (także w tym wypadku zbędne jest wydawanie jakiejś decyzji), mimo że - zdaniem zainteresowanego - spełnia on wszystkie wymagania. Jeśli zatem uchylenie się Skarbu Państwa lub gminy od zawarcia tej umowy jest bezzasadne, to wobec zbędności wydawania w tym przedmiocie jakiejkolwiek decyzji, zainteresowany może dochodzić swych praw nie w postępowaniu administracyjnym, lecz w toku procesu cywilnego. Tylko takie rozwiązanie jest możliwe i uzasadnione; możliwe dlatego, że nie sposób odmówić zainteresowanemu sądowej ochrony jego prawa, uzasadnione zaś z tego względu, iż pozostaje w zgodzie z zasadniczą konstrukcją przyjętą w ustawie o gospodarce nieruchomościami o odstąpieniu ustawodawcy od stosowanego niegdyś dwustopniowego systemu sprzedaży lub ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu, kiedy zawarcie umowy było poprzedzane wydaniem odpowiedniej decyzji właściwego organu administracyjnego. Obecnie - w art. 27 ustawy z dnia 21sierpnia 1997r.(Dz.U. z 2004r. nr 261 poz.2603 z póź. zm.) - wyraźnie przyjęto, że sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) skargę oddalił.