II SA/Kr 2420/01

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Anna Szkodzińska / spr. / Sędziowie : WSA Krystyna Daniel AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2005 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] 2001 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego J. R. kwotę 30 /trzydzieści/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 2420/01 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] lutego 2001 r. znak [...] Prezydent Miasta K., na podstawie art. 136 ust. 3, art. 137 ust. 1, art. 142 i art. 216 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami odmówił J.R. zwrotu nieruchomości położonej w K. przy ul. Z., oznaczonej jako działka nr "1" o powierzchni 695 m2, która w ewidencji gruntów stanowi część działek nr "2" i "3". W uzasadnieniu organ podał, że nieruchomość stanowiąca działkę nr "1" o powierzchni 695 m2 nabyta została przez Skarb Państwa umową notarialną z dnia [...] czerwca 1961 r. z przeznaczeniem na budowę hali widowiskowo-sportowej. Nieruchomość ta obecnie stanowi część działek nr "2" i nr "3" i jest własnością Gminy K. Działka nr "3" znajduje się w trwałym zarządzie Zespołu Obsługi Obiektów Sportowych i Rekreacyjnych w K. Ze względu na upływ czasu nie odnaleziono dokumentów dotyczących planu realizacyjnego, budowy czy zagospodarowania terenu inwestycji, ale bezsporne jest, że hala została wybudowana, a przyległy teren zagospodarowano dla potrzeb obiektu. W wyniku przeprowadzonych w dniu 16 czerwca 2000 r. oględzin ustalono, że przedmiotowa nieruchomość ma kształt regularnego prostokąta, położona jest pomiędzy budynkiem hali widowiskowo-sportowej a wielorodzinnym budynkiem mieszkalnym osiedla Robotniczej Spółdzielni Mieszkaniowej "A.". Zasadnicza cześć nieruchomości to urządzony, o utwardzonej nawierzchni plac manewrowo-parkingowy, znajdujący się bezpośrednio przy hali widowiskowo-sportowej, stanowiący integralną część obiektu, związaną z jego funkcjonowaniem. Południowa, niewielka część nieruchomości, to wąski pas urządzonych terenów zielonych: trawnik z nasadzeniem żywopłotu, na którym posadowione są również lampy, oddzielający parking od osiedla mieszkaniowego. Przez nieruchomość przebiegają podziemne linie wysokiego i niskiego napięcia, kanalizacja i gazociąg. Zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nieruchomość położona jest na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami z zakresu podstawowego i zielenią osiedlową oraz w terenach usług ogólnomiejskich. Zgodnie z art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. przesłanka uzasadniającą zwrot nieruchomości jest jej zbędność na cel określony w wywłaszczeniu. Stosownie do przepisu art. 137 ust. 1 nieruchomość uznaje się za zbędną wtedy, gdy pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacja tego celu albo utraciła moc decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a cel nie został zrealizowany. Zebrany materiał potwierdza, że nieruchomość została zagospodarowana jako parking, będący integralna częścią obiektu jakim jest hala. W odwołaniu od tej decyzji J.R. zarzucił, że ze znajdującego się w aktach pisma Wydziału Mieszkalnictwa Urbanistyki i Architektury z dnia 24 maja 2000 r. wynika, iż część działek "2" i "3" objęta została decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie restauracji M. oraz przebudowie ul. A. z dnia [...] lipca 1999 r. Realizacja po 30 latach od wywłaszczenia nowej inwestycji jest jednoznaczna z jej zbędnością na cel oznaczony w wywłaszczeniu. Decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. znak [...] Wojewoda [...] decyzje organu I instancji utrzymał w mocy. Organ odwoławczy powtórzył ustalenia organu I instancji i stwierdził, że "budowa baru M. zrealizowana została na działce sąsiedniej, natomiast na działce nr "3" dokonano jedynie modernizacji istniejących dotychczas nawierzchni drogi i parkingu. Pozwolenie na budowę baru i modernizacji obsługi komunikacyjnej tegoż obiektu nie dotyczy działek nr "2" i "3". Zdaniem organu zagospodarowanie nieruchomości jako placu manewrowo-parkingowego oraz jako wąskiego pasa zieleni jest częścią infrastruktury wykonanej inwestycji, na której cel została nabyta nieruchomość. Fakt zaś, że parking ten służy jednocześnie mieszkańcom sąsiednich budynków mieszkalnym, jak i też klientom baru M., nie podważa jego integralności z halą. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M.R. powtórzył treść odwołania. Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi podkreślając, że jakkolwiek na wywłaszczonej nieruchomości nie wzniesiono budynku hali, to jest ona położona w jej bezpośrednim sąsiedztwie i jest zagospodarowana jako urządzony, utwardzony plac manewrowo-parkingowy, a także jako wąski pas zieleni i stanowi w stosunku do hali funkcję służebną. Budowa baru zrealizowana została na działce sąsiedniej, a na działce nr "3" dokonano jedynie modernizacji istniejących dotychczas nawierzchni drogi i parkingu. Pozwolenie na budowę restauracji i modernizacji obsługi komunikacyjnej tegoż obiektu nie dotyczy działek nr "2" i "3". W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustaw : z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy ostatnio wymienionej /w skrócie -ppsa/. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Stosownie do przepisu art. 134 § 1 ppsa sąd administracyjny, badając zgodność z prawem zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a jedynie granicami sprawy. Przeprowadzona w takim zakresie kontrola zaskarżonej decyzji przyniosła wynik negatywny. Decyzje organów obu instancji, z naruszeniem art. 7, art. 77 § 3 kpa podjęte zostały bez należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Nieruchomość została nabyta przez Skarb Państwa z przeznaczeniem jej pod "budowę hali widowiskowo-sportowej". Tak określono cel nabycia w umowie sprzedaży z dnia 19 czerwca 1961 r. zawartej w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Jest oczywiste, że w tego rodzaju umowach nie zawierano szczegółowego opisu zamierzanej inwestycji, przyjąć też należy, że parking czy plac manewrowy mogły stanowić element inwestycji takiej jaka została ogólnie określona w akcie notarialnym, a co za tym idzie - że cel wywłaszczenia mógł rzeczywiście być zrealizowany. W sytuacji jednak, kiedy brak jest jakichkolwiek dokumentów dalszych związanych z realizacją inwestycji /np. planu realizacyjnego/, a faktycznie na wywłaszczonej nieruchomości sam obiekt hali nie powstał, twierdzenie o braku przesłanek do zwrotu nieruchomości musi być uzasadnione szczegółowymi i klarownie przedstawionymi ustaleniami, opartymi także na innych dowodach. Przy braku takich ustaleń kategoryczna teza, iż parking /plac manewrowy/ powstał w związku z budową hali i później stanowił integralną część hali pozostaje zawieszona w próżni. W aktach sprawy nie ma żadnego dowodu, z którego wynikałoby, czy i w jakim czasie ów parking został zrealizowany, w jaki sposób był czy jest funkcjonalnie powiązany z halą, jej wielkością, sposobem wykorzystania itp. Jedyne dowody odnoszące się do stanu przedmiotowej nieruchomości to protokół oględzin przeprowadzonych w dniu 16 czerwca 2000 r., oraz kilka egzemplarzy fragmentów map z zaznaczonym położeniem przedmiotowej nieruchomości. W protokole oględzin opisano - co oczywiste - tylko aktualny stan działek. Protokołowi nie towarzyszy szkic, nie przyporządkowano też mu żadnego fragmentu mapy, a na żadnym z takich fragmentów znajdujących się w aktach nie oznaczono kierunków świata, nie opisano szczegółowo położenia budynków, wejść, wjazdów, zieleni i innych elementów zagospodarowania terenu. Nie ma więc możliwości odniesienia słownych opisów, opartych właśnie na kierunkach świata, do rzeczywistego stanu. Ponadto w protokole posłużono się określeniem, które bez odwołania się do zwymiarowanego rysunku, nie przedstawia żadnej wartości: skoro "zasadnicza część nieruchomości" zagospodarowana jest jako utwardzony plac, to konieczne jest ustalenie jaka rzeczywiście jest część pozostała zagospodarowana jako zieleń. Wszak żądaniem zwrotu objęta jest cała nieruchomość i to, w jakich dokładnie częściach w jaki sposób nieruchomość ta została zagospodarowana dla oceny istnienia przesłanek zwrotu może mieć istotne znaczenie. W aktach sprawy znajdują się: - kopia wydanej na wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji "budowa restauracji typu M. oraz przebudowa ulicy A." decyzji z dnia [...] lipca 1998 r., której jednak rozstrzygnięcie nie zawiera ani określenia inwestycji, ani terenu na którym ma być realizowana i w całości odwołuje się do załączników nr 1 i 2, a tych w aktach nie ma. - kopia decyzji z dnia [...] października 1999 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującą: restaurację typu M. wraz z instalacjami, przyłączami, a także drogi i parkingi na działkach "3", "4" i "5" oraz przebudowę ul. A. Z treści decyzji nie wynika jaka część inwestycji ma być realizowana na działce "3", a projektu zagospodarowania terenu w aktach nie ma. W świetle w/w dokumentów weryfikacja twierdzeń organu co do przedmiotu i zakresu nowej inwestycji związanej z budową restauracji nie jest możliwa. Co więcej nie jest możliwe jednoznaczne wskazanie czy oględziny o których była mowa wyżej przeprowadzono przed czy po zrealizowaniu inwestycji przez spółkę M.. Niewyjaśnienie wskazanych okoliczności powoduje niemożność jednoznacznego i pewnego stwierdzenia czy rzeczywiście istnieje ustawowa przeszkoda w zwrocie przedmiotowej nieruchomości. Dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1e w zw. z art. 135, oraz na podstawie art. 200 ppsa orzeczono jak w wyroku.