I OSK 550/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 284/05 odrzucające skargę K. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w sprawie ewidencji gruntów postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Postanowieniem z dnia 28 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia w sprawie ewidencji gruntów. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż mimo wezwania skarżący nie uiścił wpisu od skargi. Skarżący nie był zwolniony od kosztów sądowych z mocy prawa, zaś postanowieniem z dnia 22 lutego 2005 r., utrzymanym w mocy postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2005 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył K. G., reprezentowany przez adwokata ustanowionego z urzędu postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2005 r. Pełnomocnik skarżącego wskazał, iż po otrzymaniu w dniu 26 września 2005 r. wezwania do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 20 września 2005 r., K. G., w dniu 27 września 2005 r. (data stempla pocztowego), czyli w terminie wskazanym w wezwaniu, złożył pismo zatytułowane "Oświadczenie", w którym ponownie opisał swoją ciężką sytuację finansową i stwierdził, że nie jest w stanie uiścić należnego wpisu. Sąd I instancji nie uznał ww. pisma za ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, pozostawiając go de facto bez rozpoznania. Pozostawienie bez rozpoznania nie zostało dokonane w przewidzianej przez prawo formie tj. zarządzeniem przewodniczącego w trybie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), w związku z czym skarżący nie miał możliwości złożenia zażalenia na tę czynność. Z uwagi na powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zarzucając postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2005 r. naruszenie: art. 49 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 1) art. 243 § 1 w związku z art. 245 § 1 i 3 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, 2) art. 220 § 3 powołanej ustawy, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest uzasadniona. Po wezwaniu do uiszczenia kosztów sądowych z dnia 20 września 2005 r., w terminie zakreślonym w wezwaniu, skarżący wniósł do Sądu pismo zatytułowane "Oświadczenie", w którym opisywał swoją sytuację majątkową, wskazując m.in., że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku oraz że nie prowadzi gospodarstwa rolnego z uwagi na pozbawienie go własności budynków. Treść pisma nawiązywała do argumentacji Sądu I instancji z postanowienia z dnia 22 lutego 2005 r. o odmowie przyznania prawa pomocy, w uzasadnieniu którego Sąd wskazał, że skarżący jest właścicielem gospodarstwa rolnego, z którego mógłby uzyskiwać dochody. Zgodnie z art. 49 § 1 powołanej ustawy, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zarówno niejasny charakter pisma (art. 46 § 1 pkt 2 ustawy), jak i złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy z uchybieniem obowiązku złożenia go na urzędowym formularzu (art. 252 § 2 ustawy), stanowią braki formalne pisma i podlegają uzupełnieniu w trybie powyższego artykułu. W rozpatrywanej sprawie, z uwagi na treść i termin złożenia pisma zatytułowanego "Oświadczenie", Sąd I instancji winien był wezwać skarżącego do sprecyzowania jego charakteru lub, z uwagi na okoliczności, uznać je za kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy i wezwać skarżącego do uzupełnienia jego braków w trybie art. 49 § 1 ustawy. Uchybienie w tym zakresie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ nierozpoznanie wniosku pozbawiało skarżącego profesjonalnej pomocy prawnej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.