I OSK 174/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Rausz (spr.), Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki, Izabella Kulig - Maciszewska, Protokolant Mariusz Bartosiak, po rozpoznaniu w dniu 28 października 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Jacka P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2004 r. sygn. akt II SA 3193/03 w sprawie ze skargi Jacka P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 8 lipca 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 października 2004 r. II SA 3193/03 oddalił skargę Jacka P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 8 lipca 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że Komendant Wojewódzki Policji w G. postanowieniem z dnia 13.05.2003 r. opartym na par. 40 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19.12.1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów /Dz.U. 1998 nr 4 poz. 14/ odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego decyzją II Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia 31.07.2000 r., którą mł. asp. Jacek P. został ukarany karą dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Swoje rozstrzygnięcie organ motywował tym, że przedstawiony przez Jacka P. zarzut, jakoby II Zastępca Komendanta Wojewódzkiego Policji, który wydał orzeczenie II, nie był organem właściwym - posiadającym kompetencje przełożonego w sprawach dyscyplinarnych, nie potwierdził się. Podejmujący tę decyzję insp. Władysław K. - II Zastępca Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. w okresie od 31.07.do 3.08.2000 r. z mocy upoważnienia wynikającego z decyzji (...) - pełnił jego obowiązki i z mocy art. 6b ust. 5 ustawy z dnia 6.04.1990 r. o Policji w brzmieniu obowiązującym w dniu 31.08.2000 r. posiadał uprawnienia w sprawach dyscyplinarnych. W wyniku zażalenia Jacka P. sprawę rozpoznał Komendant Główny Policji, który postanowieniem nr 160 z dnia 8.07.2003 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ zażaleniowy podał, że skarżący policjant w swoich żądaniach z 3 i 6.03.2003 r. nie wskazał żadnej z przesłanek z par. 39 ust. 1 powołanego rozporządzenia, które warunkują wznowienie postępowania dyscyplinarnego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Jacek P. wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i wznowienie postępowania dyscyplinarnego albo uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie wniosku o wznowienie postępowania do ponownego rozpoznania, powołując się na argumentację zawartą w jego odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd podkreślił, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowania dyscyplinarnego rozpatrywany był w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19.12.1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów /Dz.U. 1998 nr 4 poz. 14/, które zawierało w tym zakresie szczególną regulację prawną. Przewidywało zarówno wznowienie postępowania dyscyplinarnego /par. 39-41/, jak i wzruszenie orzeczenia w trybie nadzoru /par. 42-44/. W zakresie uregulowanym tym rozporządzeniem nie miały zdaniem Sądu zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego /por. wyrok NSA z dnia 17.07.2003 r. II SA 1355/03/. Zgodnie z przepisem par. 39 ust. 1 powołanego rozporządzenia postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym wznawia się, jeżeli: 1/ dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się fałszywe, 2/ ujawnione zostały istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego, 3/ orzeczenie zostało wydane w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie Sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione. Sąd stwierdził, że zgodzić należy się z Komendantem Głównym Policji, iż żadna z wymienionych przesłanek w sprawie nie wystąpiła. W postępowaniu wykazano, że II Zastępca Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. w okresie od dnia 31 lipca do 2 sierpnia 2000 r. działał na podstawie upoważnienia udzielonego mu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. decyzją (...) z dnia 27.07.2000 r. Zgodnie z tym upoważnieniem pełnił on we wskazanym okresie obowiązki Komendanta Wojewódzkiego Policji, a zatem posiadał kompetencje przełożonego w sprawach dyscyplinarnych. Wynika to wprost z przepisu par. 6 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19.12.1997 r., w myśl którego policjant, który w zastępstwie pełni obowiązki na danym stanowisku służbowym, posiada władzę dyscyplinarną przysługującą osobie zastępowanej. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł Jacek P. reprezentowany przez adwokata Andrzeja P., zaskarżając wyrok ten w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono rażące naruszenie prawa, w szczególności przepisów rozporządzenia MSWiA z dnia 19.12.1997 r. /Dz.U. 1998 nr 4 poz. 14/ przez błędną interpretację uprawnień dyscyplinarnych II Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w G., polegającą na ustaleniu, że jest on uprawniony w sprawach dyscyplinarnych policjantów, gdy tymczasem uprawnienia takie przysługują jedynie komendantom poszczególnych szczebli, a nie ich zastępcom. W związku z powyższym wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku i wznowienie postępowania dyscyplinarnego albo o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W uzasadnieniu podstaw kasacyjnych wnoszący skargę kasacyjną podniósł, że z zaskarżonym wyrokiem pogodzić się nie można. Skargi Jacka P. były oddalane we wsyzstkich instancjach z tym uzasadnieniem, że decyzja o dyscyplinarnym ukaraniu go została wydana zgodnie z przepisami, które obowiązywały w tym czasie., Oddalając skargi nie brano pod uwagę faktu, że wyrokiem z dnia 8.10.2002 r. Trybunał Konstytucyjny uznał za niekonstytucyjne przepisy dotyczące postępowania dyscyplinarnego wobec policjantów. Tym samym skarżący ukarany został w oparciu o przepisy sprzeczne z Konstytucją. Skarżący podniósł, że Komendant Główny Policji utrzymując w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia 13.05.2003 r. odmawiające wznowienia postępowania dyscyplinarnego stwierdził m.in., że tryb wznowienia postępowania jest trybem nadzwyczajnym i jest dopuszczalny w ściśle określonych przypadkach. Według skarżącego wydaje się, że takim przypadkiem było rozpoznanie odwołania - od decyzji organu I instancji - przez II Zastępcę Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. w sytuacji, kiedy Komendant był nieobecny tylko przez 3 dni., Nic nie stało na przeszkodzie, by odwołanie zostało rozpoznane przez Komendanta po tych 3 dniach. Wówczas nie byłoby zagadnienia czy II Zastępca jest uprawniony w sprawach dyscyplinarnych policjantów. Wydaje się uzasadnionym stanowisko, że uprawnionym w sprawach dyscyplinarnych jest tylko komendant wojewódzki /powiatowy, miejskie/ policji, to jest przełożony na terenie swego działania. Inny funkcjonariusz policji o tyle ma takie uprawnienia o ile pełni obowiązki komendanta wojewódzkiego /powiatowego, miejskiego/ policji. Może to mieć miejsce, kiedy komendant jest np. odwołany, a do czasu powołania nowego, pełnienie obowiązków powierzono innemu funkcjonariuszowi policji, lub nieobecność komendanta jest długotrwała np. związana z chorobą, dłuższym urlopem. W tym przypadku nie miało to miejsca, bowiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. nie było zaledwie przez kilka dni i w tej sprawie mógł wydać decyzję po 2.08.2000 r. Nie była to decyzja, z którą nie można było poczekać do powrotu komendanta. Jacek P. nie poczuwa się do winy. Jest zrozumiałe, że dąży do wznowienia postępowania, bo tylko wówczas miałby szansę wykazać bezzasadność zarzutów jakie mu postawiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zasadności wniesionej przez Jacka P. skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29.10.2004 r. - Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do postanowień art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 12709/ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w par. 2 art. 183. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w cyt. art. 183 par. 2 omawianej ustawy nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 powołanej ustawy podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 ustawy mogą stanowić: 1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać wyraźnie konkretną normę prawa materialnego czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu wyrokowi. W niniejszej sprawie wnoszący skargę kasacyjną Jacek P. w podstawie kasacyjnej zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu rażące naruszenie prawa, w szczególności przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19.12.1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów /Dz.U. 1998 nr 4 poz. 14 ze zm./ przez błędną interpretację uprawnień dyscyplinarnych. Nie wskazał przy tym skarżący bliżej czy zarzuty jego skargi kasacyjnej dotyczą naruszenia przepisów prawa materialnego czy procesowego, którego dopuścił się Sąd poddając kontroli postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 8 lipca 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Postawienie w podstawie kasacyjnej zarzutu rażącego naruszenia prawa mogłoby sugerować, że skarżący domagał się od Naczelnego Sądu Administracyjnego kontroli zaskarżonego wyroku w odniesieniu do bliżej nie sprecyzowanych przepisów prawa, które ewentualnie mogłyby mieć w sprawie zastosowanie. Otóż pogląd taki byłby nieuzasadniony ponieważ, jak zaznaczono, - w podstawie kasacji, zarzut naruszenia prawa musi być postawiony w odniesieniu do konkretnej normy prawnej. Przytoczenie w podstawie kasacji rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19.12.1997 r. regulującego tryb i zasady przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów, którego przepisy Sąd I instancji miał naruszyć wskazywałoby, że zarzuty skargi miały dotyczyć naruszenia przepisów postępowania. Tak postawiony zarzut należy jednak uznać za chybiony. Po pierwsze to, jak wykazano, podstawa kasacyjna musi wiązać się ściśle z konkretnym przepisem prawa a nie ogólnikowym wskazaniem przepisów określonego aktu prawnego, a po wtóre to Sąd kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego doń aktu administracyjnego bezpośrednio przepisów tego rozporządzenia nie stosował. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny legalności przedmiotowego postanowienia działał w ramach zakreślonych przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i jeśli wnoszący skargę kasacyjną zamierzał postawić Sądowi zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, to winien to uczynić w odniesieniu do konkretnego przepisu /przepisów/ tej ustawy. W rozpatrywanym przypadku brak wskazania konkretnych przepisów jako podstaw kasacji /zarówno w osnowie jak i uzasadnieniu skargi kasacyjnej/ uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczne rozpoznanie sprawy. W świetle powyższego skargę kasacyjną wniesioną przez Jacka P. należało na podstawie art. 184 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddalić.