I SA/Go 566/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.), Asesor WSA Alina Rzepecka, Protokolant Krzysztof Garbacz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2005 r. sprawy ze skargi BEP sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadwyżki podatku od towarów i usług na poczet zaległości podatkowych 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. 2. określa, ze postanowienia, których nieważność stwierdzono nie podlegają wykonaniu. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego zaliczył nadwyżkę podatku VAT naliczonego nad należnym powstałą w wyniku złożenia przez "BEP" Sp. z o.o. deklaracji VAT-7 za wrzesień 2003r. w kwocie l 178,00 zł, na poczet zaległości z tytułu dodatkowego zobowiązania za miesiące maj, czerwiec, lipiec 2000, wynikającego z decyzji Urzędu Skarbowego nr [...], nr [...] i nr [...] z dnia [...].02.2003 roku. Na postanowienie to BEP Sp. z o.o. wniosła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej , w którym zarzuciła, że nie ma żadnych zaległości w podatkach, a co za tym idzie pobranie należności przez Urząd Skarbowy jest błędne. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2004r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W dniu [...].02.2003 r. Urząd Skarbowy decyzjami o numerach [...] określił prawidłową wysokość zobowiązań i zaległości w podatku od towarów i usług oraz ustalające dodatkowe zobowiązania spółki za okres od stycznia 2000r. do lutego 2001 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że podstawą dokonanego przez organ I instancji zaliczenia były decyzje Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2003 r.: 1) nr [...] określająca zaległość i zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2003r. w kwocie 3238,00 zł oraz zobowiązanie dodatkowe w wysokości 1 201,20 zł, 2) nr [...] określająca zaległość i zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2000 w kwocie 2 193,00 zł oraz zobowiązanie dodatkowe w wysokości 675,90 zł, 3) nr [...] określająca zaległość i zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2000r. w kwocie 4 315,00 zł oraz zobowiązanie dodatkowe w wysokości l 349,40 zł. Decyzje te stały się ostateczne. Organ I instancji jako podstawę zaliczenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na poczet zaległości podatkowych wskazał art. 76 § l w zw. z art. 76b ustawy Ordynacja podatkowa, zaś organ II instancji utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie powołał jako podstawę prawną art.233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 oraz art. 76a § 1 i art. 76b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, póz. 926 ze zm.). W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał rozstrzygnięcie organu I instancji za prawidłowe. Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, iż nie posiada i nie posiadała żadnych zaległości podatkowych wobec Urzędu Skarbowego wskazał, że decyzje Urzędu Skarbowego wydane w dniu [...].02.2003 r. określające prawidłową wysokość zobowiązań w podatku od towarów i usług oraz ustalające dodatkowe zobowiązania za okres od maja 2000 r. do lipca 2000 r., zostały utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy oraz, że skarżąca wniosła na nie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył co następuje: Zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] czerwca 2004r. wydane zostało z naruszeniem przepisów dotyczących właściwości organów podatkowych. Zgodnie z art. 15 § l ustawy z 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa, organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości. Zgodnie zaś z art. 247 § l ordynacji podatkowej wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości jest podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Obowiązek kontroli właściwości obejmuje wszystkie stadia postępowania podatkowego. Zgodnie z art. 5 ust. 9a ustawy z dnia 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. z 2004r. , nr 121, póz. 1267 z późn. zm.) zasięg działania określonego urzędu skarbowego wyłącznie w zakresie niektórych kategorii podatników może obejmować terytorialny zasięg działania innych urzędów skarbowych. W myśl natomiast art. 5 ust. 9b wyznaczenie terytorialnego zasięgu działania określonego urzędu skarbowego zgodnie z ust. 9a w przepisach określonych na podstawie ust. 9c może dotyczyć w szczególności (........) osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, które (........) są zarządzane bezpośrednio lub pośrednio przez nierezydenta w rozumieniu przepisów prawa dewizowego lub nierezydent dysponuje co najmniej 5 % głosów na zgromadzeniu wspólników (art. 5b ust.9 pkt 7 lit.c). Przepisy te z mocy art. 40 pkt 2 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw...( Dz.U.2003, nr 137, póz. 1302) weszły w życie z dniem l stycznia 2004r. Podkreślić należy, że skarżąca spółka właśnie w związku z tym kryterium zaliczona została do właściwości "dużego urzędu skarbowego", gdyż jak wynika z odpisu z rejestru handlowego [...] Sądu Rejonowego jedynym udziałowcem a jednocześnie zarządem spółki BEP Sp. z o.o. jest obywatel niemiecki J.L. stale zamieszkały w Niemczech, a zatem nierezydent w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo dewizowe (Dz. U. z dnia 5 września 2002 r.). Przesłanki zaliczenia określonych podatników do "dużych urzędów skarbowych weszły w życie z dniem 1 stycznia 2004r. Tak więc dopiero z tym dniem tj. z dniem wejścia w życie art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych możliwe było ustalenie nowej właściwości. Zgodnie bowiem z art. 5a ust. 1 wyżej wymienionej ustawy, dla podatników o których mowa w art. 5 ust. 9b, zmiana właściwości naczelnika urzędu skarbowego na właściwego wyłącznie w zakresie określonych kategorii podatników następuje: 1) z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym nastąpiło ich włączenie do danej kategorii podatników - w przypadku podatników wymienionych w art. 5 ust. 9b pkt 1 -6 oraz w pkt 7 lit. b-d; 2) z dniem 1 stycznia drugiego roku następującego po roku, w którym nastąpiło przekroczenie kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 9b pkt 7 lit. a - w przypadku podatników wymienionych w tym przepisie. Skoro więc włączenie skarżącej spółki do kategorii podatników z art. 5 ust. 9b pkt 7 lit. c mogło nastąpić dopiero po dniu wejścia w życie przepisów kwalifikujących ją do tej grupy tj. po dniu l stycznia 2004r., to zmiana właściwości na wyłączną Lubuskiego Urzędu Skarbowego mogła nastąpić dopiero z dniem 1 stycznia 2005r. Podkreślić należy , że rozporządzenie wykonawcze Ministra Finansów z 19 listopada 2003r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych weszło w życie również w dniu 1 stycznia 2004r. a zatem od dnia 1 stycznia 2004r. ustalona została siedziba i terytorialny zasięg działania Naczelnika Urzędu Skarbowego . Ponieważ postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego wydane zostało [...] czerwca 2004r. , a zatem z naruszeniem przepisów o właściwości, Dyrektor Izby Skarbowej rozpoznając odwołanie winien był wziąć z urzędu pod uwagę naruszenie przepisów dotyczących właściwości organów podatkowych - art. 5 ust. 9-9c ustawy o urzędach i izbach skarbowych oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz. U. 2004, nr 209, póz. 2027) w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 strony i stwierdzić nieważność jego postanowienia. Z tego samego powodu nieważne jest zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji.