I SA/Wa 1487/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska asesor WSA Maria Tarnowska Protokolant Małgorzata Kulińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2005 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta L. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia dotyczącego wywłaszczenia nieruchomości oddala skargę I SA/Wa 1487/04 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] grudnia 2003 r. [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej L. z dnia [...] lutego 1953 r. w części dotyczącej wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa na cele użyteczności publicznej nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] o pow. [...] m². Z uzasadnienia decyzji organu wynika, że Prezydium Rady Narodowej L. - działając na podstawie art. 1 i 2 dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r. o wywłaszczeniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939-1945 r. (Dz. U. Nr 20, poz. 138 ze zm.), orzeczeniem z dnia [...] lutego 1953 r. Nr [...] w punkcie 19. wywłaszczyło nieruchomość o pow. [...] m² położoną w L. przy ul. [...], zapisaną w księdze wieczystej [...] rep. hip. Nr [...] jako własność B. S. S. S. (spadkobierca byłego właściciela nieruchomości) wnioskiem z dnia 30 sierpnia 1995 r. wystąpił o stwierdzenie nieważności orzeczenia o wywłaszczeniu przedmiotowej nieruchomości podnosząc, iż wywłaszczenia dokonano uzasadniając je bardzo lakonicznie. W rzeczywistości zaś na przedmiotowej nieruchomości wybudowano [...], co nie mieści się w pojęciu "wyższej użyteczności publicznej" w rozumieniu art. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 września 1934 r. o postępowaniu wywłaszczeniowym (Dz. U. R.P. Nr 31 poz. 205). Wojewoda L. decyzją z dnia [...] maja 1997 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności powyższego orzeczenia Prezydium Rady Narodowej L. Rozpatrując odwołanie od tego orzeczenia, Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] maja 1998 r. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody L. i umorzył postępowanie ze względu na to, iż sprawa została rozpatrzona przez organ niewłaściwy rzeczowo. Jednocześnie Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, jako organ właściwy do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności, przejął przedmiotową sprawę do rozpatrzenia. W dniu 14 czerwca 1998 r. wnioskodawca uzupełnił wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego, podnosząc, iż przedmiotowa nieruchomość nie została zajęta w okresie od [...] 1939 r. do [...] 1945 r. na cele opisane w art. 2 dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r. Jego zdaniem nieruchomość nie była w czasie wojny użytkowana na cele oświaty, na dowód czego powołuje znajdujące się w aktach sprawy pismo Dyrekcji Okręgowej Szkolenia Zawodowego w L. z dnia [...] lipca 1957 r. oraz fakt, że następca prawny właściciela – S. S. został wprowadzony w posiadanie nieruchomości na mocy postanowienia Sądu Grodzkiego w L. z dnia [...] maja 1948 r. wydanego w sprawie nr [...]. W związku z tym, wywłaszczenie dokonane zostało z rażącym naruszeniem przepisów dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej L. z dnia [...] lutego 1953 r. w części dotyczącej wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa na cele użyteczności publicznej nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] o pow. [...] m². W uzasadnieniu decyzji Prezes stwierdził, że w przedmiotowej sprawie weryfikowana decyzja nie naruszała rażąco przepisów dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r. o wywłaszczeniu majątków zajętych na cel użyteczności publicznej w okresie wojny 1939-1945 r. Przedmiotowa nieruchomość została zajęta w okresie od [...] 1939 r. do [...] 1945 r. na cel określony w art. 2 pkt. 1 dekretu i znajdowała się w dniu jego wejścia w życie w posiadaniu Skarbu Państwa. S. S. wnioskiem z dnia 25 marca 1999 r. wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku stwierdzał, że przedmiotowa nieruchomość nie została zajęta w okresie do [...] 1945 r. na cel użyteczności publicznej. Dowodzi tego postanowienie Sądu Grodzkiego w L. z dnia [...] maja 1948 r. wydane w sprawie nr [...] wprowadzające S. S. w posiadanie nieruchomości. Poza tym, art. 6 powołanego dekretu wywłaszczeniowego, nie dopuszczał przywrócenia posiadania majątku opuszczonego, jeżeli dopuszczalne było jego wywłaszczenie na zasadzie określonej w art.1. Po rozpatrzeniu wniosku, Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] czerwca 1999 r. nr [...], uchylił w całości swoją decyzję z dnia [...] marca 1999 r. i stwierdził nieważność orzeczenia Prezydium Rady Narodowej L. z dnia [...] lutego 1953 r. W jego ocenie zasadnicze znaczenie dla oceny zgodności z prawem powyższego orzeczenia miało ustalenie, czy przedmiotowa nieruchomość w okresie między [...] 1939 r. a [...] 1945 r. została zajęta na cele użyteczności publicznej oraz czy w dniu wejścia w życie dekretu była wykorzystywana na taki cel. Skoro Sąd Grodzki w L. wydał postanowienie o wprowadzeniu S. S. w posiadanie przedmiotowej nieruchomości, to należy uznać, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do wywłaszczenia nieruchomości. Oznacza to, że wywłaszczona nieruchomość nie spełniała określonych w art. 1 ust. 1-2 dekretu przesłanek wywłaszczenia. Organ wywłaszczeniowy naruszył zatem rażąco powołane przepisy, zaś decyzja dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 kpa i nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2000 r. sygn. akt I SA 1480/99 oddalił skargę Prezydenta Miasta L. na powyższą decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. W ocenie Sądu dekret z dnia 7 kwietnia 1948 r. dopuszczał możliwość wywłaszczenia nieruchomości, co do której zostały spełnione ściśle określone przesłanki, a mianowicie: - wywłaszczenie mogło nastąpić tylko na cele określone w art. 2 dekretu; - nieruchomość musiała pozostawać w posiadaniu Skarbu Państwa, związków samorządu terytorialnego lub przedsiębiorstw państwowych w dniu wejścia w życie dekretu (16 kwietnia 1948 r.) lub spełnione powinny być wymagania art. 2 pkt 2 dekretu. Z akt sprawy zaś wynika, że nieruchomość nie została do tego dnia zajęta przez przedszkole lub szkołę. Dowodzi tego postanowienie Sądu Grodzkiego z L. wydane w sprawie nr [...] wprowadzające S. S. w posiadanie działki. Oznacza to, że nieruchomość nie spełniała przesłanki określonej w art. 2 pkt 1. Skoro zatem nieruchomość w dniu [...] 1945 r. nie była zajęta na cel określony w art. 2 pkt 1 dekretu, dlatego też zasadnie Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast uznał, że wywłaszczenie było niedopuszczalne. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego - w rewizji nadzwyczajnej od powyższego wyroku - wniósł o jego zmianę i uchylenie decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1999 r. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego wniósł również o dopuszczenie jako dowodów w sprawie uwierzytelnionych kopii następujących dokumentów: [...]. Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia [...] września 2001 r. Nr [...] uwzględnił rewizję nadzwyczajną, uchylił zaskarżony wyrok NSA i przekazał sprawę sądowi administracyjnemu do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 października 2002 r. (sygn. akt I SA 883/02) uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 1999 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca1999 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że skoro w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności, to konieczne jest ponowne rozpatrzenie sprawy w dwuinstancyjnym trybie administracyjnym. W związku z tym Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast przeprowadził od nowa postępowanie nadzorcze, w szczególności w dniu [...] sierpnia 2003 r. przesłuchał świadka Z. K., a zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2003 r. zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz składania dodatkowych wniosków. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził nieważność orzeczenia Prezydium Rady Narodowej L. z dnia [...] lutego 1953 r. w części dotyczącej wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa na cele użyteczności publicznej nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] o pow. [...] m². W uzasadnieniu wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, potwierdza zawarte w pismach wnioskodawcy twierdzenie, iż wywłaszczona nieruchomość nie znajdowała się we władaniu Skarbu Państwa w dniu wejścia w życie dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył Prezydent Miasta L. wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej. Wskazywał na naruszenie art. 7 i 77 kpa poprzez nie zebranie wystarczającego materiału dowodowego w sprawie oraz art. 2 dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r. przez przyjęcie, że nieruchomość nie była zajęta w okresie od [...] 1939 do [...] 1945 r. na [...]. Po rozpoznaniu tego wniosku, Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] grudnia 2003 r. Minister stwierdził, że w przedmiotowej sprawie organ zgromadził akta archiwalne dotyczące wywłaszczenia nieruchomości położonych w L. przy ul. [...], jak również wspólne akta archiwalne dotyczące wywłaszczenia kilkudziesięciu nieruchomości położonych w L. - orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej L. z dnia [...] lutego 1953 r. nr [...] - w tym nieruchomości położonych przy ul. [...]. Z akt sprawy wynika, że nieruchomości położone przy ul. [...]oraz przy ul. [...] zostały objęte wnioskiem wywłaszczeniowym ze względu na ich zajęcie na [...] przez władze Gminy L. w lutym 1945 r. Z akt wynika również, że decyzją Prezydium Rady Narodowej L. z dnia [...] maja 1956 r. nr [...] wznowiono postępowanie w sprawie wywłaszczenia nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], co do której zapadło orzeczenie o wywłaszczeniu z dnia [...] lutego 1953 r. nr [...]. Po przeprowadzeniu w dniu [...] czerwca 1956 r. oraz w dniu [...] grudnia 1956 r. rozpraw administracyjnych decyzją Prezydium Rady Narodowej L. z dnia [...] marca 1957 r. nr [...], utrzymaną w mocy przez decyzję Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Rady Narodowej L. z dnia [...] października 1957 r. nr [...], uchylono orzeczenie z dnia [...] lutego 1953 r. w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej przy ul. [...], a postępowanie w tej sprawie umorzono. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że nieruchomość położona przy ul. [...] była zajęta na cele [...] tylko w części, natomiast dalsza część budynku zajęta była na cele [...]. W odniesieniu do nieruchomości położonej przy ul. [....] w aktach sprawy brak jest dokumentów, które potwierdzałyby fakt zajęcia jej na cele [...]. Jedynie pośrednio na te okoliczności wskazuje materiał dowodowy zebrany w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] października 1957 r. Okoliczności tej nie potwierdza także treść Dziennika Urzędowego Ministerstwa Oświaty Nr [...], poz. [...] "[...]", w którym stwierdzono jedynie, że [...] w L. istnieje od [...] 1945 r., co nie potwierdza jednak faktu zajęcia nieruchomości położonej przy ul. [...] na potrzeby [...]. W związku z powyższym, w dniu [...] sierpnia 2003 r. został przesłuchany świadek Z. K., który [...]. Świadek ten zeznał, że budynek znajdujący się przy ul. [...] był zamieszkały i [...] nie był wykorzystywany na cele [...]. Również z treści pisma Dyrekcji Okręgowej Szkolenia Zawodowego w L. z dnia [...] lipca 1957 r. wyraźnie wynika, że nieruchomość przy ul. [...] nigdy nie była w użytkowaniu [...]. Wobec powyższego Minister uznał, że wywłaszczona nieruchomość nie została zajęta na cele [...] w okresie od [...] 1939 do [...] 1945 r. Oznacza to, że nie została spełniona przesłanka określona w art. 1 pkt 1 dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r., a tym samym należy uznać, że orzeczenie Prezydium Rady Narodowej L. z dnia [...] lutego 1953 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Ponieważ wywłaszczona nieruchomość w dalszym ciągu stanowi własność Skarbu Państwa, dlatego też w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. Wyjaśnił także, że wywłaszczona nieruchomość została w orzeczeniu z dnia [...] lutego 1953 r. oznaczona jako położona przy ul. [...]. Prawidłowość takiego oznaczenia wywłaszczonej nieruchomości potwierdzają dokumenty znajdujące się w aktach archiwalnych: wyciąg z wykazu hipotecznego oraz plan sytuacyjny. Nie zgadzając się z takim stanowiskiem, Prezydent Miasta L. wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wnosił o uchylenie decyzji. Zarzucał jej naruszenie prawa materialnego tj. przepisu art.1 i art.2 pkt 1f i pkt 2 dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r. o wywłaszczeniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939-1945 r. (Dz. U. Nr 20, poz. 138 ze zm.) oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 156, art.7 i art.77 kpa. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art.13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Przy czym kontrola Sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej a - jak wspomniano wyżej - ocenia ten akt pod względem legalności. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art.134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że oceniając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem, Sąd obowiązany jest wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast jeżeli chodzi o istotę instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, to w tej mierze można odwołać się do motywów uchwały Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 1992r. III AZP 4/92 (OSNCAP i US 1992r, Nr 12, poz. 211). W uzasadnieniu tej uchwały Sąd Najwyższy pokreślił, że decyzja administracyjna obarczona ciężkim wadami wymienionymi w treści art. 156 §1 kpa wywołuje skutki prawne, lecz nie takie, które powinna powodować decyzja prawidłowa, ale dotknięta ułomnościami o charakterze podmiotowym lub przedmiotowym. Te ułomne skutki prawne decyzji wadliwej nie są uznawane przez prawo i w celu ich cofnięcia eliminuje się taką decyzję z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności. Zasadniczy sens tej instytucji prawnej polega więc na tym, że w każdym przypadku decyzja dotknięta wadami wymienionymi w art. 156 §1 kpa powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego, a tym samym powinny być zawieszone skutki prawne, które decyzja taka wywołała. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest bowiem wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji wynikającej z art. 16 kpa i może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wynikających z art. 156 § 1 kpa .Przepis ten w pkt. 2 nakłada na organ administracji publicznej obowiązek stwierdzenia nieważności decyzji wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest przy tym pogląd, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 kpa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie. Oznacza to, iż decyzje administracyjne, które są ostateczne i znajdują się w obiegu prawnym podlegają domniemaniu legalności chyba, że w sposób oczywisty i niewątpliwy domniemanie to zostanie obalone. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał , że niniejsza skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja ta nie narusza przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Nie można organowi postawić zarzutu, iż nie zbadał wszechstronnie sprawy i że nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Minister Infrastruktury w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w kwestii dopuszczalności wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości. Następnie dokonał prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, słusznie uznając, iż ten materiał dowodowy daje podstawy do uznania zaistnienia wad określonych art. 156 § 1 kpa, a tym samym są przesłanki do stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej L. z dnia [...] lutego 1953 r. w części dotyczącej wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa na cele użyteczności publicznej nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] o pow. [...] m², jako, że zostało ono wydane z rażącym naruszeniem prawa, a więc z takim naruszeniem prawa, które pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa mając jednocześnie istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Stosownie do art. 1 i 2 dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r. o wywłaszczeniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939-1945 r. (Dz. U. Nr 20, poz.138 ze zm.) dopuszczalne było wywłaszczenie nieruchomości zajętych w okresie od 1 września 1939 r. do 9 maja 1945 r. na cele - miedzy innymi - użyteczności publicznej i znajdujących się w dniu wejścia dekretu we władaniu Skarbu Państwa, związków samorządu terytorialnego lub przedsiębiorstw państwowych. Szkoła niewątpliwie stanowi cel użyteczności publicznej, jednak z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby przedmiotowa nieruchomość była zajęta do dnia [...] 1945 r. na taki cel. Skarżący mógł składać wnioski dowodowe, mające na celu udowodnienie jego twierdzenia o tym, że na przedmiotowej nieruchomości w dniu [...] 1945 r. funkcjonowała [...]. Jednak żadne dowody świadczące niezbicie o tym fakcie nie zostały przedstawione, a wręcz przeciwnie, zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że budynek znajdujący się na przedmiotowej nieruchomości nie był wykorzystywany na potrzeby [...], lecz znajdowały się tam prywatne mieszkania – tak samo jak na nieruchomości przy ul. [...]. Ponieważ przedmiotowa nieruchomość nie była zajęta do dnia [...] 1954 r. na cele użyteczności publicznej, dlatego też nie została spełniona jedna z koniecznych przesłanek dopuszczalności wywłaszczenia Zasadnie zatem Minister Infrastruktury stwierdził, że wywłaszczenie było niedopuszczalne i należało stwierdzić nieważność orzeczenia Prezydium Rady Narodowej L. z dnia [....] lutego 1953 r. w części dotyczącej wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa na cele użyteczności publicznej nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] o pow. [...] m², jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa. Podstawą prawną decyzji jest art. 156 §1 pkt 2 kpa, co wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wywłaszczona nieruchomość w dalszym ciągu stanowi własność Skarbu Państwa, dlatego też w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zmianami) orzekł jak w sentencji wyroku.