VI SA/Wa 994/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2005 r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2005 roku nr [...] Minister Infrastruktury, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 49 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji /Dz.U. z 2004 r., nr 253, poz. 2531 z póz. zm./, utrzymał w mocy decyzję Generalnego Dyrektora Poczty Polskiej z dnia [...] stycznia 2005 roku stwierdzającą, iż Z. C. nie wykonał obowiązku wynikającego z § 1 ust.1 i 2 oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 roku w sprawie rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych /Dz.U. nr 70, poz. 338/ i ustalającą opłatę za używanie 14 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w wysokości 6468.00 złotych. W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury podkreślił, iż na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 oraz art. 49 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Zgodnie z § 1 ust. 2 oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 roku w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w celu wykonania obowiązku wnoszenia wspomnianych opłat, odbiorniki podlegają zarejestrowaniu we właściwym miejscowo urzędzie pocztowym w ciągu 14 dni od dnia ich nabycia. Jednocześnie art. 48 ust. 2 ustawy wprowadza domniemanie, iż osoba, która posiada odbiornik w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Wyniki przeprowadzonej kontroli dały podstawę do nałożenia ustawowej opłaty, na podstawie art. 49 ust. 2 ustawy, albowiem pracownicy Rejonowego Urzędu Poczty w B. stwierdzili użytkowanie przez Z. C. 14 sztuk niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Odbiorniki w czasie kontroli były sprawne, co oznacza, że spełniały kryterium określone w domniemaniu zawartym w art. 48 ust. 2 ustawy. Z art. 48 ustawy wynika obowiązek, osób fizycznych, prawnych oraz jednostek nieposiadających osobowości prawnej, ale prowadzących działalność gospodarczą, rejestracji każdego odbiornika radiowego lub telewizyjnego użytkowanego w lokalach, czy budynkach zajmowanych w ramach tej działalności. Tego obowiązku strona nie dopełniła. W toku postępowania nie kwestionowała faktu posiadania odbiorników ujawnionych w czasie kontroli. W terminie przewidzianym na złożenie wyjaśnień pokontrolnych, takowych nie złożyła. Protokół został podpisany przez A. C., która zgodziła się z jego zapisami. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2005 roku utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Poczty Polskiej z dnia [...] stycznia 2005 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Z. C. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił uchybienia proceduralne podczas prowadzonego postępowania administracyjnego, a mianowicie naruszenie art. 61 § 1 i § 4 kpa polegające na niepowiadomieniu strony o wszczęciu wobec niej postępowania, art. 79 § 1 kpa polegające na niepowiadomieniu strony o przeprowadzonym dowodzie z planowanych oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem. Protokół został sporządzony w obecności osób niemających upoważnienia do działania w imieniu strony. Nie przesłuchano ich w charakterze świadków. W konkluzji skarżący stwierdził, iż protokół jest obciążony tak istotnymi wadami, że nie może stanowić dowodu w sprawie. Nadto organ naruszył art. 10 kpa, albowiem skarżący nie brał udział na żadnym etapie postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad, skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. W szczególności sąd nie stwierdził naruszenia przez organy przepisów postępowania, będących przedmiotem zarzutów zawartych w skardze. Skarżący podważa treść ustaleń wynikających z protokołu kontroli. W jego ocenie zapisy protokołu nie odpowiadają stanowi faktycznemu. Jednocześnie w toku całego postępowania administracyjnego, także w skardze, jak również na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący nie zakwestionował faktu posiadania 14 sztuk odbiorników telewizyjnych i jednego radiowego, które zarejestrował dopiero po dacie kontroli. Tym samym poczynione przez organ ustalenia faktyczne w zakresie posiadania przez Z. C. niezarejestrowanych 14 sztuk odbiorników telewizyjnych i jednego radiowego nie budzą wątpliwości. Zgodnie z art. 49 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji / w brzmieniu z daty decyzji ostatecznej/ odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w jednostkach nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw łączności. Powyższe sformułowanie nie budzi wątpliwości i oznacza obowiązek osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, rejestracji każdego odbiornika telewizyjnego lub radiowego użytkowanego w lokalach czy budynkach zajmowanych w ramach tej działalności i uiszczania miesięcznych opłat abonamentowych. To ostatnie obciążenie wynika z kolei z art. 48 ust. 1 powyższej ustawy. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego nałożona opłata stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. Opłatę w powyższej wysokości ustala organ przeprowadzający kontrolę w formie decyzji. On też nakłada obowiązek nakazania rejestracji odbiornika. Na podstawie delegacji ustawowej przewidzianej art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 roku o radiofonii i telewizji Minister Łączności wydał w dniu 16 lipca 1993 roku rozporządzenie w sprawie kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych /Dz.U. z 3 sierpnia 1993 roku/, w którym określił organ właściwy do wydawania decyzji nakazującej rejestrację i ustalającej wysokość opłaty oraz osoby upoważnione do przeprowadzenia kontroli. Te osoby to upoważnieni pracownicy rejonowych urzędów poczty. Jak więc wynika z powyższych rozważań, prawo wykonywania czynności kontrolnych posiadają osoby upoważnione do jej przeprowadzenia. Protokół kontroli z dnia [...] października 2004 roku jest odzwierciedleniem takiej czynności kontrolnej a nie dowodem z wizji lokalnej. Organ nie miał więc potrzeby powiadomienia strony o terminie jej przeprowadzenia /kontroli/. Obowiązek taki nie wynika z ustawy, a poza tym byłby sprzeczny z istotą samej kontroli. Wobec tego, że znajdujący się w aktach sprawy protokół jest odzwierciedleniem przebiegu czynności kontrolnej, zarzut naruszenia art. 79 § 1 kpa nie jest zasadny. Protokół kontroli zawiera także jej wynik. Został sporządzony prawidłowo i stronie doręczony. Dowód doręczenia znajduje się w aktach sprawy. Był pierwszą czynnością w sprawie. W orzecznictwie przyjmuje się, iż za datę wszczęcia postępowania w sprawie można uznać pierwszą czynność w postępowaniu. W świetle powyższego zarzut naruszenia art. 61 §1 i 4 kpa nie jest zasadny. Nie sposób także zgodzić się ze skarżącym o naruszenie przez organy art. 10 § 1 kpa. Istotnie organ zobowiązany jest zapewnić stronie czynny udział w każdym stadium postępowania. Obowiązek taki wynika wprost z art. 10 § 1 kpa. W niniejszej sprawie organ uczynił zadość temu obowiązkowi. Tę okoliczność potwierdza protokół, który zawiera stosowne pouczenia, w tym informuje stronę o prawie udziału w toczącym się postępowaniu. To, że strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa nie może obciążać organu. Jak już wyżej zostało podniesione, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego oraz telewizyjnego organ przeprowadzający kontrolę wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę. Stanowi tak art. 51 ust. 4 ustawy o radiofonii i telewizji. W przedmiotowej sprawie brak jest w decyzji nakazu rejestracji. Jest to uchybienie, niemające jednak wpływu na wynik sprawy, zwłaszcza wobec zarejestrowania przez skarżącego odbiorników po dacie kontroli. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.