I SA/Lu 234/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie NSA Ewa Gdulewicz (spr.),, WSA Krystyna Czajecka-Ryniec, Protokolant st. insp. sąd. Magdalena Futyma, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2005 r. sprawy ze skargi H. i J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2005 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania J. i H. małż. D., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...], w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2005 r. Uzasadniając swoją decyzję Kolegium wskazało, iż podstawą ustalenia małżonkom zobowiązania w podatku od nieruchomości były grunty pozostałe o pow. 899 m2, budynki mieszkalne o pow. 85 m2 oraz budynki pozostałe o pow. 17 m2. W oparciu o stawki podatkowe ustalone Uchwałą Rady Miasta B. z dnia 26 listopada 2004 r. Nr [...], od powyższych nieruchomości organ ustalił podatek. Od powyższej decyzji podatnicy odwołali się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając iż stawka podatkowa mająca zastosowanie do "pozostałych budynków" co roku ulega podwyższeniu, gdy tymczasem wartość posiadanego przez nich budynku gospodarczego - oraz rzeczy w nim przechowywanych - opodatkowanego tą stawką, jest niewielka, a nawet niższa od wartości naliczonego zobowiązania podatkowego od przedmiotowego budynku. Kolegium, utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. wskazało, iż podstawą wymiaru podatku od nieruchomości są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, zaś dane zawarte w wypisach z rejestru gruntów oraz kartoteki budynków prowadzonych przez Wydział Geodezji i gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta B., załączone do akt sprawy, potwierdzają prawidłowość rodzajów oraz powierzchni przyjętych do opodatkowania gruntów i budynków. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stawki podatku od nieruchomości określają poszczególne rady gmin, przy czym stawki te nie mogą być wyższe od stawek maksymalnych, określanych corocznie przez Ministra Finansów w oparciu o delegacje ustawową zawartą w art. 20 ust. 2 powołanej ustawy. Stawki podatku od nieruchomości na rok 2005 r. określiła Rada Miasta B. uchwałą z dnia 26 listopada 2004 r. Nr [...], ustalając stawkę 0,20 zł od 1 m2 gruntów pozostałych, 0,46 zł od 1m2 powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych i 5,46 zł od 1m2 powierzchni użytkowej pozostałych budynków. Stawki te nie przekraczają granic określonych przez Ministra Finansów (M.P. z 2004 r. Nr 46, poz. 794), które wynoszą: dla pozostałych gruntów – 0,32 zł od 1 m2 powierzchni, dla budynków mieszkalnych – 0,54 zł od 1 m2 , oraz dla pozostałych budynków - 6,01 zł od 1m2 powierzchni użytkowej. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, iż wysokość przyjętych przez Radę Miejską stawek nie leży w zakresie jego kontroli, jeżeli mieszczą się one w granicach określonych przez Ministra Finansów, mimo iż ich wymiar jest w odczuciu skarżących krzywdzący. Na powyższą decyzję J. i H. D. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Kwestionując wymiar podatku od przydomowego budynku gospodarczego podnieśli, iż jest to budynek stary, pod względem jego przeznaczenia (skarżący przechowują w nim opał, narzędzia konieczne do drobnych napraw ogrodzenia i konserwacji budynków) związany integralnie z budynkiem mieszkalnym. Budynek ten powinien być wyłączony spod opodatkowania, lub ewentualnie opodatkowany stawką znacznie niższą, niż uchwalona na 2005 rok, która - w ocenie skarżących - jest absurdalna, rażąco wysoka i sprzeczna z elementarnymi zasadami sprawiedliwości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Z przepis powyższego artykułu wynika, że kontrola sądów administracyjnych ogranicza się do badania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czynią to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu lub czynności. A zatem kontrola sprawowana przez sądy administracyjne oparta jest na kryterium zgodności z prawem działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Oparcie jej na innych kryteriach, np. celowości, czy też – czego domagają się skarżący – zgodności ze społecznym poczuciem sprawiedliwości i rozsądku, nie jest dopuszczalne. W rozpatrywanej sprawie zasadniczą kwestią sporną pomiędzy stronami była wysokość stawki w podatku od nieruchomości (i sam fakt zasadności opodatkowania), jaką został opodatkowany budynek gospodarczy o powierzchni 17 m2, wykorzystywany przez J. i H. D. na cele związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. nr 9, poz. 84 ze zm.) opodatkowaniem tym podatkiem podlegają grunty oraz budynki lub ich części i – jak słusznie podnosi organ podatkowy - ustawodawca nie przewidział wyłączenia spod opodatkowania dla przydomowych budynków gospodarczych, jaki posiadają małżonkowie. Zgodnie z dyspozycją art. 5, rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z zastrzeżeniem, iż stawki te nie mogą przekraczać rocznie zakreślonych ustawowo limitów. W oparciu o przepis art. 20 ust. 1 i ust. 2 powołanej ustawy, górne granice stawek kwotowych określone m.in. w art. 5 ust. 1, od roku 2003 ulegają corocznie podwyższeniu na następny rok podatkowy, zaś do ogłaszania, w drodze obwieszczenia, górnych granic stawek kwotowych na każdy rok podatkowy uprawniony jest Minister właściwy do spraw finansów publicznych. Limit ten, zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 26 października 2004 r. w sprawie wysokości górnych granic stawek kwotowych w podatkach i opłatach lokalnych, M.P. z dnia 8 listopada 2004 r.), dla budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego (przedmiotowy w sprawie budynek jest objęty tą właśnie kategorią, co wynika z załączonego do akt podatkowych sprawy Wypisu z kartoteki budynków, k.-3 ) wynosi 6,01 zł od 1m2 powierzchni. Rada Miasta B. (Uchwałą z dnia 26 listopada 2004 r. Nr [...], k.-1 akt podatkowych) określiła roczną stawkę w podatku od nieruchomości dla kategorii "budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej, statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego" na kwotę 5,46 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Wskazać należy, iż stawka ta nie przekracza maksymalnej granicy określonej powołanym wyżej obwieszczeniem Ministra Finansów. Przyjąć zatem należało, iż decyzje organów podatkowych I i II instancji nie naruszają przepisów obowiązującego prawa, poprzez opodatkowanie nieruchomości należących do H. i J. D. stawkami określonymi Uchwałą Rady Miasta B. z dnia 26 listopada 2004 r. Wysokość zaś uchwalonych stawek nie może podlegać kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu, nawet, jeśli – w ocenie skarżących - godzą one w poczucie sprawiedliwości i zdrowego rozsądku. W tych okolicznościach, uznając iż zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia przepisów postępowania podatkowego, mającego wpływ na wynik sprawy, oraz przepisów prawa materialnego, które były podstawą jej wydania, a zarzuty skargi są bezzasadne, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.