II SA/Łd 632/03

Dnia 15 września 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie WSA Czesława Nowak-Kolczyńska /spr./, p.o. Sędziego WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant asystent sędziego WSA Żywilla Krac, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2004 roku przy udziale sprawy ze skargi J.D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie wymeldowania J.D. z pobytu stałego w lokalu nr 10 przy ul. A 14 w Ł. Z wnioskiem o wymeldowanie J.D. wystąpiła była żona M.D. uzasadniając, iż został on wyeksmitowany z tego lokalu. Prezydent Miasta Ł. orzekając o wymeldowaniu wskazał, że prawomocnym orzeczeniem Sądu Rejonowego w Łodzi z dnia 7 października 1998 r. sygn. akt V Ns I 159/98 dokonano podziału majątku wspólnego byłych małżonków D. w ten sposób, że lokal nr 10 położony przy ul. A 14 przyznano do wyłącznej dyspozycji M.D. J.D. nakazano opuszczenie spornego lokalu w terminie 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się orzeczenia, czego nie wykonał. W dniu 28 października 2002 r. komornik Sądu Rejonowego w Ł. dokonał czynności eksmisyjnych. Organ II instancji utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. podkreślił, iż zostały spełnione przesłanki ustawowe wynikające z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. / Dz. U. nr 87 poz. 960 z 2001 r. ze zm. /, w szczególności istotna dla rozpoznania niniejszej sprawy przesłanka opuszczenia lokalu. Postanowieniem z dnia 7 października 1998 r. w sprawie sygn. akt V Ns. I.159/98 Sąd Rejonowy w Łodzi Wydział V Cywilny nakazał J.D. opuszczenie lokalu mieszkalnego położonego w Ł. przy ul. A 14 m. 10 w terminie 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się tego orzeczenia. Postanowienie to uprawomocniło się w dniu 12 stycznia 1999 r. tj. w dacie wydania postanowienia przez Sąd Okręgowy w Łodzi – Wydział III Cywilny w sprawie sygn. akt III Ca.1163/98 oddalającego apelację J.D. Tytuł wykonawczy Sąd Okręgowy wydał w dniu [...], na podstawie którego Komornik Sądowy Rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym dla Ł. wykonał orzeczenie eksmisyjne – protokół z dnia [...] sygn. akt [...]. Wobec powyższego organ uznał, iż przesłanka opuszczenia lokalu została spełniona, co dało podstawy do orzeczenia o wymeldowaniu. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J.D. zarzucił, iż decyzje organów I i II instancji są przedwczesne, gdyż nie minęło 6 miesięcy od dnia wyrzucenia go z mieszkania. A ponadto nie zgadza się, że postanowienie oddalające apelację stało się prawomocne z dniem 12 stycznia 1999 r.. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Należy zaznaczyć, iż z dniem 1 stycznia 2004 r., na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 poz.1271 / weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153 poz. 1269 / oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153 poz.1270 /. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga J.D. została wniesiona przed dniem 1 stycznia 2004 r. i do tego dnia postępowanie nie zostało zakończone. Skarga ta winna więc zostać rozpoznana na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaś sądem właściwym do jej rozpatrzenia jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, utworzony z dniem 1 stycznia 2004 r. dla obszaru województwa łódzkiego. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153 poz.1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych / tekst jednolity Dz. U. nr 87 z 2001 r. poz. 960 ze zm. /. Stosownie do regulacji zawartej w art. 15 ust. 2 tej ustawy organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która utraciła uprawnienie wymienione w art. 9 ust. 2 i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, albo osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić. W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja została oparta na przesłankach wynikających z pierwszej części wskazanego przepisu, gdyż miejsce pobytu skarżącego było znane. Tak więc zarzut zawarty w skardze, iż decyzje organów administracyjnych są przedwczesne należy uznać za niezasadny. W tym miejscu należy wskazać, że wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. wydanym w sprawie sygn. akt K 20/01 / opublikowanym w OTK-A 2002/3/34 / Trybunał Konstytucyjny orzekł, ze art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Oznacza to, że przepis ten utracił moc. Zatem przy badaniu spełnienia przesłanek do wymeldowania zawartych w art. 15 ust. 2 nie ma znaczenia fakt utraty uprawnień do przebywania w lokalu, a jedynie opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego. W ocenie Sądu poczynione przez organ ustalenia co do daty uprawomocnienia się postanowienia Sądu Okręgowego, objęte zarzutem skargi, pozostają bez wpływu na wynik sprawy administracyjnej. Bezsporne jest, iż eksmisja wykonana została skutecznie zgodnie z sądowym tytułem wykonawczym z dnia [...] i stanowiła podstawę do podjęcia decyzji o wymeldowaniu J.D. z pobytu stałego z lokalu nr 10 przy ul. A 14 w Ł., gdyż w czasie orzekania o wymeldowaniu skarżący nie przebywał w spornym lokalu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego o opuszczeniu lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych można mówić jedynie wówczas, gdy z okoliczności sprawy wynika, że opuszczenie takie rzeczywiście miało miejsce. Trafnie organy obu instancji oceniły, iż opuszczenie lokalu wskutek wykonania eksmisji jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 tej ustawy. A skarga J.D/ nie może odnieść skutku wobec bezspornego faktu wykonania eksmisji i braku podstaw do oceny jej legalności przez organy administracji. W tej sytuacji Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie dlatego została oddalona w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ). W tym stanie rzeczy nie budzi zastrzeżeń ocena organów administracji, że w świetle art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych spełniona została przesłanka wymeldowania skarżącego w postaci opuszczenia lokalu. nie mogą odnieść skutku wobec bezspornego faktu wykonania egzekucji i braku podstaw do oceny jej legalności przez organy administracji. W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.