I OSK 68/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska, Sędziowie NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.), Małgorzata Stahl, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 5 października 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wiesława W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2004 r. sygn. akt I SA 1248/02 w sprawie ze skargi Wiesława W. na uchwałę Rady Gminy w O. z dnia 18 października 1997 r. (...) w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza na rzecz adwokata Piotra R. od Skarbu Państwa kwotę 180 zł /sto osiemdziesiąt/ z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wyrokiem z dnia 10.08.2004 r. I SA 1248/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Wiesława W. na uchwałę Rady Gminy w O. z dnia 18.10.1997 r. (...) w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd stwierdził: W 1997 r. Wiesław W. złożył wniosek do Rady Gminy O. o podział działki nr 2089 o pow. 1,35 ha, stanowiącej jego własność stwierdzając, iż pokryje koszty podziału, a wobec tego Rada Gminy podjęła ww. uchwałę, obejmującą postępowaniem scaleniowym i podziałowym działkę nr 2089 i nr 3084 o pow. 0,08 ha, stanowiącą własność Gminy O. Podstawę prawną uchwały stanowił art. 14 ust. 1 i 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127 ze zm./, który stanowił, że rady gmin mogą ustalać granice gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne, a wszczęcie tego postępowania następowało na wniosek właścicieli posiadających więcej niż 50% powierzchni gruntów przeznaczonych na ten cel w planie zagospodarowania. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że wszystkie przesłanki zostały spełnione. Istniała uchwała z dnia 30.12.1986 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego terenu budownictwa jednorodzinnego, uchwała z dnia 29.06.1987 r. w sprawie podziału na normatywne działki budowlane, w latach 1987-1988 dokonywany był wykup gruntów od właścicieli pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne, Wiesław W. nie zgodził się na wykup jego działki nr 2089 i podział jej na 17 działek budowlanych uległ zawieszeniu. W wyniku wydzielenia na wykupionych gruntach działek i dróg, powstał pas gruntu pomiędzy nimi, a działką Wiesława W. o pow. 775 m2 oznaczony jako działka nr 2088/4, skomunalizowany. W związku z wnioskiem Wiesława W. z 1997 r. Zarząd Gminy wyjaśnił, że podział może się odbyć tylko w trybie art. 14 cyt. ustawy. Postępowanie podziałowe wszczęte zaskarżoną uchwałą obejmowało działkę Wiesława W., jako wnoszącego o podział, która stanowiła 95% całości gruntów przeznaczonych pod budownictwo i działkę Gminy O. nr 2088/4 o pow. 775 m2, stanowiącą 5% tych gruntów. Sąd podkreślił, że Wiesław W. błędnie uważa, iż wydzielenie planistyczne terenu w 1986 r. i sporządzenie mapy z projektowaną wielkością przyszłych działek było podziałem jego nieruchomości, gdyż wszelkie dokumenty znajdujące się w aktach sprawy temu przeczą. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Wiesław W., reprezentowany przez adwokata z urzędu, domagając się zmiany zaskarżonego wyroku w całości poprzez uwzględnienie skargi i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 133 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na wydaniu wyroku nie w oparciu o całość akt lecz jedynie o ich wybrane fragmenty, art. 141 par. 4 tej ustawy, polegające na niewyjaśnieniu stanowiska jak idzie o pominięcie fragmentów materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w uzasadnieniu wyroku. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż z akt sprawy nie wynika, aby w 1997 r. Wiesław W. godził się na dokonanie scalenia gruntów, a wręcz przeciwnie, że scaleniu i podziałowi cały czas się sprzeciwiał, szczególnie świadczy o tym kopia pisma z dnia 17.07.1998 r. o przesłaniu operatu szacunkowego, na którym znajduje się odręczna adnotacja skarżącego, z której jasno brak zgody na scalenie wynika. Podkreślono też, iż Wiesław W. złożył dowody, z których wynika, iż podział jego działki na 17 działek nastąpił w 1987 r., a w szczególności uchwałę Rady Gminy O. z dnia 29.06.1987 r. Te dowody Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął bez wskazania w uzasadnieniu wyroku przyczyn. Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje: Skarżący konsekwentnie w całym postępowaniu podnosił, iż jego działka nr 2089 o pow. 1,35 ha w O. została już podzielona w 1987 r. uchwałą Gminnej Rady Narodowej w O. (...) z dnia 29.06.1987 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, po obszernym wyjaśnieniu statusu działki nr 3094 i nr 2088/4, stanowiącej własność Gminy O., a scalonej zaskarżoną uchwałą łącznie z działką nr 2089 skwitował te twierdzenia w istocie dwoma zdaniami, iż przekonanie skarżącego, że wydzielenie planistyczne terenu w 1986 r. i sporządzenie mapy z projektowaną wielkością przyszłych działek było podziałem, jest błędne, gdyż dokumentacja sprawy temu przeczy, w konsekwencji uznając zaskarżoną uchwałę za zgodną z prawem. Takie odniesienie się do stanowiska skarżącego spowodowało, iż zarzucił on Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu wydanie rozstrzygnięcia tylko w oparciu o tę część materiału dowodowego sprawy, która potwierdzała racje Gminy O. i niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku przyczyn takiego podejścia do dokumentacji sprawy. Spowodowało to - jego zdaniem - naruszenie art. 133 par. 1 i art. 141 par. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z tymi zarzutami należy się zgodzić. Uchwałą z dnia 30.12.1986 r. Gminna Rada Narodowa w O. zatwierdziła miejscowy plan szczegółowego zagospodarowania przestrzennego terenu budownictwa jednorodzinnego we wsi O. przy ul. L. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona uchwała Rady Gminy O. (...) z dnia 28.10.1997 r. jest zgodna z prawem, tj. art. 14 ust. 1 oraz art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości/Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127 ze zm./, to działka nr 2089, będąca własnością Wiesława W. musiała leżeć na terenie objętym ww. uchwałą z dnia 30.12.1986 r. Art. 14 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami upoważniał bowiem rady gmin do ustalania granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne, tylko na obszarach przeznaczonych na ten cel w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Dnia 29.06.1987 r. Gminna Rada Narodowa w O. podjęła uchwałę (...) zatwierdzającą podział na działki budowlane zgodnie z mapą podziału stanowiącą zał. nr 1 do tej uchwały, a sporządzoną na podstawie ww. uchwały z dnia 30.12.1986 r. Mapa ta nr Z-25/88 przyjęta do ewidencji zasobu powiatowego obejmuje - zdaniem skarżącego - jego działkę nr 2089, choć posiadającą inne numery, po dokonaniu jej podziału na 17 nowych działek. Obejmuje ona również działkę nr 3094. Z porównania map stanowiących załączniki do uchwał z dnia 30.12.1986 r. i z dnia 29.06.1987 r. zdaje się wynikać, iż rację ma skarżący, zatem zasadne jest jego przekonanie, że zaskarżoną uchwałą dokonano ponownego podziału działek nr 3094 i 2089. /dnia 28.02.1998 r. Rada Gminy w O. podjęła uchwałę (...) o dokonaniu scalenia i podziału na działki budowlane działek 2089 i 2088/4, a załącznikiem do niej, jakby wynikało z akt sprawy jest mapa z projektem podziału stanowiące załącznik do uchwały z dnia 29.06.1987 r./. Innych map akta sprawy nie zawierają, stąd słuszne przekonanie skarżącego, iż podział został już dokonany w 1987 r. W ponownym postępowaniu nieścisłości te powinny być zatem wyjaśnione ponad wszelką wątpliwość. Musi bowiem istnieć pełna jasność w sprawie czy mapa nr Z-25/88 była jedyną zatwierdzającą podział na działki terenu objętego uchwałą z dnia 30.12.1986 r., a jeśli tak, czy obejmowała również działki nr 2089 i 3094, których dotyczy zaskarżona uchwała i jakie to wywołuje konsekwencje. Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 185 par. 1 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 tej ustawy oraz par. 18 ust. 1 pkt 2 lit. "a", rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. 2003 nr 97 poz. 887 ze zm./.