III SA/Wa 1718/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Pinkowski, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), Asesor WSA Sylwester Golec, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2005 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia[...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.) Samorządowe kolegium w W. uchyliło w całości decyzję Prezydenta m.[...] W. z [...] grudnia 2004 r. w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za lata 1999-2000 oraz za m-ce I-Ix 2001r. za nieruchomość określoną jako działka ewid. Nr [...]i [...] obręb [...] oraz przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Prezydent Miasta [...] W. wymiaru podatku w kwocie [...] zł. dokonał na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków zgodnie z art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086) stanowiącego,że organy podatkowe przy wymiarze zobowiązania są związane zapisami wynikającymi z ewidencji gruntów i nie są uprawnione do dokonywania ustaleń w tym przedmiocie. W odwołaniu J. P. stwierdziła, ze została zawyżona powierzchnia gruntów będących jej własnością oraz ,że część nieruchomości, która stanowi łąkę powinna być opodatkowana podatkiem rolnym, a nie podatkiem od nieruchomości. Zdaniem SKO dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organów podatkowych. Jednakże podatnik ma możliwość wykazania w postępowaniu, że nie jest właścicielem określonych nieruchomości i organ nie powinie twierdzić, że ustalenie prawdy materialnej w tym zakresie wykracza poza zakres jego kompetencji. Nie powinien zatem pomijać milczeniem faktów, na które powołuje się strona, że dane w ewidencji były wpisane sprzecznie z istniejącym stanem faktycznym. Organ pierwszej instancji, po stwierdzeniu, że dwie działki wchodzą w skład dwóch różnych nieruchomości, nie uznał za potrzebne wyjaśnienia tej kwestii. W zaskarżonej decyzji SKO odniosło się przy tym merytorycznie do zarzutów strony w zakresie kwalifikacji części jej gruntów jako gruntów nie podlegających opodatkowaniu podatkiem rolnym. W skardze na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca podniosła, że pomimo uchylenia decyzji organu I instancji SKO nie podzieliło wątpliwości co do zasadności opodatkowania części nieruchomości będących łąką, podatkiem rolnym. Wyjaśniła, że łąkę tą nabył w 1937 ojciec skarżącej w ramach parcelacji "Dóbr Wilanowskich z części łąk" i od tej pory ani granice gruntów, ani ich charakter nie uległ zmianie. Prowadzone były jedynie prace odwadniające, co potwierdza charakter gruntów. Część gruntów uległa samoistnemu zadrzewieniu. Jednocześnie na podstawie klasyfikacji gruntów z 1982 r. część nieruchomości została uznana za łąki klasy V. Zgodnie z art. 12 i art. 13 ustawy o podatku rolnym zarówno użytki rolne klasy V, jak i grunty zadrzewione i zakrzewione zwolnione były z urzędu od podatku rolnego. Zdaniem skarżącej, przy ustalaniu podatku za wskazany okres organ przyjął stawkę dwukrotnie wyższą od stawki wymaganej od gruntów rolnych (jak dla gruntów "pozostałych"). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U.Nr 153,poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. Nr 153, poz. 1270z późn. zm. ,powoływanej dalej jako p.p.s.a.)., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy -art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c p.p.s.a. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skarga jest niezasadna Zaskarżona decyzja, wbrew opinii skarżącej, jest dla niej korzystna, organ odwoławczy podzielił wątpliwości skarżącej, co do prawidłowości opodatkowania należących do niej nieruchomości. Uchylenie w całości decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oznacza, że sprawa w całości zostanie na nowo rozpoznana z uwzględnieniem, po uprzednim wyjaśnieniu , wszystkich okoliczności mających znaczenie dla prawidłowego ustalenia wysokości należnego podatku. W postępowaniu tym prowadzonym przez organ I instancji Skarżącej przysługują wszystkie uprawnienia wynikające z przepisów ustawy Ordynacja podatkowa ,w tym prawo do czynnego udziału w tym postępowaniu . Zważywszy ,iż podatek –od nieruchomości ,rolny oraz leśny- ustala się jest w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków co kwalifikacji gruntów oraz ich powierzchni , które są wiążące dla organów podatkowych to w interesie podatnika jest doprowadzenie do zgodności zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków ze stanem faktycznym i prawnym podlegającej opodatkowaniu nieruchomości przed właściwymi organami w odrębnym postępowaniu .Nie jest natomiast to możliwe w trybie zaskarżania decyzji podatkowej. Do kompetencji organów podatkowych nie należy bowiem weryfikacja danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków . Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. Krystyna Chustecka Jakub Pinkowski Sylwester Golec sędzia NSA sędzia WSA asesor WSA